1
geplaatst: 12 september 2018, 13:56 uur
Company was een vrij improvisatiecollectief onder leiding van gitarist Derek Bailey. Aangezien iedere plaat (en soms iedere compositie van diezelfde platen) van Company een sterk wisselende samenstelling kende (ze kwamen allen weliswaar uit hetzelfde 'pooltje' van muzikanten) is het wel nuttig om de lineup van deze plaat te plaatsen.
Electric Guitar, Acoustic Guitar – Derek Bailey
Soprano Saxophone, Alto Saxophone, Clarinet [E Flat, B Flat, Contrabass] – Anthony Braxton
Soprano Saxophone, Tenor Saxophone – Evan Parker
Braxton en Parker waren vaste waardes in Bailey's lineups en zijn solisten pur sang die ook in een collectief als zodanig spelen. Hun toevoegingen laten zich raden: piepend- en knarsend saxofoonspel enkel bedoeld voor de luisteraar met stamina die zich niet eenvoudig laat afschrikken en wegjagen. Mix dat samen met Bailey's gebroken gitaarspel en je hebt een fascinerend doch ontzettend lastig album met samenspel dat zich eigenlijk nauwelijks laat raden als ware het samenspel. Het doet meer denken aan een penibel bedrukkend schouwspel van muzikanten die elkaar van de wijs proberen te brengen met dissonante tooncombinaties en ogenschijnlijk niet-kloppende sequenties. Taaie kost uiteraard, maar belonend en herkenbaar voor de bewonderaars van voormelde experimentele jazzmuzikanten.
Electric Guitar, Acoustic Guitar – Derek Bailey
Soprano Saxophone, Alto Saxophone, Clarinet [E Flat, B Flat, Contrabass] – Anthony Braxton
Soprano Saxophone, Tenor Saxophone – Evan Parker
Braxton en Parker waren vaste waardes in Bailey's lineups en zijn solisten pur sang die ook in een collectief als zodanig spelen. Hun toevoegingen laten zich raden: piepend- en knarsend saxofoonspel enkel bedoeld voor de luisteraar met stamina die zich niet eenvoudig laat afschrikken en wegjagen. Mix dat samen met Bailey's gebroken gitaarspel en je hebt een fascinerend doch ontzettend lastig album met samenspel dat zich eigenlijk nauwelijks laat raden als ware het samenspel. Het doet meer denken aan een penibel bedrukkend schouwspel van muzikanten die elkaar van de wijs proberen te brengen met dissonante tooncombinaties en ogenschijnlijk niet-kloppende sequenties. Taaie kost uiteraard, maar belonend en herkenbaar voor de bewonderaars van voormelde experimentele jazzmuzikanten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.