Anthology of American Folk Music (1952)

Dat deze plaat nog ontbrak op Musicmeter! Deze door Harry Smith uit zijn eigen collectie samengestelde compilatie uit 1952 is misschien wel de belangrijkste release allertijden op het vlak van Amerikaanse rootsmuziek. Het verzamelt oude folk, blues en gospel uit de jaren '20 en '30, en is vooral van grote invloed geweest op de folk revival in de jaren '50 en '60. Niet iets wat je elke dag draait, maar wel een prachtige verzameling oude muziek! Misschien is er iemand die deze box in huis heeft?

Eindelijk heeft iemand hem er op gezet.
een prachtige verzameling. Deze muziek is onder andere erg van invloed geweest op mensen als bob dylan.

ik heb hem zelf jammer genoeg alleen digitaal. Maar daar zal ooit verandering in komen.

Ik ken deze alleen maar uit de Dylan-boekjes. Lijkt me ook wel een mooi document om me eens in te verdiepen.

Ik heb wel de "vernieuwde" uitgave. Die bevat naast twee cd's ook nog twee dvd's (die ik nog steeds niet heb gezien.....).

Ik kom er net achter dat ik deze versie ook heb. Echter alleen de drie losse dubbel cd's. Niet de box die er om heen zat.

Nu nog de Goodbye Babylon-box op MuMe en dan heb je zowat de twee beste Amerikaanse rootsmuziek-verzamelaars.

Ik zou natuurlijk kunnen uitleggen hoeveel artiesten dit album heeft beïnvloed. Maar goed, daar kan ik ook voor doorverwijzen naar de pagina van het Harry Smith-project (ook te vinden op MuMe, een album met covers van modernere artiesten). En dan te bedenken dat deze lijst nog lang, maar dan ook nog lang niet compleet is. De Anthology bevat immers de basisuitvoeringen van vele countryhits en ook in het repetoire van mannen als Pete Seeger en Woody Guthrie zijn de nummers terug te vinden. Om nog maar te zwijgen van de maestro zelf, Bob Dylan.

Ik zou natuurlijk ook kunnen schrijven over de samenstelling van het album, wat volledig onorthodox is. Geen keuze voor de bekende nummers, niet voor een logische volgorde waarbij elke artiest een keer vertegenwoordigd is. Wel een hoes die ontworpen is door een vreemde Amerikaanse magiër annex alchemist en vier elpees (inmiddels drie CD's) die verwijzen naar de elementen. Om nog maar te zwijgen van Harry Smith zelf, de man die door al zijn vrienden wordt omschreven als "vreemd" en in een huis woonde waar elke vierkante centimeter bezaait lag met stukjes film, boeken en met name oude muziek. Je moet je namelijk voorstellen dat de muziek die op deze verzamelaar staat net zo oud voor de mensen uit de jaren vijftig was als voor ons The Beatles - maar dan wel Beatles die amper op elpee te verkrijgen waren.

Liever zou ik echter schrijven over mijn eigen ervaring met deze muziek. Niet nummer per nummer (ook een hels karwei) zoals ik bij andere albums zou doen; maar gewoon hoe dit album je kan raken en hoe het van invloed kan zijn op je. Toen ik deze box aanschafte was ik nog jonger dan nu, een jaar of dertien, veertien. Door de invloeden van onder andere mijn moeder was ik verslingerd geraakt aan het werk van Dylan, door het werk van Dylan aan het werk óver Dylan en via die weg aan The Basement Tapes (volgens velen Dylan's eigen "versie" van The Anthology).

Dus toen ik in Amsterdam was kon ik eindelijk bij een van die mooie popspeciaalzaken die Amsterdam rijk is deze box kopen (ik heb de CD-editie uit 1997, ik neem aan dat het geen populair object was om te kopen vijf jaar geleden). Na de eerste luisterpoging, ik zal het jullie eerlijk zeggen, vond ik het verreweg het saaiste en lelijkste album dat ik ooit gekocht had. Dubbel zo stom omdat die boxen ook niet gratis zijn.

Maar door veel luisteren wordt men wijs en daarom is dit voor mij de ultieme groeiplaat. De liedjes zijn namelijk zo godvergeten eerlijk: geen solo's, geen tempowisselingen, geen verassende teksten. Een standaardmelodie met daarop een tekst die rechtstreeks het leven van toen en nu beschrijft. Muziek die rechtstreeks uit de kerk kwam of van de boerderij en teksten die niet zelden afkomstig waren van de gezongen nieuwsberichten aan het einde van de negentiende eeuw toen men voor nieuwsvoorziening nog van troubadours afhankelijk was.

Ik had beloofd dat ik zou schrijven wat deze muziek met mij doet: het neemt me mee naar een andere plaats, het Amerika van tachtig tot honderd jaar geleden. Het neemt me mee naar andere tijdbeelden, andere gewoontes, andere gevoelens. Het neemt me mee voorbij elke vorm van rootsmuziek recht naar het hart waar het allemaal begon. Want, om nog maar eens terug te komen op het begin van deze recensie: zonder Anthology niet alleen geen Dylan, maar ook geen popmuziek.

Mooie recensie Benno. Ik heb deze box zelf vorig jaar gekocht, nadat die al jaren op mijn verlanglijstje stond. Ik heb ook maar meteen deel 4 aangeschaft (verschenen op het Revenant label). Overigens even goed als de andere delen.

Deze zou ik best willen, maar je moet hem wel vinden, en da's de moeilijkheid. Ik ben geen internetshopper, dus ik zal proberen dit in een shop eens te vinden en te beluisteren.
Ik geloof dat dit best een hele goede compilatie is, toch?

Hoewel ik enigszins bevooroordeeld ben: ja. Gebaseerd op de getuigenissen van een aantal betrokkenen bij de folkscene van de jaren zestig was dit een zeer wijd verbreide en zeer populaire compilatie. Er wordt zelfs melding van gemaakt dat als iemand een nummer van dit album inzette de hele zaal (binnen de folk-commune) prompt mee ging zingen. Maar de eigenlijke reden dat de compilatie in die tijd zo populair was, was dat de betreffende nummers zeer slecht verkrijgbaar waren. Geintereseerde musici hadden buiten deze LP's zeer weinig keuze op een beperkt budget. Dat neemt niet weg dat deze verzamelaar met veel liefde en toewijding is samengesteld.

Volledig eens met alle lofzangen. Een stukje cultuurgeschiedenis is dit!

Ik heb 'm helaas ook nog niet, ik moet er eens achteraan gaan.

Smithsonian Folkways heeft honderden van dit soort verzamelaars, dus als je into cultuurgeschiedenis bent kun je je hart hier wel aan ophalen. Geweldig label.

Helemaal eens met onderstaande lofuitingen. Aleen lijkt mij dat er in 1952 nog geen CD's bestonden (op de hoes staat "on six compact dics"). Dit kan dan ook niet de originele hoes zijn.

. Deze anthology hoes is van de cd uitgave en die komt uit de jaren 90. Precies de datum weet ik niet. De originele lps (die als 3 dubbel lp's zijn uitgegeven) hebben allen een andere hoes.

Inmiddels staat de originele hoes er al enige tijd. Een prachtig tijdsdocument hoor dit, maar om nou te zeggen dat ik helemaal wild word van deze muziek? Niet bepaald...

Eén van de topstukken uit de muziekgeschiedenis, samengesteld door Harry Smith. Het compilatiealbum is van onschatbare waarde geweest voor vele folk muzikanten in de jaren 50 en 60. Harry sorteerde het beste werk uit de Amerikaanse roots muziek en heeft deze in 3 segmenten opgesteld. En daar zitten toch wel een hoop goede artiesten tussen zoals Blind Lemon Jefferson, The Carter Family en Mississippi John Hurt. Veel werk was in die tijd niet veel waard, maar gelukkig is Harry zo verstandig geweest om een mooie verzameling op te bouwen. Sinds dit album zijn er honderden pronkstukken uit de jaren 20 en 30 opgevist en bij Smithsonian Folkways Recordings ondergebracht.

Poeh, best nog wel een lange zit deze plaat(en). Het album luistert weg als een muzikale geschiedenisles. Intrigerend en mooi.

Samensteller van dit prachtige compilatiewerk is de filmmaker, mysticus, designer, maar bovenal platenverzamelaar Harry Smith. Hij stelde uit zijn verzameling een uit drie segmenten bestaande bloemlezing samen van de country, blues en folk muziek van de jaren 1927 – 1932, een muziekperiode waaruit veel werk verloren zou gaan. Toen Harry in 1947 Moses Asch ontmoette was hij geïnteresseerd om de platencollectie van Harry onder te brengen bij zijn Folkways Records. Het megaproject verscheen op 6 platen en bestaat uit maar liefst 84 nummers. De historische waarde van de Anthology is bijna niet te beschrijven, haast verloren gewaande muziek werd geïntroduceerd tot een nieuwe groep luisteraars en stond daarmee aan de basis van de heropleving van de folk en blues muziek. In de jaren 60 zou Greenwich Village het werk omarmen en Bob Dylan zou er onder andere veel muzikanten uit die tijd door leren kennen.

Terug naar de muziek, waar de drie delen Ballads, Social Music en Songs een onuitputbare bron vormen van klassiekers. Op Ballads vinden we het oude folk en blues werk van onder meer The Carter Family (denk aan June Carter), Mississippi John Hurt (bluesgigant) en Buell Kazee (countryester). Een nummer als The Butcher’s Boy dateert van eind 19e eeuw en kan worden beschouwd als een traditioneel nummer over vreemdgaan en verlies. Het tweede deel Social Music bevat hoofdzakelijk religieuze en spirituele songs, vaak bezongen bij sociale bijeenkomsten. Hier vinden we namen als de invloedrijke bluesmuzikant Blind Willie Johnson en countrymuzikant Eck Robertson terug. Het laatste deel Songs bevat nummers over alledaagse onderwerpen als trouwen, werk, de dood en geweld. Countryzanger Henry Thomas en een andere bluesgigant van naam Blind Lemon Jefferson vinden we hierop terug.

Naast de toch al indrukwekkende reeks aan nummers voegde Smith er ook nog een boekwerk aan toe met een collage aan informatie over de muziek en een kleurrijke verdeling. De muzikale waarde werkt nog door in de muziek van nu, via de opleving van de folk en blues eind jaren 50 begin 60, naar elke muzikant die daar weer door werd geïnspireerd.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Bijna alles staat op Spotify, drie nummers heb ik op You Tube kunnen vinden. Niet alles is geweldig, of zelfs maar goed. Vooral de gospelnummers zijn ondermaats, de bluesgospel uitgezonderd. Maar daar staan dan weer bijzonder goede nummers tegenover. Tegenwoordig heb je betere verzamelaars, maar voor 1952 was dit uiteraard een verademing en openbaring om te horen, al waren toen een hoop van de uitvoerenden nog gewoon in leven. In de jaren 60 kwam er een heropleving.