Bell Hollow - Sons of the Burgess Shale (2006)

Dit is voor iedere postpunk/waveliefhebber een aanrader!
Deze EP is donkerder en feller dan hun eerste album. Denk aan The Sound, The Chameleons qua gitaargeluid en de ritmesectie van Disintegration van The Cure. De zanger heeft een aangename stem en dat is met de nu-wavegroepjes van tegenwoordiger vaak anders.

Mooie ep.
Band klinkt on-Amerikaans in die zin dat de meeste Amerikaanse bandjes van tegenwoordig een nogal dicht geplamuurde sound hebben. Soms wat stuurloos, maar aangenaam om luisteren.
Ik meen begrepen te hebben dat deze band er alweer de brui heeft aangegeven?

Helaas wel ja. Moet dit EP-tje nog een keer ergens opsnorren.

Gitaarlijnen zijn ragfijn geweven en dat samen met een zanger die aan Morissey doet denken roept bij mij het geluid op van aan The Smiths: fijne gitaarlijnen met een melancholieke stem. Deze Bell Holow sprankelt je tegemoet.