Volgens de legende was Akli D. straatmuzikant in Parijs tot hij door Manu Chao van de straat geplukt werd. Ongetwijfeld zal de werkelijkheid minder romantisch zijn, zeker is dat Manu Chao dit album geproduceerd heeft. Een stuk minder nadrukkelijk dan, bijvoorbeeld, Amadou & Mariam, alhoewel het bekende fluitje wel weer een keertje opduikt. Verder is het een fijn afwisselend album, waarin heen en weer geschakeld wordt tussen traditionele Berberse en Arabische muziek, chanson, blues, protestfolk, hiphop, reggae en er komt ook nog wat Mbalax en zelfs wat Keltisch langs. Wellicht klinkt dit wat overdadig, toch is dit een strak en coherent album waarvan de nummers absoluut op zichzelf kunnen staan. Nogmaals: de gebruikelijke toeters, bellen, piepjes en knorretjes waarmee Manu Chao gewoonlijk de strijd in gaat, blijven zo goed als achterwege. Waarmee dit 'gewoon' en heel fijn wereldmuziekalbum is.
lekker noedelplaatje. Ar Paris is prachtig. Ik zou zeggen net íets te netjes geproduceerd zelfs, zeker wat betreft het drumgeluid. Maar verder fijnbesnaard gespeeld.