Met de swingende opener en titelsong van dit album had George Jones zijn eerste nummer 1 hit te pakken.
Maar ook in 1958 had George Jones al een drankprobleem en bij de opname van de aanstaande hitsong was hij al dronken bij arriveren in de studio en zou tijdens de opnames steeds zatter worden....80 takes namen ze op. Om uiteindelijk te besluiten dat take 1 nog het beste was toen Jones dus nog het minst dronken van die dag was. White Lighting werd overigens geschreven door The Big Bopper.
Op dit vroege album van Jones is hij nog te horen met zijn "oude" stem, in de tweede helft van de jaren 60 zou hij de hem kenmerkende stijl met de unieke frasering pas ontwikkelen.
Voor mij is het absolute hoogtepunt van dit album, het prachtige ontroerende No Use To Cry. En het hele album behoort tot zijn beste werk in de jaren 50 en op het album is dus al zeker te horen wat voor uitzonderlijk talent George Jones was.