The Mamas and The Papas - The Best Of (1995)

Pardon? young GUNS are coming to the canyon?????

Ik verbeter het maar bij deze... Het moet natuurlijk girls zijn..

Tja, bij 'The collection' staat ook 'Move in a Lttle Closere Baby' terwijl het closer moet zijn. Iedereen kan toch weleens een foutje maken.
Ik heb dit album als Rotation-cd en ooit eens voor fl. 14,95 gekocht.
Het is een aardig overzicht van M+P en Mama Cash-solonummers.
Van de overige bandleden zijn hier geen solo-nummers te vinden.
Meestal worden nummers van het laatste album weggelaten, maar hier gelukkig niet.
Enige nadeel vind ik de geremixte versie van 'Dedicated to the one I love', geef mij de gewone versie maar.
Inmiddels is alleen Michelle Phillips van M+P nog in leven, dus een reunie zal er dus niet meer komen. In de jaren 80 hebben enkele M+P nog eens opnieuw opgetreden, maar het miste echt de magie van deze opnamen.

Gewoon lekker vrolijke muziek voor op een zonnige dag. Eigenlijk precies alles wat leider John Phillips niet was ........

Liefhebbers kunnen ook nog terecht bij de pas weer re-releasde plaat van The Mugwumps: Mama Cass & Denny Douherty met Zal Yanowsky van Lovin' Spoonful. Dat album maakt duidelijk in hoeverre het geluid van de Mamas & Papas werd gedomineerd door de 2 eerstgenoemden en waarom Phillips ze er bij vroeg .....

gewoon prachtige sixties pop met geniale melodieen en vocaaltjes , misschien wel de beste benadering om de sixties te omschrijven !

Onverwoestbare harmonie. Ze hebben mij als tiener leren zingen. Eeuwig dankbaar.

Niets mis met deze in harmonieën uitblinkende feelgood muziek.

Er is natuurlijk al veel gezegd en geschreven over deze band.
Eigenlijk is er in de VS dringend behoefte aan deze aan betere tijden herinnerende muziek. De tijd van van positief gestemde progressieve actie, waar de Mamas and the Papas hier hun stempel op drukken.

Vind wel het eerdere werk van het viertal het beste: daarna gaat het langzaam wat achteruit in kwaliteit.

Leuke verzamelaar met alle Nederlandse hits er wel op van deze jaren 60, begin jaren 70 band. Mooie close harmonieën en vaak redelijk sterke nummers met een feel good uitstraling.

Ook mooi, die fout in I Saw Her Again, die de producer er (expres?) in heeft laten zitten. De band begin te vroeg in te zingen ( ergens in het midden van de song), en corrigeert zichzelf dan.

Ja, dat heb ik ook altijd heel bijzonder gevonden, dat ze dat zo hebben uitgebracht. Net wat je hoort: je hoort duidelijk dat ze de mist in gaan, maar ze herstellen zich razendsnel. Nu ik eraan gewend ben geraakt, voegt het eerlijk gezegd wel iets toe aan de spontaniteit van de muziek.

Want dit blijft gewoon lekker fris klinken. Close-harmony pop zoals het in de jaren zestig nauwelijks beter werd gedaan. Ik mag het nog steeds graag horen, ook omdat het overwegend sterke nummers zijn. Al zi8t er af en toe ook een missertje tussen, waarop het allemaal net te klef en te melig wordt. Zoals op For the love of ivy en in mindere mate Glad to be unhappy. Maar hun bekendste hits mogen echt wel evergreens genoemd worden.

Ooit de favoriete automuziek van m'n ouders ....... Als "het" cassettebandje weer eens gesneuveld was, betekende dat lichte paniek ( code oranje ) en moest er gister nog een nieuw teepje opgenomen worden.