Dixie Dregs - What If (1978)
mijn stem
16 stemmen
1
geplaatst: 7 februari 2010, 15:28 uur
Band van de latere Kansas/ Deep purple gitarist Steve Morse. Uitsluitend moeilijke instrumentale muziek wat onder fusion valt. Ingewikkelde ritmes en ontoegankelijke songstructuren kenmerken de nummers. De viool zal wel een Kansas invloedje zijn. Er staan hardrock songs op als Take it off the top en Travel tunes. Gina Lola breakdown heeft wat country, en Night meets light is symfonisch getint. Ice cakes is het meest onnavolgbare nummer en het prachtig opgebouwde Odyssey is het beste. Little kids heeft voortreffelijk samenspel tussen gitaar en viool. De titeltrack is een rustpunt. De bandleden musiceren op topniveau. Steve Morse ken ik van Deep purple. Naar aanleiding daarvan heb ik door de loop van de jaren wat ander werk van hem gekocht.
1
geplaatst: 8 december 2024, 23:10 uur
Ik beluister de Dixie Dregs van jongs af aan. Werd meteen gegrepen door de uptempo's in de tracks. De viool partijen magistraal. Het was de tijd dat ook Little Feat door mij werd ontdekt. Alles opgenomen op audiocasettes van de radio. Toen ik jaren later de bandjes in mijn vintage Denon deck stopte wist ik het meteen: ik moest en zou de werken van de Dregs op vinyl aanschaffen te beginnen met hun beste werk Whatt if!. Tot op de dag van vandaag vind ik hun muziek nog steeds top! 5 sterren deze keer.
1
geplaatst: 1 april 2025, 18:20 uur
Dixie Dregs, de groep met vijf klasbakmusici, waarvan gitarist Steve Morse bekendst is geworden door zijn werk bij Kansas en later Deep Purple.
Opener Take It off the Top kan ik niet zonder nostalgie beluisteren. Op mijn zolderkamer luisterde ik via krakende middengolf naar BBC Radio 1 op vrijdagen naar de Friday Rock Show, op Nederlandse tijd van 23 - 01.00 uur in de ether. Daarin ging het langs diverse stijlen rock, van hard- via symfonische rock naar de nieuwste metal en dit nummer van Dixie Dregs trapte de show steevast af. Luister maar eens hier, een uitzending uit 1981, vanaf 0'22" met die magische stem van Thomas Vance, zoals hij zichzelf noemt - wij mochten Tommy zeggen...
What if is het tweede album van de groep (of derde, zie hetgeen B.Robertson bij de voorganger vertelde) en hij is wederom instrumentaal.
Bij de overige nummers kan ik weer nuchter luisteren. Op Odyssey een mix van fusion en progrock en mede dankzij violist Allen Sloan snap je hoe klein in 1986 de overstap was, die Morse deed naar Kansas. De muziek is bovendien van zijn hand. Het titelnummer bevat ingetogener fusion, waarna het door bassist Andy West geschreven Travel Tunes een progpareltje blijkt, met de nodige soloruimte voor Morse, Sloan en toetsenist Mark Parrish.
Kant 2 trapt af met de funk van Ice Cakes, gevolgd door akoestische folk in Little Kids: de vijf beheersten een breed scala aan stijlen. Dat blijkt nadien met de fiddlecountry van Gina Lola Breakdown, oorspronkelijk van Twiggs Lyndon, die het jaar erop overleed en bekend was als tourmanager voor onder anderen The Allman Brothers. Night Meets Light sluit de plaat sfeervol af.
What If staat niet op mijn streaming platform, wél op YouTube. Een jaar later verscheen Night of the Living Dregs.
Opener Take It off the Top kan ik niet zonder nostalgie beluisteren. Op mijn zolderkamer luisterde ik via krakende middengolf naar BBC Radio 1 op vrijdagen naar de Friday Rock Show, op Nederlandse tijd van 23 - 01.00 uur in de ether. Daarin ging het langs diverse stijlen rock, van hard- via symfonische rock naar de nieuwste metal en dit nummer van Dixie Dregs trapte de show steevast af. Luister maar eens hier, een uitzending uit 1981, vanaf 0'22" met die magische stem van Thomas Vance, zoals hij zichzelf noemt - wij mochten Tommy zeggen...
What if is het tweede album van de groep (of derde, zie hetgeen B.Robertson bij de voorganger vertelde) en hij is wederom instrumentaal.
Bij de overige nummers kan ik weer nuchter luisteren. Op Odyssey een mix van fusion en progrock en mede dankzij violist Allen Sloan snap je hoe klein in 1986 de overstap was, die Morse deed naar Kansas. De muziek is bovendien van zijn hand. Het titelnummer bevat ingetogener fusion, waarna het door bassist Andy West geschreven Travel Tunes een progpareltje blijkt, met de nodige soloruimte voor Morse, Sloan en toetsenist Mark Parrish.
Kant 2 trapt af met de funk van Ice Cakes, gevolgd door akoestische folk in Little Kids: de vijf beheersten een breed scala aan stijlen. Dat blijkt nadien met de fiddlecountry van Gina Lola Breakdown, oorspronkelijk van Twiggs Lyndon, die het jaar erop overleed en bekend was als tourmanager voor onder anderen The Allman Brothers. Night Meets Light sluit de plaat sfeervol af.
What If staat niet op mijn streaming platform, wél op YouTube. Een jaar later verscheen Night of the Living Dregs.
2
geplaatst: 2 april 2025, 15:29 uur
B.Robertson schreef:
Band van de latere Kansas/ Deep purple gitarist Steve Morse. Uitsluitend moeilijke instrumentale muziek wat onder fusion valt. Ingewikkelde ritmes en ontoegankelijke songstructuren kenmerken de nummers. De viool zal wel een Kansas invloedje zijn. Er staan hardrock songs op als Take it off the top en Travel tunes. Gina Lola breakdown heeft wat country, en Night meets light is symfonisch getint. Ice cakes is het meest onnavolgbare nummer en het prachtig opgebouwde Odyssey is het beste. Little kids heeft voortreffelijk samenspel tussen gitaar en viool. De titeltrack is een rustpunt. De bandleden musiceren op topniveau. Steve Morse ken ik van Deep purple. Naar aanleiding daarvan heb ik door de loop van de jaren wat ander werk van hem gekocht.
ja Steve Morse is goedBand van de latere Kansas/ Deep purple gitarist Steve Morse. Uitsluitend moeilijke instrumentale muziek wat onder fusion valt. Ingewikkelde ritmes en ontoegankelijke songstructuren kenmerken de nummers. De viool zal wel een Kansas invloedje zijn. Er staan hardrock songs op als Take it off the top en Travel tunes. Gina Lola breakdown heeft wat country, en Night meets light is symfonisch getint. Ice cakes is het meest onnavolgbare nummer en het prachtig opgebouwde Odyssey is het beste. Little kids heeft voortreffelijk samenspel tussen gitaar en viool. De titeltrack is een rustpunt. De bandleden musiceren op topniveau. Steve Morse ken ik van Deep purple. Naar aanleiding daarvan heb ik door de loop van de jaren wat ander werk van hem gekocht.
Jammer dat hij nooit naar NL komt voor een live optreden......
1
geplaatst: 2 april 2025, 15:32 uur
RonaldjK schreef:
Dixie Dregs, de groep met vijf klasbakmusici, waarvan gitarist Steve Morse bekendst is geworden door zijn werk bij Kansas en later Deep Purple.
Opener Take It off the Top kan ik niet zonder nostalgie beluisteren. Op mijn zolderkamer luisterde ik via krakende middengolf naar BBC Radio 1 op vrijdagen naar de Friday Rock Show, op Nederlandse tijd van 23 - 01.00 uur in de ether. Daarin ging het langs diverse stijlen rock, van hard- via symfonische rock naar de nieuwste metal en dit nummer van Dixie Dregs trapte de show steevast af. Luister maar eens hier, een uitzending uit 1981, vanaf 0'22" met die magische stem van Thomas Vance, zoals hij zichzelf noemt - wij mochten Tommy zeggen...
What if is het tweede album van de groep (of derde, zie hetgeen B.Robertson bij de voorganger vertelde) en hij is wederom instrumentaal.
Bij de overige nummers kan ik weer nuchter luisteren. Op Odyssey een mix van fusion en progrock en mede dankzij violist Allen Sloan snap je hoe klein in 1986 de overstap was, die Morse deed naar Kansas. De muziek is bovendien van zijn hand. Het titelnummer bevat ingetogener fusion, waarna het door bassist Andy West geschreven Travel Tunes een progpareltje blijkt, met de nodige soloruimte voor Morse, Sloan en toetsenist Mark Parrish.
Kant 2 trapt af met de funk van Ice Cakes, gevolgd door akoestische folk in Little Kids: de vijf beheersten een breed scala aan stijlen. Dat blijkt nadien met de fiddlecountry van Gina Lola Breakdown, oorspronkelijk van Twiggs Lyndon, die het jaar erop overleed en bekend was als tourmanager voor onder anderen The Allman Brothers. Night Meets Light sluit de plaat sfeervol af.
What If staat niet op mijn streaming platform, wél op YouTube. Een jaar later verscheen Night of the Living Dregs.
night of te living dregs is eveneens top werkDixie Dregs, de groep met vijf klasbakmusici, waarvan gitarist Steve Morse bekendst is geworden door zijn werk bij Kansas en later Deep Purple.
Opener Take It off the Top kan ik niet zonder nostalgie beluisteren. Op mijn zolderkamer luisterde ik via krakende middengolf naar BBC Radio 1 op vrijdagen naar de Friday Rock Show, op Nederlandse tijd van 23 - 01.00 uur in de ether. Daarin ging het langs diverse stijlen rock, van hard- via symfonische rock naar de nieuwste metal en dit nummer van Dixie Dregs trapte de show steevast af. Luister maar eens hier, een uitzending uit 1981, vanaf 0'22" met die magische stem van Thomas Vance, zoals hij zichzelf noemt - wij mochten Tommy zeggen...
What if is het tweede album van de groep (of derde, zie hetgeen B.Robertson bij de voorganger vertelde) en hij is wederom instrumentaal.
Bij de overige nummers kan ik weer nuchter luisteren. Op Odyssey een mix van fusion en progrock en mede dankzij violist Allen Sloan snap je hoe klein in 1986 de overstap was, die Morse deed naar Kansas. De muziek is bovendien van zijn hand. Het titelnummer bevat ingetogener fusion, waarna het door bassist Andy West geschreven Travel Tunes een progpareltje blijkt, met de nodige soloruimte voor Morse, Sloan en toetsenist Mark Parrish.
Kant 2 trapt af met de funk van Ice Cakes, gevolgd door akoestische folk in Little Kids: de vijf beheersten een breed scala aan stijlen. Dat blijkt nadien met de fiddlecountry van Gina Lola Breakdown, oorspronkelijk van Twiggs Lyndon, die het jaar erop overleed en bekend was als tourmanager voor onder anderen The Allman Brothers. Night Meets Light sluit de plaat sfeervol af.
What If staat niet op mijn streaming platform, wél op YouTube. Een jaar later verscheen Night of the Living Dregs.
( Gek dat Kansas mij nooit heeft ' geraakt'.....
1
geplaatst: 2 april 2025, 15:55 uur
Dat is zéker gek 
(maar ik ben dan ook een groot liefhebber van Kansas en dus een vooringenomen mens).
(maar ik ben dan ook een groot liefhebber van Kansas en dus een vooringenomen mens).
0
geplaatst: 5 april 2025, 10:54 uur
Deze heb ik op plaat en CD. Die eerste drie Dixie Dregs (vanaf 'Free Fall') zijn eind jaren 90 afzonderlijk op CD opnieuw uitgebracht. De laatste drie albums op dubbel-CD als heruitgave. Ik heb ook wel eens een oude 'Industry Standard' op CD gehad, maar doe ook wel eens wat weg. En inderdaad via Steve Morse kwam samen met 'What If' ook Kansas' 'Power' in huis, najaar 1996, eens van een platenbeurs, maar wel na heer Morse live met Deep Purple te hebben gezien. 'Take It Off the Top' komt nog langs op Purple's 'In Concert with The London Symphony Orchestra' uit 1999.
* denotes required fields.
* denotes required fields.