Eli "Paperboy" Reed & The True Loves - Roll with You (2008)

Heb dit al duizend maal eerder gehoord , of het regelrecht uit de sixties komt.
Weinig nieuws onder de zon dus.
Eli Reed is een talentvolle jongeman (pas 24) en heeft hier een retestrak album afgeleverd gevuld met geheel eigen werk , maar ik klinkt me allemaal wat te oudbollig.

de sound van de 60er jaren is idd te horen, maar dat is natuurlijk ook helemaal de bedoeling.
ongekende soul die de oude tijden juist doet herleven ipv te imiteren. wat een stem heeft deze eli reed zeg, ongelooflijk, in tijden niet gehoord. en de band levert ook nog eens zeer goed werk af. weinig 2008 elementen op deze plaat, wat het eigenlijk een hele vreemde plaat maakt. maar het is top, en stampvol energie.

Ach ja, wat vind ik van dit album? Eerlijk gezegd niet zo.
Eli Reed heeft een fantastische stem, dat staat buiten kijf. Maar ik irriteer me erg aan zijn timing (vooral in het 1e nummer). Daarnaast is elk nummer erg veel van hetzelfde laken en pak.
Had er stiekem iets meer van verwacht, maar die verwachtingen zijn dus niet uitgekomen.

sluit me bij de vorige sprekers aan, goede stem die je niet zo verwachten bij een 24 jarige jongen. Leuk om een keer te horen maar daar blijft het wat mij betreft wel bij.

grappig wel, de recensies in de grote (vak)bladen zijn ook zeer wisselend van een 6je tot een 9. het is dus meer een gevoels- dan een kwaliteitskwestie naar mij idee.
maar voldoende is het sowieso overal.

Zit te wachten op vinyl - komt eraan.

Enne, Adele (wat een stem) was toch ook pas 19.

Wat is dat toch met die ongelooflijk slappe teksten in de soul/blues altijd.
Ik heb voor de grap met pen en papier dit album weer ééns opgezet en de volgende woorden kwamen me echt de keel uit op een gegeven moment.

11 keer het woord "DARLING"
15 keer "HONEY"
50 keer!! "LOVE"
61 keer!! "BABY"

De ontelbare "ooooehs" en "yeahhhhs" heb ik mezelf maar bespaart.
Ik vind het best dat je over de liefde wilt zingen maar kom op zeg het kan toch allemaal wel wat creatiever.

ghehe nou, ik zou zeggen, laat je horen!

@ Dridge - Heb je ook de akkoorden genoteerd? En wat voor creatieve patroon zie je daarin?

Oja, laten we even het max. nemen "baby" (61 keer) en het min. "darling"(11 keer). Dat is over den ganschen plaat voor het ene 5,5 * per song en het andere 1 * per song; dat vind ik nogal meevallen.

Gemakshalve ga ik ervan uit dat je een man bent: hoe vaak schrijf je in een mail of anders aan uw geliefde niet het woord "lief" of "meisje" of "ik". En is die uiting van liefde dan ook soul of blues?

Ehm, why are we even debating?

De dude is R&B in de goede zin van het woord en daarmaa basta!

@Rise2: Jij hebt heeeelemaal gelijk.

Leukste is, op cd maakt hij het helemaal waar en live sloeg ik stijl achterover van zijn prachtige schreeuw... Gaat het zien op Crossing Border eind november en gij zult dezelfde ervaring hebben (hoop ik). En tot die tijd zet ik lekker deze cd nogmaals op repeat.

De stem vind ik wel wat hebben en veel nummers zo ook wel. Had een paar keer het idee dat ik naar een cover zat te luisteren.. maar t'is dus allemaal eigen werk. Knap. En het klinkt ook best begeesterd verder, gemaakt door liefhebebrs en wat niet al. Enne dus als gevolg: een stuk beter dan die revival shit van types als Mark Ronsoncunt.
Op hetzelfde moment is t platgetreden als wat (ja, als wat?) of, om het ietsje duidelijker te zeggen: t blinkt niet uit in originaliteit. Luister toch nog ietsje liever iets dat piept en kraakt en echt uit de 60's komt

....moet zeggen dat ie in de platenzaak mij beter beviel dan nu thuis (idd, eensch met de voorgaande scribenten: het is nou niet even origineel allemaal...).....geef 'm nog effe de tijd en anders krijgt ie een plekje op mijn MMD-lijst (voor d'n liefhebbert die 'm graag in zijn echie heeft zeg maar..) Afijn, echt niet schlecht maar 3 points toch wel waard...

Vind het juist knap dat ze anno 2008 precies het geluid van ongeveer 40 a 50 jaar geleden kunnen produceren. Het is ook een album dat bij mij sterk is gegroeid. Moet zeggen dat dat vooral sinds mijn aanwezigheid bij een live-optreden is geweest. Man, wat kan Eli zingen. Is live nog beter dan op het album. Dat hij na een tournee nog een stem overhoudt. Ik vind het geen probleem om bij dergelijke muziek hetzelfde afgezaagde onderwerp te horen (baby, I love you). Deze band bestaat niet om een boodschap uit te brengen, maar simpelweg om mensen te bekoren en te laten dansen. Daar slaagt hij live zeker wel in en voor mij via dit album ook.

Bij nader inzien is 5* toch net te veel voor dit prima album. Waarschijnlijk was mijn vorige beoordeling toch iets te veel beinvloed door de negatievelingen hierboven. 4,5* is misschien iets meer gepast. Blijf dit een erg lekker en ondergewaardeerd album vinden.

Het klinkt allemaal lekker, maar te veilig en te herkenbaar om als creatief werk gezien te worden. Hij doet zijn "ding" niet slecht, maar het is geen artiest of plaat die de tijd zal doorstaan vrees ik....
Ik vraag me ook af wat hier zoveel beter aan is dan bijv. Alain Clark die totaal wordt afgebrand voor MuMe. (Niet dat ik er wat mee heb, maar het verschil in beoordeling is opvallend.)

2,5*

Alain Clark is meer r&b en Eli meer soul en hierdoor moeilijk vergelijkbaar. Ik vind ze overigens beiden een goed album hebben afgeleverd.

Het probleem met deze plaat is dat het klinkt als een album vol covers, terwijl het allemaal 'nieuwe' nummers zijn. Het is één grote pastiche van r&b en soul uit de jaren 60: dan weer denk je dat je naar Otis Redding luistert, vervolgens James Brown, misschien Wilson Pickett of Sam Cooke, maar nooit Eli Reed! Werkelijk geen noot op het album klinkt origineel. Tekenend is bijvoorbeeld het nummer I'll roll with you, dat met name in het refrein net een bewerking van Sam Cooke's Wonderful world lijkt. Al met al is het dus geen erg memorabele cd, ook al is het geen straf om ernaar te luisteren.

Wat een opvallend goede soulvolle plaat van deze man die 24 was toen hij dit album uitbracht. Hij klinkt als een donkere artiest uit het zuiden van de VS. Niets is echter minder waar. Hij komt uit Boston Massachusetts. Na zijn schoolperiode ging hij wel een poosje naar Clarksdale Mississippi om aan de zuidelijk muziekcultuur te ruiken. Na weer een jaartje studeren, nu in Chicago, keerde Eli Husock, zoals Paperboy Reed werkelijk heet, terug naar Boston om platen te gaan maken. Roll With You is een album vol dampende soul met een bluesy touch. De stem van Reed leent zich uitstekend voor dit genre en de vele blazers maken dit tot een prachtig swingend geheel. Daar word ik helemaal vrolijk van. Het succes van dit album wekte de interesse van de grote platenmaatschappijen. En terecht. In juni van dit jaar komt zijn nieuwste album My Way Home uit.