The Gerogerigegege - All You Need Is Audio Shock (1995)

Culturele impact kun je op verschillende manieren bezien en afmeten. De hoeveelheid onwetende adolescenten die met de beeltenis van het één of andere (bij deze) popicoon rondlopen is bijvoorbeeld een goede graadmeter (twaalfjarigen die dwepen met Che Guevara; Bruce Lee en Tony Montana die hippe merkshirtjes sieren), de impact van een frase is er nog zo één. Onze cultuur is er sowieso één die wegloopt met citaten van oude Chinezen, nog oudere Grieken en Grote Onbekenden Met Een Bekende Zinsnede Op Hun Naam, al dan niet uit hun verband gerukt natuurlijk. Dat is deels inherent aan het feit dat we gevatte mensen zo leuk vinden (case in point, cabaret als massavermaak) en we zo een eigen stukje 'gevat' kunnen claimen, ook al schudden we de one-liners dan zelf niet uit onze mouw maar verstoppen we ze er stiekem in om ze er als een hartenaas op het juiste moment uit te trekken en de winst te claimen. Deels is het ook inherent aan het feit dat onze maatschappij nu eenmaal een geletterde maatschappij is, en hoewel Het Beeld (als altijd) hoogtij viert is Het Woord van een dergelijke onmisbaarheid en dermate ingeburgerd dat de verheffing van zinsnede tot Zinsnede feitelijk geen erg grote stap meer is. Deels is het evengoed inherent aan het feit dat (controversieel-statement-alert) ons taalsysteem in grote mate op de inzet van chunks berust, gaande van 'Hoe is het?' via 'Que sera, sera' naar 'A long time ago, in a galaxy far, far away', frases die (haast) puur semantisch functioneren en gespeend blijven van enige grammaticale analyse, in onze koppen geprent zijn als talige gebruiksvoorwerpen die als geheel ingezet kunnen worden wanneer de situatie erom roept.

Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols! Snediger, gevatter had men het niet kunnen stellen. De rest het nakijken, dikke vinger en raspberry, adieu. Hoe wrang daarom dat de frase zich weldra als template in het collectieve geheugen nestelde. Never Mind the Sex Pistols, Here's the Jam, dag afgeserveerd punkbandje, dag snedige snoodheid (the pen is mightier than the sword, wie zei het, geen idee, maar spijker op z'n kop; u ziet, een lullige case in point deel twee, drie voor muggenzifters, padvinders en mijzelf). In '77 was je punk, in '08 maak je reclame voor pindakaas. Had je album nu maar een kuttitel gehad. The Beatles zullen er minder last van hebben gehad. Je bent niet punk, Frans Bauer covert je muziek toch al, zo je al schaamte kende ben je die al voorbij en dat All You Need Is Love dan tot universeel eigendom van Jan & Alleman verwordt is dan haast niet pijnlijk meer. Laat Robert ten Brink er maar een dweilprogramma naar noemen, laat verzamelaartjes vol grijze Sky-Radio-muziek maar als dergelijk heten, wat deert het nog. Hoewel all you need is als frase niet aan Lennon en McCartney toegeschreven kan of mag worden zal de diaspora ervan evengoed wel op conto van de heren te schrijven zijn. Hadden we 40 jaar terug al Internet gehad, dan vermoed ik dat de zoekterm "all you need is" -love in '66 niet bijster veel had opgeleverd, maar dat diezelfde zoekterm een jaar later een hoop meer hits zou opleveren (de score loopt nu in de 3 miljoen; "what you need is" -love doet een schamele 240.000). Flauwe variantjes en flauwere variantjes werden vanaf 7 juli 1967 de wereld ingeholpen (All You Need Is Cash, bíjtende satire; All You Need Is Sex, ook de porno-industrie weet er raad mee).

Evengoed leverde het in die zin echter ook een brede maatschappelijke discussie op (zij het er één die zich afspeelde zonder dat één van de betrokkenen zich er ook maar van bewust was). Het Engelse werkwoord 'to need' is een transitief werkwoord en behoeft een object. All You Need Is dwingt tot kiezen en het kiezen gebeurde (Love) en gebeurt (Sex) en zal gebeuren (Tubgirl). Liefde (Robert ten Brink, Lennon en McCartney), cognitieve gedragstherapie (Sensky et al.), cash (The Rutles), me (Morrissey). Audio Shock, koos Juntaro Yamanouchi, en wijdde er tien minuten 1-2-3-4-grafherrie aan. 4*

Hoe je met een brede boog toch nog bij je punt weet uit te komen, zeer fraai!

Zo, knappe recensie inderdaad! Aangenaam leesvoer op de vroege ochtend. Wie weet probeer ik dit eens wanneer ik in een avontuurlijke bui ben

Heerlijk die bass.

Wat een ziekelijk vette bak geluid is dit. De audio shock die de titel impliceert.

Neen, neen. Een 4 is te weinig voor deze tape. Punk gone dolgedraaid.