Deathrow - Riders of Doom (1986)

Simpele harde Duitse Thrash, waarbij Deathrow op dit debuut al de nodige eigen dingen in haar geluid flink laat doorschemeren. Deze Plaat is bijv. in Amerika, volgens een kennis van me, verschenen onder de titel: Satan's Gift! Met een hele brute hoes erbij waar zelfs tegenwoordig menig Black Metal fanaat ook wel raad mee weet. Wij Thrashers in de jaren 80 vonden een "aardige, zachtaardige" hoes, waar ik zojuist over sprak, waar Mister Satan himself het hart uit een zojuist vastgespijkerde Jezus uitgerukt heeft ook heel erg oké! Volgens mij was de hoes van Satan's Gift gewoon verboden overigens en kwam de Riders of Doom hoes er voor in de plaats. Deze hoes van Riders of Doom is ook best wel aardig hoor, maar ik prefereer dus de andere veel brutalere hoes. Maar terug naar de muziek...die is zo lekker bruut, maar mede door de niet al te beste productie, zeg maar gerust: rommelig etc. kunnen de soms best wel goede ideeën helaas niet uit de verf komen. Jammer! De "cleane", maar wel gemeende en gemene zang wordt afgewisseld met regelmatig de krijs van het kwaad, wat eerder natuurlijk zo typisch heerlijk was bij de Thrashbands van toen; af en toe gewoon een heerlijke duivelse krijs ertussen! Het was verdomme allemaal bezeten man toentertijd! Heerlijk...dat zeker! Ook de gitaren gaan erg agressief, samen met de snelle rommelende drums te keer. Maar echt ongelooflijk technisch en mega strak is het op deze plaat/het debuut van Deathrow allemaal nog niet. En nogmaals jammer van de rommelige en onduidelijke productie. Dat wordt allemaal al een stuk beter op het werk dat destijds erna verscheen, bijv. in de vorm van Deathrow's fantastische 2e lp: Raging Steel uit 1987 dat gerust zowat een meesterwerkje genoemd mag worden met een aantal memorabele Thrashkrakers. En dus een ENORME vooruitgang was t.o.v. deze debuut lp van Deathrow. In ievergeval; als ik in een lekkere agressieve, misantropische bui ben etc. dan gaat meestal deze debuutschijf op mijn draaitafel; vooral het goede nummer: "Satan's Gift" gaat er in als koek en steekt toch wel wat boven de andere nummers uit. Maar voor wat meer echte kwaliteit waarbij hardheid, agressie, melodie en strakheid goed in balans zijn, men ook beter kan musciseren en alles een veel betere produktie heeft, gaat natuurlijk de 2e Deathrow lp: Raging Steel op mijn draaitafel.

Als snotaap van nauwelijks 17 jaar heb ik Deathrow samen met Voivod nog gezien in het voorprogramma van Possessed. Exacte locatie en datum? 14 november 1986 in de zaal Casino in Denderhoutem (verbazend wat er allemaal op het internet te vinden is). De Nederlandse headbangers kregen dezelfde groepen een dag later te zien in de Scum in Katwijk.

Voor de geïnteresseerden en/of nieuwsgierigen geef ik nog even de originele hoes mee waarover collega exodus sprak in zijn bericht/review bij dit album: klik. Ik herinner me deze Duitsers als chaos in beweging: de muziek lijkt alle kanten op te vliegen met wilde gitaarsolo’s en zo wereldschokkend is het niet. Het blijft bij een prettige herinnering uit vervlogen tijden. Oorspronkelijk heetten ze Samhain (er lopen meerdere groepen met deze naam rond op onze aardbol) en brachten ze drie demo’s uit, het laatste nummer is een referentie naar de vroegere naam.

16/11/1986; Concert at Harmonie, Tilburg, The Netherlands. with Voivod & Possessed

Thin Air was present..

Dit is toch best een leuk en vermakelijk plaatje. De lage beoordelingen begrijp ik dan ook niet helemaal. Het klinkt allemaal lekker furieus, en ja ook zeker rommelig, maar dat geeft het wel charme. De band maakt gewoon lekkere thrash metal op volle snelheid compleet met een rauwe Duitse stem. Leuk en vermakelijk vind ik het.