Decay - The Unlikely Hero (2008)

Uitgesteld tot 23 september, maar ik heb 'm (gelukkig?) al officieel in handen.

Dan kun je nu officieel een plaat laten lekken .

Nou, dat vind ik een beetje flauw voor meneer Decay, die zijn mails hoogtpersoonlijk beantwoordt en zijn cd's ook zelf naar Nederland opstuurt.

Ik vind het een leuk album, maar niet meer dan dat. Het wordt nergens echt speciaal. Daarom hou ik het (voorlopig) bij een (ruime) drie sterren.

Ben het met mijn collega eens, al stem ik voorlopig wel een 0,5 hoger.
De sound van het album is namelijk wel mijn smaak, beats zijn fijn en chill en ook zijn stem is wel aangenaam.
Maar helaas wordt het nergens echt speciaal of bijzonder, de plaat is dan ook geen uitschieter, maar wel degelijk.

Ik zit hier ook wel op te wachten, de mixtape vond ik van een goed niveau. En dan is hij ook nog eens van de Molemen stal, veel van de rappers die daar onder vallen vind ik erg sterk. Nog twee dagen wachten...

Is-ie nog steeds niet gelekt?

Nog niet, schandalig hè .

Ik bedoel meer: hij zou morgen al uit moeten zijn... Hopelijk is-ie niet wéér uitgesteld.

Inmiddels al te vinden?

Een paar minuten geleden is hij dan eindelijk verschenen .

Zoals ik van Molemen gewend ben leveren ze een MC die lyricaal meer dan in orde is. Helaas heeft hij niet de meest geweldige stem, een beetje te gewoon. Productioneel is het wel allemaal erg lekker met name de rust wordt goed behouden. Nergens wordt het ingewikkeld qua producties waardoor het toegankelijk is. Hier en daar ook nog wat oldskool invloeden.

De review is ook hier te lezen.

Het concept van The Unlikely Hero is vrij simpel. Decay is een hardwerkende man, die veel tegenslagen heeft gekend, maar nu dankzij de muziek wat van zijn leven kan maken. Zijn zware stem en de vaak lekker overzichtelijke – maar niet simpele - beats uit de Molemen-stal passen prima bij deze thematiek.

Deze ogenschijnlijk gemakkelijk bijeen te rapen ingrediënten zorgen samen voor een aantrekkelijk geheel. Decay lijkt zich prima thuis te voelen op de kalm dreunende fundamenten, waar af en toe vreemde en ondefinieerbare geluiden voorbij komen vliegen. Vaak zijn er trommelslagen, klapjes en natuurlijk pianoklanken te horen, maar er zijn ook effecten die doen denken aan ruimteschepen, wapperende paperassen en het lopen op ijzeren platen. Toch zijn de producties altijd voorzien van een duidelijke leidraad, zodat alles gemakkelijk valt weg te luisteren. Het is typisch dat Memo en Panik drie respectievelijk acht beats leveren, en The Unlikely Hero toch volledig anders van sound is dan een album van bijvoorbeeld Vakill, waar beide producers ook zo prominent aanwezig waren. Een compliment voor de stal van Molemen.

Dat de instrumentaties zo aantrekkelijk zijn, is van grote invloed op de genietbaarheid van The Unlikely Hero. Want zonder deze belangrijke elementen zou Decay met zijn warme maar eenzijdige stemgeluid en flow absoluut geen volledig album kunnen boeien. Nu zijn de ongeveer vijftig minuten snel en zonder onnodige vertraging prima uit te zitten, al weet Decay nergens echt te imponeren. Dat is ook het grote manco van The Unlikely Hero: het klinkt allemaal lekker, maar speciaal wordt het nergens.

Het is dan ook moeilijk om bepaalde tracks uit het geheel te lichten en deze aan te duiden als bijzonder of opvallend. Daar zijn de teksten niet boeiend genoeg voor, evenals de beats, die allemaal in dezelfde categorie passen. Een doorbreking van het prettig-maar-niet-onderscheidend-ritme is te vinden in Easy (The Llama Way). Op deze track krijgt Decay assistentie van zijn crew The Llamas. De gasten zitten alledrie een beetje rond het niveau van Decay, maar hebben niet de charme die Decay wel in zijn stemgeluid heeft. Dit keer worden de rappers vergezeld door een uitgerekte zangstem die in de muziek is verwerkt. Dat is dan wel weer een beetje apart. De titel beantwoordt trouwens alle mogelijke vragen over de inhoud: The Llamas zijn chill, bekijken alles gemakkelijk en staan rustig tegenover het leven.

Pas op de laatste twee nummers lijkt het of Decay eindelijk echt het achterste van zijn tong laat zien. Oh Lordy en Cloud hebben allebei een onderscheidend geluid, omdat er gebruik wordt gemaakt van scratches en instrumentaties die emoties op zouden kunnen wekken. Ook de teksten lijken, meer dan op eerdere nummers, uit het hart gegrepen. Klonken de andere tracks wat berustend en redelijk genietend, Oh Lordy en Cloud beschrijven het leed van de straat en lijken echt overlevingsdrang uit te stralen. Hier komt eindelijk naar voren dat Decay heeft moeten vechten, terwijl hij overkwam als iemand die gewoon graag op straat hangt.

The Unlikely Hero is een plaat die je in principe altijd kunt draaien, omdat alle tracks aangenaam in het gehoor liggen. Decay valt zich nergens een buil aan, de beats zijn degelijk en vermakelijk, maar het gebrek aan uitschieters zorgt ervoor dat het album nergens spannend wordt. The Unlikely Hero is geen top cd geworden, zal ook niet bij de beste albums van 2008 gaan horen, maar is absoluut een prettige luisterervaring.