Swell - South of the Rain and Snow (2007)

Swell leek een stille dood gestorven, maar vorig jaar flakkerde het vlammetje weer kort op met een tour en CD. Zowel live als op de plaat is een en ander een genietbare, maar ook wat pijnlijke ervaring. De band die David Freel ooit achter zich wist is niet meer en daar waar het bassist Kirkpatrick betreft zal dat ook een emotioneel gemis zijn. Ze zijn samen begin jaren negentig de band begonnen en leken een grote toekomst tegemoet te gaan. Freel lijkt op deze plaat hun kindje alleen te moeten begraven.

South of the Rain and Snow deels met (sessie?) muzikanten opgenomen, maar het meerendeel van de plaat klinkt toch als een eenzaam solo-werk van Freel. Net als alle andere Swell-platen heeft ook deze een paar schitterende nummers die maakt dat je de wat mindere accepteert. Trouble Loves You is zo'n typische slepende Freel-song waarvan ik hoop dat ie 'm ooit full-force mag opnemen. Maar als je dan het lethargische Waiting for a Beer volledig tot en met het violen-koda hebt uitgezeten, dan bekruipt je het gevoel dat Freel daar de kracht niet meer voor heeft.

Je bedoeld drummer Kirkpatrick neem ik aan. Die was na het 4e album al uit de band gestapt om vervolgens bij het 7e album weer tijdelijk terug te keren. Daarna wederom vertrokken. Een eigenzinnige drummer die zeker wat toevoegt aan de sound van Swell. De 5 albums van Swell mét Kikrpatrick in de gelederen vind ik beter dan de overige albums. Hoewel je op Be My Weapon (= band/soloproject van Freel) hoort dat Freel toch de daadwerkelijke kracht achter Swell was. Be My Weapon (met Freel, zonder Kirkpatrick) klinkt wat mij betreft weer erg als de "oude" Swell, maar dan iets rustiger.