Sea Level - On the Edge (1978)

Op deze plaat komt Randall Bramblett wat meer op de voorgrond. Zo schrijft hij of schrijft mee aan vier van de acht songs en zingt (co-)lead op vijf songs. (Ter vergelijking: Leavell drie songs en zingt (co-)lead op twee songs).

Drie nummers van Bramblett kenden we al (King Grand, iving in a Dream en This Could Be the Worst) van zijn tweede soloplaat. Hier zijn ze opgepoetst en vergezeld van een uptempo funky ritme (door nieuwe drummer Joe English).

De twee leadgitaren worden gespeeld door Nalls en Causey maar echt de ruimte krijgen ze niet op de wat kortere songs, die op deze plaat staan.

Ook de sax van Randall en de toetsen van Chuck zijn meer in dienst van de songs dan dat er echt van leer wordt getrokken.

Het klinkt uiteindelijk heel netjes en degelijk. Het voelt wat Eagles-meets-Steely Dan aan, maar toch is het aanstekelijke poprock-plaat geworden, die wat mij betreft wel wat bekender had mogen zijn.

Een leuke plaat om te hebben en voor de sfeer op te zetten, maar als aanbeveling gaat de voorkeur toch uit naar de eerste twee platen van dit gezelschap.

Toen ik de LP's van Young Gun Silver Fox aan het draaien was, trok ik de Sea Level LP's ook maar weer eens uit de kast. Ook On The Edge mag er wezen na al die jaren. Inclusief het nog best wel via samples in allerlei nu disco tracks opduikende funky hammer Fifty Four

Ik heb nog nooit gehoord van Young Gun Silver Fox. Wat is dat voor iets?

Edit: zojuist geluisterd. Maar Sea Level is toch wel een stuk muzikaler en interessanter dan de Westcoast-pop van die band?

Struinend door mijn oude vinyl collectie kwam ik deze tegen. Ik zal eerlijk zijn, ik had geen idee wat voor muziek ik hierbij zou moeten verwachten, geen idee wanneer en waar ik deze plaat heb aangeschaft. Ik zal hem echt wel een keer gedraaid hebben, maar zoals ik dat nu zo mooi kan verwoorden : heb er geen actieve herinnering meer aan.
Het moet het derde album van deze groep zijn en op dit derde album is er wel een opvallende personele wisseling , Joe English (ex Wings) zit achter de drums.
De muziek bevindt zich ergens tussen jazz rock en southern rock, maar glijdt soms toch gevaarlijk richting disco. We zitten dan ook in de late jaren 70.
De southern rock nummers vind ik over het algemeen goed te pruimen, sommige anders heb ik minder mee. Het fusion gehalte is aanwezig, je hoort dat de muzikanten wel raad weten met hun instrument, technische vaardigheden zoals Steely Dan. Maar mij pakt het niet echt, maar dat heeft denk ik ook te maken dat het niet geheel mijn stijl is.
Maar zo nu en dan moet je toch wat uit je comfort zone komen en wat dat betreft is dit voor mij een goed album om dat te doen.