Bill Conti - The Thomas Crown Affair (1999)

Michael Legrand componeerde de zwoele en briljante score voor de originele Thomas Crown Affair. Regisseur McTiernan vroeg Conti na zijn regie debuut met Nomads, weer een score voor hem te doen. De verschillen tussen Legrand en Conti's aanpak zijn er in overvloed, evenveel als overeenkomsten misschien wel.Beiden verhullen de romantiek met jazz achtige elementen, zwoel van karakter met niet te vergeten het gevoel van spanning. Legrand's werk is terecht als briljant beschouwd, maar Conti trok zich daar inwezen niks van aan.

De componist zet de piano veel in, 5 om precies te zijn.De piano's vormen het thema, door in verschillende lagen samen het hoofdthema voor te stuwen. Met in verdere orchestratie vooral violen en hier en daar wat koper. Conti brengt het ingetogen, vol met passie en een vleugje spanning. Het kat en muis spel tussen Crown en de verzekeringsagente gaat gepaard met zwoele, jazzy muziek soms met een onderhuidse spanning. Crown is een geniepige dief die altijd op zoek is naar iets nieuws, de componist laat zijn zoektocht en jacht nooit stilliggen in composities. Voor zijn slinkese karakter werden tapdansers gebruikt, maar op een ingetogen manier. Als de diefstal aan het begin van de film wordt uitgevoerd is dit constant gebruikt in combinatie met strijkerswerk. Opgewonde stukken muziek,maar nog steeds erg ingetogen. De echte grote opwinding blijft dan ook de hele film uit, het is geen groot actiespektakel. Te ver uitschieten kan hoge verwachtingen oproepen, enkel leidend naar teleurstelling.

De teleurstelling van de score ligt in de verachtelijke uitgaven van stukken van zijn score; mensen dit is gewoon echt te weinig. Maar als de score het korst is, is de langere promo score nabij; zo'n 30 minuten meer met wel een paar sleutelmomenten. 4 sterren