Point Blank - The Hard Way (1980)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 14 juni 2013, 20:31 uur
Aardig album van Point Blank. Niet meer niet minder vind ik. Jammer van de Deep Purple cover. Ze spelen 'm goed (misschien juist wel te goed) maar het valt wat uit de toon bij de overige nummers.
0
Mssr Renard
geplaatst: 31 juli 2024, 11:08 uur
De band (en producer Bill Ham) lijken zich middels deze plaat wat te revancheren na de wat softere 'Airplay'. De gitaren staan ook flink meer voorin de mix, maar eigenlijk staat alles flink voorin de mix, wat de plaat een flinke punch oplevert. Deze plaat wordt door ingewijden gezien als hun stevigste, ook mede door de Deep Purple-cover en het heavy metal (zware bout en moer)-hoesontwerp.
De overheersende toetsen en zang van Steve Hardin zijn uit de band en nieuwe toetsenist is Karl Berkebile, waarvan de achternaam zo moeilijk is, dat iedereen hem maar Karl Berke noemt. Doordat de band nu bij MCA zat, zorgt er wel voor dat de band wat promotie krijgt en de band zal rond deze tijd zelfs wat hits scoren. In elk geval met 'Nicole' van de volgende plaat 'American Exce$$', waar zanger John O'Daniel niet meer aan zou meewerken (hij wilde de AOR-richting niet op). Dit is dan ook (voorlopig) de laatste plaat met O'Daniel.
Doordat de keyboards meer een ondersteunde rol hebben ingenomen, is er weer meer ruimte voor de duellerende gitaren, waardoor de band meer dan ooit lijkt op tijdgenoten Blackfoot, wat het meest duidelijk is op het lekker rockende 'On the Run', met een bijna Santanaesque eindstuk.
De plaat kent drie livesongs 'Highway Star' het korte bluesje 'Wrong to Cry' en 'Thank You Mama'. In de lp-tijd stonden deze twee songs allebei aan het eind van hun respectievelijk lp-kant. In het cd- en streamingtijdperk staat 'Highway Star' in het midden wat de sequencing een beetje vreemd doet lijken. Ik ken het origineel niet goed genoeg om te weten hoe goed de band het nummer speelt, maar het klinkt wel erg krachtig en overtuigend.
Gitarist Rusty O'Burns krijgt zijn zangdebuut op Troy Steals-cover 'Rock 'n Roll Soldier', wat het ene oor in en het andere oor uit gaat, zonder echt indruk te maken. Het is wel het meest southern rockish nummer op de plaat. Op 'Guessing Game' mixt de band Progressive Rock en AOR, waar de band wat mij betreft nog best overtuigend klinkt. Deze song past ook goed bij de song 'On the Run'. Het eindstuk in versnelling met dual leads is erg smakelijk en moet liefhebbers van NWOBHM en Iron Maiden zeker bevallen.
'Thank You Mama' is full-out southern boogie, wat zelfs een beetje doet denken aan de wat hardere kant van Marshall Tucker Band, en dan denk ik natuurlijk aan 'Ramblin'. Het is een stuwende tour-de-force met vliegensvlugge gitaarsolo's die nét niet de lichtsnelheid halen. Een soort 'I Know a Little' met wat extra testosteron erover heen gegoten.
De overheersende toetsen en zang van Steve Hardin zijn uit de band en nieuwe toetsenist is Karl Berkebile, waarvan de achternaam zo moeilijk is, dat iedereen hem maar Karl Berke noemt. Doordat de band nu bij MCA zat, zorgt er wel voor dat de band wat promotie krijgt en de band zal rond deze tijd zelfs wat hits scoren. In elk geval met 'Nicole' van de volgende plaat 'American Exce$$', waar zanger John O'Daniel niet meer aan zou meewerken (hij wilde de AOR-richting niet op). Dit is dan ook (voorlopig) de laatste plaat met O'Daniel.
Doordat de keyboards meer een ondersteunde rol hebben ingenomen, is er weer meer ruimte voor de duellerende gitaren, waardoor de band meer dan ooit lijkt op tijdgenoten Blackfoot, wat het meest duidelijk is op het lekker rockende 'On the Run', met een bijna Santanaesque eindstuk.
De plaat kent drie livesongs 'Highway Star' het korte bluesje 'Wrong to Cry' en 'Thank You Mama'. In de lp-tijd stonden deze twee songs allebei aan het eind van hun respectievelijk lp-kant. In het cd- en streamingtijdperk staat 'Highway Star' in het midden wat de sequencing een beetje vreemd doet lijken. Ik ken het origineel niet goed genoeg om te weten hoe goed de band het nummer speelt, maar het klinkt wel erg krachtig en overtuigend.
Gitarist Rusty O'Burns krijgt zijn zangdebuut op Troy Steals-cover 'Rock 'n Roll Soldier', wat het ene oor in en het andere oor uit gaat, zonder echt indruk te maken. Het is wel het meest southern rockish nummer op de plaat. Op 'Guessing Game' mixt de band Progressive Rock en AOR, waar de band wat mij betreft nog best overtuigend klinkt. Deze song past ook goed bij de song 'On the Run'. Het eindstuk in versnelling met dual leads is erg smakelijk en moet liefhebbers van NWOBHM en Iron Maiden zeker bevallen.
'Thank You Mama' is full-out southern boogie, wat zelfs een beetje doet denken aan de wat hardere kant van Marshall Tucker Band, en dan denk ik natuurlijk aan 'Ramblin'. Het is een stuwende tour-de-force met vliegensvlugge gitaarsolo's die nét niet de lichtsnelheid halen. Een soort 'I Know a Little' met wat extra testosteron erover heen gegoten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.