Point Blank - Airplay (1979)
mijn stem
8 stemmen
0
Mssr Renard
geplaatst: 31 juli 2024, 10:38 uur
De wat generieke hoes en de titel die verwijst naar voorgenomen hitsucces doen vermoeden dat de band hier flink wat water bij de wijn gedaan heeft, maar gelukkig is nog gewoon een authentieke southern rockplaat, al lijkt de band wel wat meer richting Atlanta Rhythm Section op te schuiven, door de vocale harmonieën.
De band zat best in een moeilijke tijd, want ze zouden een flinke tournee maken met Lynyrd Skynyrd in 1977, maar door de crash ging dat niet door, en waren er geen inkomsten. Tot overmaat van ramp liet Arista de band ook vallen. Pas in 1979 zou de band via MCA met deze plaat komen, die wederom door Bill Ham geproduceerd zou worden.
De plaat klinkt wat veiliger en de metal-invloeden zijn voornamelijk afwezig. De band klinkt wat meer middle of the road, richting Doobie Brothers en ARS. Tweede leadzanger is toetsenist Steve Hardin, die tot de band was toegetreden (vandaar zes man op de hoes). 'Penthouse Pauper' die hierop staat is ook van zijn hand, en niet van John Fogerty die een gelijknamig nummer voor CCR had geschreven.
Ik vind de keyboards niet zo een goed idee, en ze voelen misplaatst bij sommige songs, maar op sommige momenten weten gitaristen Rusty en Kim nog flink te riffen en soleren, zoals op het eerder genoemde 'Penthouse Pauper' wat zelfs wat metal-invloeden in zich heeft. Op 'Louisana Leg' geeft de band weer een lesje in Boogie Metal, inclusief een orgelsolo. 'Takin'It Easy' is het meest southern en heeft zelfs een beetje een Skynyrd-feel, met een Eagles-refrein, maar duurt te lang en wordt al snel vervelend.
'Thunder and Lightning' (zoals wel vaker met songs met zo een titel) schudt de boel weer een beetje op, maar leidt ook onder de lagen backing vocals, waardoor de stevige riffs lijken te verzuipen in schreeuwerige zang. De jazzrocky 'Changed My Mind' heeft een vroege Journey-feel en heerlijk Wishbone Ashy gitaarwerk en is een onverwacht verfijnde song op een plaat die vooral en voornamelijk uit boogierock bestaat. De versnelling midden in de song kent een lekkere walking-bass en duellerende leads. Het is dan ook de beste song van de plaat.
De band zat best in een moeilijke tijd, want ze zouden een flinke tournee maken met Lynyrd Skynyrd in 1977, maar door de crash ging dat niet door, en waren er geen inkomsten. Tot overmaat van ramp liet Arista de band ook vallen. Pas in 1979 zou de band via MCA met deze plaat komen, die wederom door Bill Ham geproduceerd zou worden.
De plaat klinkt wat veiliger en de metal-invloeden zijn voornamelijk afwezig. De band klinkt wat meer middle of the road, richting Doobie Brothers en ARS. Tweede leadzanger is toetsenist Steve Hardin, die tot de band was toegetreden (vandaar zes man op de hoes). 'Penthouse Pauper' die hierop staat is ook van zijn hand, en niet van John Fogerty die een gelijknamig nummer voor CCR had geschreven.
Ik vind de keyboards niet zo een goed idee, en ze voelen misplaatst bij sommige songs, maar op sommige momenten weten gitaristen Rusty en Kim nog flink te riffen en soleren, zoals op het eerder genoemde 'Penthouse Pauper' wat zelfs wat metal-invloeden in zich heeft. Op 'Louisana Leg' geeft de band weer een lesje in Boogie Metal, inclusief een orgelsolo. 'Takin'It Easy' is het meest southern en heeft zelfs een beetje een Skynyrd-feel, met een Eagles-refrein, maar duurt te lang en wordt al snel vervelend.
'Thunder and Lightning' (zoals wel vaker met songs met zo een titel) schudt de boel weer een beetje op, maar leidt ook onder de lagen backing vocals, waardoor de stevige riffs lijken te verzuipen in schreeuwerige zang. De jazzrocky 'Changed My Mind' heeft een vroege Journey-feel en heerlijk Wishbone Ashy gitaarwerk en is een onverwacht verfijnde song op een plaat die vooral en voornamelijk uit boogierock bestaat. De versnelling midden in de song kent een lekkere walking-bass en duellerende leads. Het is dan ook de beste song van de plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.