The Hold Steady - Stay Positive (2008)

Ik ben hier zoo benieuwd naar, ik vond die vorige cd echt geweldig "Boys And Girls In America" ik hoop dat deze cd ook zo word als de vorige, als dat zo is, dan ben ik zo blij als een vogeltje

Stay Positive is als full album streaming te beluisteren op hun myspace site.

Deze cd is eigenlijk het verlengde van Boys And Girls In America en ik ben daar heel blij mee
De songs zitten goed in elkaar, en de teksten van de zanger zijn weer grandioos.
Hier had ik dus op gehoopt, en het is nog waargemaakt...Gelukkig maar

Opzich wel een aardige plaat, alleen was hun vorige beter met spetterende songs als Chips ahoy, First Night en Chillout tent.

The Hold Steady is een band die ik heb leren kennen door hun doorbraakplaat Boys And Girls in America, en daarna ben ik hun eerste twee cd's ook erg gaan waarderen. Drie erg sterke platen wat mij betreft (alle3 minimaal 4*), met een kruising tussen Classic Rock (mijn niet-zo-guilty pleasure) en indierock. Op deze nieuwe plaat wordt voorzichtig naar een verbreding van het geluid gezocht, en wat mij betreft is dat erg positief na drie fijne (maar bijna dezelfde) platen.

Stay Positive gaat vliegend van start met het heerlijke anthem-achtige Constructive Summer en de single Sequestered in Memphis. Op One For The Cutters is een clavecimbel te horen, en ik weet nog niet of die me bevalt. Het zorgt voor een origineel maar wel érg aanwezig geluid. Op zich is het wel een erg sterke song. Voor de synth in Navy Sheets geldt hetzelfde, het klinkt wat geforceerd. Lord, I'm Discouraged is een wat kleffe ballade maar blijft net op aan de goede kant van de lijn tussen goed en fout. Yeah Sapphire sluit aan bij de eerste twee nummers en is een oldschool-Hold Steady nummer. Both Crosses is een erg zwaarmoedig semi-akoestisch nummer (ook al een nieuwe benadering) en blijft niet erg hangen. Het titelnummer vind ik dan weer erg sterk, met erg lekker tacky classic-rock whoo-hoos. Magazines gaat door in dezelfde lijn en is dus ook erg goed te versmaden. Joke About Jamaica doet me door de orgeltjes een beetje aan The Stranglers lijken maar is verder niet zo'n bijzonder nummer. Afsluiter Slapped Actress is één van de hoogtepunten van de plaat, en zoals alle Hold Steady-plaatafsluiters bijna episch.

Stay Positive klinkt een beetje als een overgangsplaat, waarop de band op zoek is naar een breder, of misschien wel ander geluid. Qua songwriting is ook deze gewoon weer erg sterk, ik vind alleen Both Crosses an Jokes About Jamaica net wat mindere nummers. Of de experimenten met nieuwe instrumenten op de lange termijn goed zullen uitpakken kan ik nu nog niet zeggen. Voor nu 3.5* die zomaar nog meer óf minder kunnen worden.

Dit is het verlengde van hun vorige plaat, dus nummers als Chips Ahoy enzo, die staan er wel degelijk op.

Ja klopt maar de nummers zijn minder goed vind ik.

Zoals velen leerde ik deze band ook kennen door de lovende kritieken op 'Boys and girls in America'; een plaat die ik nog steeds met veel plezier draai. Ik heb daarop hun eerste twee albums ook geluisterd, maar vond dat de stukjes bij hun derde album pas echt op hun plek vielen. De vraag is natuurlijk of deze vierde die lijn doorzet.

Deze band is het sterkst in het maken van flink rockende anthems (de muziek van de jongere Springsteen is een van hun invloeden) en gelukkig zijn er daarvan weer een paar aanwezig: Constructive Summer, Sequestered in Memphis, Yeah Sapphire, Stay Positive, Magazines en Slapped Actress klinken stuk voor stuk lekker en zullen live vast weer een belevenis zijn. Ik zag de band vorig jaar in een klein zaaltje in de Melkweg en dat was een van de leukste optredens die ik heb gezien.
Ik kan helaas niet alleen positief blijven ... Als het tempo omlaag gaat, dan blijken de midtempo nummers toch een tikkeltje middelmatig. In de vorm van Lord, I'm Discouraged en Both Crosses zijn er ook weer wat rustige nummers aanwezig, maar ze overtuigen mij niet.

Oja, er is ook een editie met maar liefst drie bonustracks: Ask her for Adderall, Cheyenne Sunrise en Two handed handshake. En ze zijn alledrie erg de moeite waard..wat zeg ik, Two Handed handshake is misschien wel het beste nieuwe nummer van de hele cd!

Mijn tip: probeer ze live te gaan zien en drink daar vooral bier bij..veel bier

weerom een parel van the hold steady. parels als lord i'm discouraged en sequestered in memphis houden mijn hoop in de rock n roll levend voor het komende jaar.

ja en zo is het maar net

Echt, dit isgewoon een buitengewoon goeie rockplaat. De laatste tijd is het vooral al electronica, glitch, drones, ambient, modern klassiek, en co die uit de luidsprekers galmen ten huize khonnor.

maar deze kan ik om één of andere reden geweldig smaken. Muzikaal en tekstueel.

En, holapola, wat is lord i'm discouraged toch een grandioos en geweldig mooi nummer...

verhogen naar de 5? yup....

vier en een half, met duidelijke groei potentie naar de 5. Naar mijn mening een van de albums van 2008

Het lijkt op de replacements, de counting crows en the who. Maar niet helemaal, er komt toch een eigen sound uit. Inderdaad Lord i'm Discouraged is een subliem nummer.

Spelen ze dit jaar nog in Nederland?

Nog een half puntje verhoogd. Ik begin de wat langzamere nummers ook te waarderen, zodat het hele album mij nu een zeer aangename luisterervaring biedt.

Wel jammer dat die dramatische gastzanger weer op 'Magazines' meekreunt.

Welke gastzanger? Is toch gewoon Craig Finn?
Magazines is mijn één-na-favorietste nummer op de plaat geworden trouwens

Dan mag jij je 'één-na-favorietste nummer' nog wel eens beter gaan beluisteren

ietwat overschat gezelschap dat mij tot dusver nog niet kan bekoren.

Staat zeer waarschijnlijk in mijn top 5 van 2008, wat een openingstrack zeg!

heb nog niet alles gehoord, maar tot nu toe klinkt dit best leuk

13 oktober, Melkweg, voorverkoop loopt

Het betreft hier een zangeres, geen zanger...

Het vorige album was al niet te missen, maar wat de mannen van the Holdsteady nu op plaat hebben gezet ligt tegen een meesterwerk aan. Ik houd er nooit zo van als een album ver voor de release al de hemel in wordt geprezen (Uncut Magazine) , maar in deze kan ik niet anders dan ze meer dan gelijk geven. De nummers zijn iets rustiger (lees: langzamer) over het geheel en dat maakt het dan ook makkelijker om de lappen poezie van Craig Finn beter te kunnen volgen. Alleen al het openenings nummer Constructive Summer is subliem.

En het aanhalen van legendarische hardcore bands als Youth of today en 7 seconds getuigt van een betrokkenheid bij de term Stay Positive, daar die bands vaandeldragers van "PMA" (positive mental attitude - trouwens ook een goed nummer van Unity) " waren.

The Hold Steady heeft het vaandel overgenomen en creeert met een mix van old school hardcore en bruce springsteen (sorry) een old school rockplaat voor de toekomst.

De zang heeft wat weg van Bob Mould van Husker Du, klinkt wat geforceerd. Nummers blijven helaas niet beklijven en zijn te inwisselbaar.

Oubolligheid troef. Slappe deuntjes, lelijke zang. Ik ken mensen die dit heel goed gaan vinden, die kennen jullie niet, maar het is geen compliment voor deze plaat... Associaties van Springsteen tot Dire Straits, niet mijn smaak.

Eigenlijk kunnen alleen het openings- en titelnummer me enigzins bekoren (nadruk op enigzins), 1 sterretje dan maar. Ik ga het over een maandje of zo wel een herkansing geven, so let's stay positive...

Goed dat er ook nog van dit soort muziek gemaakt wordt. Tussen de Okkevil Rivers, Shearwaters, Portisheads en Radioheads van deze wereld (waar ik normaal juist naar luister) is het goed dat er ook nog gewoon bands zijn die muziek maken. Gewoon muziek, en niets meer. Lekkere plaat!

4*

Sorry, ik moet even reageren op de post van Otherfool, want daarvan krijg ik me toch jeuk op verkeerde plekken.

Springsteen, ok, dat hoor ik er ook duidelijk in terug, maar bloody Dire Straits! De mannen van The Hold Steady mogen dan wel de 30 gepasseerd zijn, de geur van liedjes van rond de 10 minuten, zweetbandjes en gitaarsolo's voor de massa zijn hier toch wel heel ver weg.

Voor mij klinkt The Hold Steady als jaren '80 bands Soul Asylum, The Replacements, Husker Du op een dieet van, oeps, Classic Rock. En dat is verre origineel, maar nu komt de paradox: het klinkt me in het klimaat van al die Engelse naaperige shitebandjes als fris in de oren. 4*

En ja, er zijn vast mensen die van Springsteen en Dire Straits houden die dit ook goed vinden: wat maakt dat uit. Misschien vinden zij Interpol en R.E.M. ook wel goed...

et voila, you nailed it....

van t weekend naar pukkelpop geweest. stonden daar toch niet weer elfendertig van die britse naaperij bandjes (in de hoop dat er wel eentje zal doorbreken).... *zucht*, denk ik dan

wat ths doet is misschien niet bijster origineel (een beetje springsteen, een beetje replacements, een beetje husker du, een beetje punk attitude), maar laat iemand mij eens een band aanwijzen die nu muziek maakt en klinkt als the hold steady... none!

dit is eenvoudigweg uiterst kwaliteitsvolle classic rock met een serieuze injectie uit de punk en "jaren 80 american indie" scene. niet toevallig halen ze ook zelf the replacements aan als één van hun inspiratiebronnen.

O, wat is ie moooo ooooooooo oooooooooo oooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii iiiiiiiiiiiiii !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik was ook op Pukkelpop, zag er best leuke dingen (Yeasayer, The National, The Tings Tings en Alela Diane), maar dit is min tip voor het hoofdpodium volgend jaar!

mijn pukkelpop hoogtepunt was sigur ros....

maar idd, ook yeasayer, the national, alela diane, caribou, elbow, gutter twins,... waren zeer dik de moeite

on topic: hold steady als afsluiter in the marquee, volgend jaar, chokri, please?

?

Het is toch echt Ben Nichols van Luceros die 'Magazines and daddy issues - I know you're pretty pissed enz. ' zingt.. Jij hebt het over iemand anders die af en toe wat zanglijntjes dubbelt.

Ongecompliceerde recht toe recht aan plaat. Lekkere rock met hamerende piano en af en toe en leuk dwars accentje.

Deze CD is een prachtig vervolg op de vorige. Wederom snerpend, gevoelig en bloedstollend. Wat een prachtige hese stem heeft die zanger!

Ik heb het geprobeerd. Geluisterd. Maar even laten liggen. Weerom geluisterd. Nog steeds niet van mijn mp3-speler gegooid. Nog een keertje, misschien moet je hier voor in de mood zijn.
Nee, zojuist de plaat voor de laatste keer aangehoord. Die volle gitaren, de vervelende stem, het gehamer en gehannes op de piano en de idiote synthesizergeluidjes: ik wil het niet meer horen. De plaat biedt twee nummers dieniet zwaar onder de maat zijn, het door klavecimbel ondersteunde 'One for the cutters' en 'Joke about Jamaica. Die hikken zowaar tegen een voldoende aan. Toch de hele boel eindelijk maar gedeletet.

Ik lees hier terug dat veel mensen deze band op een jonge Springsteen vinden lijken! Op het verzamelalbum War Child Presents Heroes dat pas is verschenen coveren The Hold Steady "Atlantic City" van Bruce. Het klinkt ook gewoon net alsof het Bruce is op die plaat. Grappig!

heeft weinig met bruce te maken , vind ik toch !