Archie Shepp - Three for a Quarter, One for a Dime (1969)

Vooralsnog is deze plaat mij even te machtig. Ik ga hem echter over een tijdje zeker nog eens proberen.

Dit album bevestigt mijn eerste kennismaking met de muziek van Archie Shepp: dit is niet mijn muziek. Hoezeer ook zijn technische kwaliteiten geprezen zullen zijn; mij pakt ie niet. Zou Shepp het vervloeken dat-ie niet ineens door kan spelen zonder adem te halen? Meer krijg ik de indruk dat hij de solo zodanig wil spelen dat-ie alleen al door luchttekort onnaspeelbaar is. Het blijft voor mij in elk geval meer ´showing off´, dan een overdonderende muziekervaring.

Dit is als uithoudingsproef geslaagd, maar als muziek haak ik pas aan als de sax stopt na tweederde van het numer of zo. Tot die tijd probeer ik een beetje naar de bas en drums te luisteren en verder maar te wachten tot het over is. De trombone is een welkome afwisseling en het piepkleine applausje heeft wel iets schattigs.

Volledig eens met sq en niets aan toe te voegen: dit is free jazz die (wat mij betreft) helemaal nergens op slaat. Archie Shepp blaast er wat op los; op die manier blijft 'Three for a Quarter, One for a Dime' in feite constant hetzelfde: geen opbouw, geen verfrissende solo's, gewoon chaos.

Niets voor mij dus, maar dat wisten we al sedert 'Fire Music'.

Net als de reacties van hierboven, vind ik dat Shepp hier te dominant aanwezig is. Vergelijk dit met de stromende koperklanken van Coltrane in zijn hevigere jaren en je merkt meteen het verschil. 'Three For a Quarter,...' scheurt en blijft voortdurend doorgaan maar het is te eentonig om te blijven boeien. Liever Shepp's gevarieerde en (daarom niet minder) expressieve aanpak dus.