Dance Classics: The Ballads Volume 4 (1989)
mijn stem
3 stemmen
Nederland
Dance / Soul
Label: Arcade
-
Kool & The Gang - Cherish (3:46)
-
The S.O.S. Band - Tell Me If You Still Care (6:58)
-
Johnny Mathis en Deniece Williams - Too Much Too Little Too Late (2:53)
-
Jimmy Helms - Gonna Make You an Offer You Can't Refuse (3:40)
-
Shalamar - Help Me (5:11)
-
The Night People - Again (3:45)
-
The Chi-Lites - Have You Seen Her (3:38)
-
Lou Rawls - Lady Love (3:59)
-
Jeffrey Osborne en Joyce Kennedy - The Last Time I Made Love (3:03)
-
Crusaders en Bill Withers - Soul Shadows (3:31)
-
The O'Jays - Brandy (4:10)
-
Gene Chandler - Lucy (5:35)
-
Barry White - I'm Gonna Love You Just a Little More Babe (3:53)
-
Philip Bailey - Children of the Ghetto (6:46)
0
geplaatst: 6 januari 2011, 17:42 uur
Mooi, mooi, mooi...
All time favorite is toch wel nummer 2 - The S.O.S Band ...
-4-
All time favorite is toch wel nummer 2 - The S.O.S Band ...
-4-
0
geplaatst: 20 augustus 2018, 18:56 uur
Ten opzichte van de eerste drie delen van deze serie bevat deze CD minder bekende nummers, maar aan kwaliteit boet het nauwelijks in.
Zo is Philip Bailey's versie van Children of the ghetto (oorspronkelijk van de Britse soulband The Real Thing) van bijna onaardse schoonheid en werd ik aangenaam verrast door de pracht van de mij onbekende nummers Brandy van The O'Jays en Lucy van Gene Chandler.
Daarnaast heb ik Soul shadows altijd een van de mooiste nummers gevonden waarop Bill Withers met zijn heerlijk onderkoelde stem een gastbijdrage leverde. Dat het niet de lange albumversie, maar de single-versie is, vind ik eigenlijk een bonus, want deze had ik nog niet op CD en past hier beter dan de lange albumversie, die zich kenmerkt door lange instrumentale jazzy passages.
Again van The Night People is een vergeten eendagsvlieg die ik toch wel graag eens terughoor. Wel jammer dat ze hier gekozen hebben voor de single en niet de 12 inch-versie.
De elektronische ritmiek van de S.O.S Band heb ik ook altijd kunnen waarderen, zeker in de wat softere en langzame nummers. De overige nummers zijn een beetje 'business as usual', al vind ik dat minder bekende nummer van Shalamar hier ook wel lekker uit de verf komen. Ik kende het als B-kantje van de single I can make you feel good, en de samenstellers (onder wie Arcade-directeur en latere minister van EZ Herman Heinsbroek) hebben het wellicht ook langs die weg ontdekt. Fijne keuze.
Zo is Philip Bailey's versie van Children of the ghetto (oorspronkelijk van de Britse soulband The Real Thing) van bijna onaardse schoonheid en werd ik aangenaam verrast door de pracht van de mij onbekende nummers Brandy van The O'Jays en Lucy van Gene Chandler.
Daarnaast heb ik Soul shadows altijd een van de mooiste nummers gevonden waarop Bill Withers met zijn heerlijk onderkoelde stem een gastbijdrage leverde. Dat het niet de lange albumversie, maar de single-versie is, vind ik eigenlijk een bonus, want deze had ik nog niet op CD en past hier beter dan de lange albumversie, die zich kenmerkt door lange instrumentale jazzy passages.
Again van The Night People is een vergeten eendagsvlieg die ik toch wel graag eens terughoor. Wel jammer dat ze hier gekozen hebben voor de single en niet de 12 inch-versie.
De elektronische ritmiek van de S.O.S Band heb ik ook altijd kunnen waarderen, zeker in de wat softere en langzame nummers. De overige nummers zijn een beetje 'business as usual', al vind ik dat minder bekende nummer van Shalamar hier ook wel lekker uit de verf komen. Ik kende het als B-kantje van de single I can make you feel good, en de samenstellers (onder wie Arcade-directeur en latere minister van EZ Herman Heinsbroek) hebben het wellicht ook langs die weg ontdekt. Fijne keuze.
0
geplaatst: 21 augustus 2018, 07:57 uur
gaucho schreef:
Lucy van Gene Chandler
Lucy van Gene Chandler
De credits vermelden Lionel Richie als componist, maar ik kon me daar niks bij voorstellen. Enig speurwerk op internet leert mij dat Lucy het laatste nummer was dat Lionel voor de Commodores schreef, de afsluiter van het album In the pocket uit 1981. Een ballad uiteraard, maar dat begreep u al...
Vergelijken kan ik niet, maar ik vind de cover van Gene Chandler (van Duke of Earl en Get down-fame) een mooie uitvoering, die qua speelduur opmerkelijk genoeg twee keer zo lang duurt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.