Short Bus Alumni - Mr. T's Revenge (2008)

Gelekt, ik ben benieuwd ga hem zo binnenhalen en dan beluisteren. Op het label Brick (klein maar fijn) zijn toch al wat leuke projecten uigekomen.

Met name de producties zijn toch wel erg wennen. Dat maakt het album dan ook meteen interessant want ik vind het wel vernieuwend. Er wordt uitstekend gerapt tekstueel en qua flow is het dik in orde. Deze ga ik de komende tijd zeker vaker beluisteren kijken of dit mij enthousiast kan maken.

Doet me enigszins een beetje denken aan Tanya Morgan. Positief dus. Ben redelijk onder de indruk na luisterbeurt 1. Word vervolgd!

heel grappig dat het jou ook was opgevallen, ik dacht namelijk precies hetzelfde. dezelfde jazzy soul achtige samples in de beats en ook enigzins dezelfde manier van rappen.

Alleen irriteren me toch een paar dingen op deze cd, iets dat ik niet heb bij Tanya Morgan. En dat is wel jammer, want kwaliteit hebben deze gasten wel. En die heerlijke foute lines van Mr. T!!!
De mindere dingen zitten hem vooral in want refreintjes en wat geschreeuw (bijv: Go Team Go, Get It With The Fitted, Here We Come)
Zeker bij dat laatste nummer is dat jammer, want voor de rest is dat echt wel een lekkere track. Yes We Are vind ik ook geen sterke opening, dus laten we het houden op een valse start, want daarna is het gewoon goed. Ook ik geef 3,5*!

Topnummers zijn voor mij: I'm In, Dope S**t en Genacix.

Wie het over Atlanta en hiphop heeft, denkt al gauw aan Lil Jon, grills en de snap. Maar wie denkt dat in de geboortestad van crunk alleen maar commerciële hiphop wordt gemaakt, zit ernaast. Tussen alle Cadillacs en verchroomde velgen zit een busje met geschoolde rappers die zich willen onderscheiden van hun stadgenoten, door met slimmere raps voor de dag te komen. Deze rappers noemen zich Short Bus Alumni.

Short Bus Alumni is een vijfkoppige rapformatie uit Atlanta die met weinig financiële hulp muziek maakt en Mr. T’s Revenge is haar debuutalbum. De reden voor deze titel wordt snel duidelijk als men de cd opzet. Het eerste dat je hoort is namelijk de stem van Mr. T, het icoon van de serie The A-Team. Hij laat er meteen een hem zo kenmerkende oneliner op los: “I’m scared and when I’m scared I tend to get mean and you don’t ever want to see me mean.” Hier zal het niet bij blijven, want Mr. T komt vaker voor op het album en dient als afwisseling met zijn typische zinnetjes.

Short Bus Alumni heeft een aparte stijl die sterk doet denken aan The Bridge EP van Tanya Morgan. Dit heeft niet alleen te maken met de jazzy soulbeats waarop beide groepen het liefst rappen, maar ook de flows en in sommige gevallen zelfs de stemmen tonen overeenkomsten. Deze gelijkenis met Tanya Morgan is helemaal geen slechte zaak, integendeel.

Het is wel jammer dat de uitvoering minder goed is dan bij Tanya Morgan. Daar waar Tanya Morgan met goed bedachte punchlines en metaforen komt, weten de rappers van Short Bus het niveau van een leuk narratief verhaal niet te ontstijgen. Ook instrumentaal is het minder goed, want de zelfgeproduceerde beats van Short Bus Alumni weten op de een of andere manier de luisteraar niet te pakken en klinken net iets te druk. Het lijkt of er teveel geluid wordt geproduceerd in een (te) korte tijd. Zelfs wanneer de beat niet hectisch lijkt, krijgt de luisteraar het gevoel dat er iets niet klopt, ook al kan hij zijn vinger niet op de zere plek leggen. Het gevoel verdwijnt wel na een aantal luisterbeurten, maar de vraag is of de gemiddelde luisteraar dan niet al is afgehaakt.

Een erg catchy track met hitpotentie is Go Team Go, met als rode draad Short Bus Alumni. Het is een boast & brag-track waarbij het niet gaat om dikke auto’s, maar over de kwaliteit van de muziek van de groep en het succes dat volgens de leden zal volgen. Zoals de titel al doet vermoeden is het refrein een aansporing voor de groep om er honderd procent voor te gaan in de rapgame. Op een beat van Raydar Ellis weten de rappers met leuke regels te komen, zoals deze van Catch Phrase: “You pop shit, then apologize like kobe//You so weak, we don’t do menstruals and nosebleeds//We take it to the end of the roll, like cold cheeks.” Aan het eind van de track komt Mr. T weer even langs om een grappige en verder betekenisloze oneliner te droppen.

Een andere opvallende track is Genacix. De track trekt de aandacht door de goede serieuzere teksten en de simpele maar melancholische pianomelodie van de beat. Het thema is de binnenlandse problematiek in de VS en de achtergesteldheid van de zwarte bevolking. Hoewel dit onderwerp al vaker is aangesneden, denk aan Nas met zijn album Untitled, is het niet vervelend om ernaar te luisteren. Aardig bedachte teksten (“The mediaman act like a meteorman//Had needle jammed in his vein when he saved the fan//When in actuality they throw us all in the same boat//Sounds familiar, they paint us with the same stroke”) en een toepasselijke beat zorgen ervoor dat dit een van de betere nummers van het album is geworden.

De rappers van Short Bus Alumni laten op Mr. T’s Revenge zien dat ze met beperkte middelen nog een aardige plaat kunnen maken. Bij de eerste paar luisterbeurten lijken de beats net een piep of een drumslag teveel te hebben, maar dat hoor je na een tijdje niet meer. De voorspelling is dat de gemiddelde luisteraar hier niet op zal wachten en cd opzij zal leggen voordat hij gewend is aan het geluid, wat heel jammer is omdat het verder een heel degelijke plaat is. De oneliners van Mr. T zijn origineel gebruikt en een leuke toevoeging aan het geheel. Short Bus Alumni heeft met haar debuutalbum niet weten te verassen, maar wel duidelijk gemaakt dat er rekening gehouden moet worden met deze groep.

Bron: hiphopleeft.nl