Eric Andersen - Memory of the Future (1998)

Een beauty van een album, dat ik maar blijf draaien en draaien. Eric Andersen is van oorsprong een folk singer die in de jaren '60 een aantal gewaardeerde albums maakte voor Vanguard. Hij toonde zich vooral een romanticus, terwijl iemand als Phil Ochs uitgesproken politieke songs zong.
De mooie tenorstem van Andersen is ten tijde van dit album een betoverende bariton geworden die mijn aandacht moeiteloos vasthoudt.

Dit is in wezen een introspectief album - prachtig, warm en dromerig. Ik beluister het bij voorkeur met de hoofdtelefoon vanwege de muzikale details. De excellente musici op dit album - dat zijn er té veel om op te noemen. Ik noem hier alleen Richard Thompson, gitaar op Sudden Love, waarmee het album opent, en dat van grote schoonheid is, en Robert Aaron, die op diverse nummers sopraan- en tenorsaxofoon speelt.

Zoals dit album, dat bijna in de mist van het muzikale verleden verdwenen is, zijn er zo vele. Vandaar dit berichtje. Misschien helpt het... een beetje.

Helaas heartofsoul, ik kocht een plukje CDs waaronder deze. Mede op basis van je recensie. Mooie stem, akkoord, maar wat een allegaartje. Het zwalkt nogal. En zelfs Garth Hudson of Richard Thompson redden hier de meubelen niet, zoals de Vlamingen zo mooi zeggen. Wellicht dat het kwartje ooit nog valt, maar de eerste indruk is niet best.

Begin me bijna een beetje schuldig te voelen, Holden. Dit album ervaar ik als in wezen introspectief, en ik moet er daarom extra voor in de stemming zijn. Dat geldt wat mij betreft wel voor meer albums, en ik had dan ook wat meer draaibeurten voordat de sfeer van het album samenviel met mijn stemming. Ik ervaar het album echter wel degelijk als een geheel, maar wellicht ligt dat bij jou anders.

de opvolger van "Ghost Upon the Road" liet 9 jaar op zich wachten. verwacht geen akoestische folk zoals die te horen valt op zijn Vanguard albums uit de 60's.

10 originele nummers van Eric Andersen waarvan 2 co-written met saxofonist/toetsenist Robert Aaron. het titelnummer "Memory of the Future" met zijn jazzy accenten in de stijl van "late night talk radio" en het ritmische eveneens fluisterend gezongen "No Man's Land" zijn beide minder beklijvende nummers.

de prachtige cover van zijn tijdgenoot Phil Ochs, de ballad "When I'm Gone" is 1 van de hoogtepunten. Eric Andersen nam dit nummer eerder op voor het tribute album "What's That I Hear" (The Songs of Phil Ochs). ook de andere ballads "Sudden Love" met een prachtige harmonica en soulvolle "answer vocals" van Eleanor Mills, "Blue Heart" en "Hills of Tuscany" zijn stuk voor stuk prachtig met fraaie harmoniezang van zijn dochter Sari Andersen.

de diepgaande, poëtische teksten vragen wat van de luisteraar, hoewel de grimmige, nog steeds actuele tekst van "Rain Falls Down in Amsterdam" vrij expliciet is (a hard, frightened look at the rise of neo-fascism and the way history can't seem to help repeating itself - was inspired by a walk Andersen took through that city, alone, one night).

onder de gastmuzikanten bevinden zich Richard Thompson (electric guitar), Garth Hudson (accordion, tenor sax), Jonas Fjeld (baritone guitar, acoustic guitar, piano), Rick Danko (bass, back up vocals), Tony Garnier (bass) bekend van zijn werk met Bob Dylan, Howie Epstein (bass, slide guitar) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van Tom Petty & The Heartbreakers.

Album werd geproduceerd door Eric Andersen, Howie Epstein, Jonas Fjeld & Ingar Helgesen
(except tracks 6 & 9 produced by Robert Aaron & Eric Andersen)

Recorded at Beverly Hills, Santa Monica, New York & Asker (Oslo), Konnerud & Oslo (Norway)

(deel) citaat uit de liner notes (David Fricke, August, 1998)

"Born in Pittsburgh, Pennsylvania in 1943 and raised in Buffalo, New York, Andersen was two years into premed studies at Hobart College, when in 1963 he hit the road with a passion evident in his early ramblin' boy ballads. In the two years before the release of his first album, Andersen sang in the North Beach clubs of San Francisco and studied Beat poetry at the feet of Allen Ginsberg. He emigrated to New York at the invitation of Tom Paxton and made his Greenwich Village debut at Gerde's Folk City, quickly joining the moveable feast of stars and bards that included Dylan, Phil Ochs, Ramblin' Jack Elliott and Dave Van Ronk"