Eric Snelders - The Source of Scarlet Dreams (1998)

Ik moet zeggen dat dit toch één van de meest geweldige synth-albums van eigen bodem is, die ik sinds lange tijd gehoord heb. Eigenlijk misschien wel de beste sinds Peru's formidabele Forlian, en meer recent, Rogier's From the Shadow to the Sun.
Over het algemeen vind ik Eric's debuut heel redelijk, echter niet zo opzienbarend, maar dit derde album van 'm doet het debuut (met alle respect, overigens), eigenlijk compleet vergeten.
Het is een zeer opwindend en melodieus album, waarop stuk voor stuk uitstekende en pakkende nummers staan: neem bv. Fast Clouds over Delicate Arch, een track wat wel eens een ode zou kunnen zijn aan Tangerine Dream's White Eagle. Bepaalde passages doen namelijk meteen denken aan deze legendarische TD-track.
Peru vind ik een beetje doorklinken in Dancing Footprints in Chasmeh Snow, vanwege de synth-solo's die dit nummer rijk zijn. Echter weet Eric er toch compleet zijn eigen draai aan te geven, wat resulteert in een redelijk origineel, maar vooral steengoed nummer.
En is dat niet Jean-Michel Jarre die ik terug hoor in The Singularity Trap? Wel degelijk, en je zou zelfs kunnen concluderen dat Eric wellicht een beetje leentjebuur speelt bij de Fransman, echter is het nummer van zo'n steengoede kwaliteit, dat ik het in i.i.g. voor lief neem. Sterker nog, meneer Jarre heeft eigenlijk in geen tijden meer zulke goede muziek gemaakt als wat Eric Snelders hier doet op dit flitsende album.
En zo kan ik nog wel even doorgaan: het bijna 15 minuten durende Conspiracy of the Sirens is de "cream of the crop". Een zweverig begin met hier en daar op de achtergrond fluisterende stemmen luidt het geheel in, totdat een langzaam kabbelende sequence zijn intrede doet, waarna uiteindelijk het gezang van een sirene zich laat horen. Ergens in de 7de minuut onpopt de track zich in één keer in een stuk met een flink up-tempo-gedeelte waarin alle registers geopend worden.
Frozen Shimmer, een mooi ingetogen melodieus stuk, sluit het album op zeer bevredigende en daverende manier af.
De rest van de nummers doen er zeker niet voor onder, waardoor ik kan concluderen dat Eric Snelders een dijk van een album heeft gemaakt, en hoewel ik zijn tweede album (nog) niet ken, ben ik er eigenlijk al vrij zeker van dat dit zijn beste album is.
De enige vraag die ik nog kan stellen is: beste Eric, waarom heb je na al die jaren hier nooit meer een vervolg op gemaakt?

Een dikke 4,5.

Wat ook zeker een vermelding waard is, is de kristalheldere productie, één van de beste die ik in tijden op een synthesizer-album gehoord heb.