Natacha Atlas & the Mazeeka Ensemble - Ana Hina (2008)

Natacha Atlas werkt op dit album samen met The Mazeeka Ensemble en dat zorgt voor een wat puurder geluid dan wat we misschien gewend zijn van haar (voorheen werkte ze bijvoorbeeld samen met Jah Wobble).
Alsof ze met dit album naar de basis terug wilde gaan: geen beats maar meer traditionele geluiden.
Voor mij persoonlijk pakt dit zeer goed uit. Het probleem met eerder werk is dat ik het zelden helemaal kon uitzitten, het ging me vervelen en hier ervaar ik dat helemaal niet zo. Dit is genieten van rijke klanken waar de stem van deze zangeres wonderschoon in past.
Ze eert op dit album de in Egypte populaire Abdel Halim Hafez in de vorm van covers van Beny Ou Benak Eih en El Asil en ook zingt ze 3 nummers van de Libanese Fairuz: La Shou El Haki, Ya Laure Hobouki en La Teetab Alayi.
Toch zijn het niet alleen maar Arabische invloeden. Zo is La Vida Callada in het spaans gezongen en klinkt ook als dusdanig en staat er een bekend engelstalig nummer tussen (de ballad Black is the Color krijgt hier een compleet eigen benadering).
Dit album neerzetten als 'lekker voor op de zondag' of 'croissantjesmuziek' zou dit album gruwelijk te kort doen: het is echt schitterend gedaan en Atlas is een geweldige weg ingeslagen door samen te werken met The Mazeeka Ensemble.

Ik volg Natacha, van op een afstandje weliswaar, al sinds haar Transglobal Underground periode. Heb ze ook vier maal live meegemaakt, en 1x live met Transglobal. Elke keer geraak in in haar ban, ze heeft iets mysterieus over zich dat me telkens weer meevoert naar hogere sferen (De combinatie met de befaamde nederwiet zal misschien ook zijn invloed hebben, of is het gewoon platonische liefde?). Hoe het kan weet ik niet, maar dit album was dus ongemerkt aan mij voorbijgegaan. Tot vandaag, nu zit ik weer in hogere sferen te genieten van die zalige stem. Leuke keuze voor 1 keer die samenwerking met The Mazeeka Ensemble. In de Transglobal U. periode zou ik dit waarschijnlijk niet zo gevonden hebben. Maar nu ik mijn allerwildste haren wat verloren heb, is dit weer genieten met haar, zoals ik toen met haar heb genoten. Leuk ,een artieste die met je mee evolueerd, maar het mag toch weer met beats de volgende keer.
Nu al 4****, en dat zal zeker niet omlaag gaan na meerdere beluisteringen.

Mooie recensies hierboven. Ik heb er eigenlijk weinig aan toe te voegen. Ja, Natacha bezweert mij ook met haar zoetgevooisde mystieke en mysterieuze zang, de melancholie in haar stem, haar zwartgekoolpotlode ogen en deze fantastische combinatie met het Mazeeka Ensemble. Kijk naar Egypte nu..
Om droevig en blij tegelijk van te worden, een album wat me raakt.

Kwa beoordeling voorlopig een 4 sterren. Voorlopig.