Sea Level - Cats on the Coast (1977)

De tweede plaat van dit gezelschap.

Daar waar Sea Level op hun debuut nog bestond uit het viertal Leavell/Jaimoe/Jimmy Hall/Lamar Williams, zien we hier zeven man op de hoes staan. De nieuwe bandleden zijn Randall Bramblett (zang, sax, toetsen), Davis Causey (gitaar) en tweede drummer George Weaver. Jaimoe neemt een wat meer bescheiden rol in op percussie. Hij zal ook snel weer richting Allman Brothers verhuizen.

Deze plaat kent met Bramblett en Causey extra songwriters wat de verscheidenheid van de plaat ten goede komt. Toch lukt het muziekschrijver Neil Larsen om weer een nummer van hem (Midnight Pass) op de plaat te krijgen. En dat is ook gelijk een knaller van een fusion-instrumental.

That's Your Secret is een Randall Bramblett nummer en ook gelijk de eerste en enige hitsong van de band. Lekkere funky rock met een mooie zanglijn en een wat mysterieuze licht filosofische tekst.

Chuck Leavell is hier niet meer de bandleider maar deelt deze nu dus met Randall, en dat gaat prima. Nergens zitten de twee elkaar in de weg en vullen elkaar prima aan met hun toetstenpartijen en leadzang. De saxofoon van Randall draagt ook bij aan een meer fusion-achtige sound.

Met het aantrekken van een tweede gitarist wordt er hier en daar ook lekker gerockt. Al met al dus een plaat die bol staat van de muzikaliteit en verscheidenheid.

Geen pure fusionplaat, maar ook geen standaard rockplaat. Sonsg om lekker op mee te zingen een aantal lange instrumentals. Echt een plaat zoals die alleen eind jaren 70 gemaakt werden.

Hierna werd het helaas steeds wat minder interessant. De fusion-elementen verdwenen naar de achtergrond en de pop en (soft-)rock kregen de overhand.

Nog steeds een lekker album van deze Allman Brothers offshoot. Soms kom je Sea Level LP's nog wel eens tegen in de tweedehandsbakken. En Chuck Leavell staat alweer jarenlang op de loonlijst van de Rolling Stones...

Gisteravond weer eens beluisterd en ja, dit is een heerlijk swingende popplaat, die muzikaal overal een beetje tussenin zit. Het is geen pure jazzrock of fusion, geen funk, geen rock, maar een mengsmering van die stijlen en dat levert per saldo een vrij uniek geluid op. Al zitten er wel raakvlakken in met bands als Little Feat en de Allman Brothers.

Chuck Leavell (C. Leavell, oftewel Sea Level, snappu?) is weliswaar de bandleider die hier als pianist de toon zet voor de meeste nummers, maar die worden smaakvol ingekleurd door de andere muzikanten, waarbij elk instrument ongeveer evenveel ruimte krijgt. De gitaristen mogen ook regelmatig op de voorgrond treden en de ritmesectie is over deze hele plaat geweldig op dreef. Hooguit neemt hun inbreng op de laatste twee nummers wat af (wat heet: het korte Song for Amy is een solo-spot voor Chuck Leavell). Met name de titelsong gaat door de dominante sax iets teveel op smooth jazz lijken, waardoor de plaat jammer genoeg als een nachtkaars uitgaat.

Daarnaast is er een gelijkwaardige verdeling tussen vocale en instrumentale stukken, en ook dat zorgt voor zowel evenwicht als variatie. Heerlijke plaat, waar ik lang naar kan blijven luisteren. Midnight pass, misschien wel het hoogtepunt van de plaat, is overigens een cover van het eerste Full Moon-album uit 1972, van het fusion-duo Neil Larsen en Buzz Feiten.