Saga - Full Circle (1999)

Saga zoals Saga hoort te klinken. Dit plaatje mag wel wat meer aandacht krijgen, mensen!

Prima album van SAGA !!!

Saga is, hoe je dat noemt, een required taste...

Te rock en progressief voor pop, en te pop voor progressieve rock.
Ze hebben wel een heel eigen stijl weten te verzinnen. Gedegen en catchy popsongs, volgepropt met subliem muzikantschap en virtuoze solo's van Ian Crichton en Jim Gilmour...

De zang van Michael Sadler is netjes en heeft een timbre die niet iedereen aanstaat.

Na het vertrek van Gilmour en Negus in de jaren 80 is de band een tijdje de weg kwijt geweest... Zelfs na hun terugkeer, was het even zoeken...
Nu met Full Circle grijpt de band weer terug naar hun vertrouwde geluid van de eerste 6 platen...

Ook schrijft Jim Crichton op deze en de komende 2 platen het vervolg op de zgn. Chapters, zodat die na 30 jaar ook eens een slot hebben...

De songs op deze plaat, zijn een mengeling van het oude Saga, maar ook van het wat modernere Saga... Middels Follow Me en Home staan er zelfs twee pseudo-akoestische songs op de plaat...
Verder springen The One, Uncle Albert's Eyes, Not This Way en Night to Remember er echt uit, mede dankzij het riffwerk en de solo's van Ian Crichton, toch een zeer goed gitarist...

En nog speciale vermelding voor Don't Say Goodbye, met zn geweldige synthbass en waanzinnige solo in het midden en het delen van de leadvocalen tussen Gilmour en Sadler is nog nergens zo goed uit de verf gekomen...

Toen dit album pas uitkwam, was ik net in mijn Saga-fase. In slechts enkele maanden tijd kocht ik alle Saga albums die ik maar kon vinden, was echt bezeten van Sadler en co in die tijd.
Prima album en samen met 10.000 Days en Trust het topwerk van de herboren Saga.
Ik ga met een halve ster verhogen.
Full Circle heeft ook de mooiste hoes van alle Saga-albums, eindelijk weer eens een goeie reden om mijn avatar aan te passen.

Dan verhoog ik hem ook maar een half, al is het maar om Night to Remember en het wondermooie Not this Way...

Ik kan alleen niog steeds niets met Home en Follow Me...

Grappig, dat zijn ook de 2 nummers die ik minder vind en regelmatig skip tijdens een rondje Full Circle.
Dan is Home nog de betere, het kinderkoor in Follow Me werkt me echt op de zenuwen.
Wist je dat de zang in Goodbye gewoon out of the blue kwam tijdens de opname? Er was nog geen tekst en Michael improviseerde wat. Na het horen van de take, besloten ze het te bewaren.

Ja zoiets las ik ook... Ik weet alleen niet meer waar... Tijdens een interview waarschijnlijk...


Heb jij trouwens de solo-platen van Ian wel eens gehoord... Leuke dingen staan erop...

Aardschok!
Nee, de solo-albums heb ik nog niet gehoord.

Welcome to the BoomBoom Room is wat experimenteel (in de lijn van Security en Pleaure and the Pain) met een paar liedjes met zang...

Ghettos By Design is een soort funkrock plaat, erg vet...

Help!

Hey anders zetten we even de discussie voort in het Saga-algemene discussie-ding... Dan kan ik je nog wat uitleggen over Ian en andere solo-projecten...

10 stemmen en een gemiddelde van 3,6
Dit album verdient meer.

Op Night to Remember komt 'Sam' van Generation 13 trouwens ook nog even voor...

Ik heb overigens nog een EP uit deze periode. De Home-cdsingle. Waarop twee 'rariteiten' staan, namelijk een single edit van Home en The One.

Heel spannend klinkt deze CD niet. Vertrouwd wel, er wordt op het oude geluid terug gegrepen. Het is jammer dat het tempo er te regelmatig uit gehaald wordt. Uiteindelijk voegt dit album nauwelijks iets toe aan wat Saga al eerder uitbracht.

Ik snap ook niet helemaal waarom ik deze zo hoog heb gewaardeerd.

Inderdaad is de experimentatiedrift weggelaten.
Daar waar Generation 13 keihard raak was en Pleasure & the Pain een misser, grijpen ze hier terug naar het geluid van Images at Twilight en Silent Knight.

Ouderwetse pop-prog dus, met niet uitermate veel spanning en uitdaging, inderdaad.

Staat wel tegenover dat de songs goed zijn en dat er een lekker sfeertje over de plaat heen hangt.

Eindelijk op Spotify, en met de nieuwe plaat op komst, lekker al die oude (nieuwe) platen van Saga luisteren.

Mijn commentaar bij deze plaat is dat de songs wel okay zijn, maar ik mis een stukje energie en enthousiasme. Hier klinkt de band veel minder overtuigend dan op Generation 13 of op House of Cards.

Wel ontzettend fijn en een verrassing toentertijd, dat ze verder gingen bouwen met de Chapters.

Een zeer geslaagd album met heerlijk herkenbare Saga sound

Ik ben geen "Sagakenner", maar dit is een heerlijke CD.

Na een tegenvallend decennium, waar de band zoekende was naar hun sound, bedachten ze dat ze al een sound hadden. Deze hadden ze ooit rond 1983 ingewisseld voor een meer pop-gerichte koers, daarna hardrock, daarna weer pop, daarna een rockopera en daarna een onsamenhangende alternatieve rockplaat met twee housenummers.

Full Circle dus, terug naar de sound van Images at Twilight tot en met Heads or Tales. Terug ook naar het verhaal van Einstein en de chapters. Voor de komende drie platen werden weer 8 chapters geschreven die een vervolg waren op de 8 oorspronkelijke chapters.

Dat de band teruggrijpt op haar oude sound is goed nieuws voor de fans, want niemand wil een tweede Where's My Money. Maar toch weet deze plaat mij niet helemaal te overtuigen.

De band klinkt vermoeid en lijkt zich door de stroperige songs heen te worstelen. Op Uncle Albert's Eyes na is er ook geen tempo in de songs. De meeste songs gaan wel. Ze zijn wat mij betreft wel voldoende, maar het echt vuurwerk en volgt op House of Cards, die veel frisser en enthousiaster klinkt.

Op deze plaat staat ook een aantal flinke draken zoals Home, Follow Me en Goodbye. Ooit toen ik nog lid van de Saga fanclub was, was er een poll gehouden onder de lezers welke platen nu het lekkerste klonken. Resultaat was dat de door Saga zelf geproduceerde platen het laagste scoorden. Maar toch zou Saga altijd de touwtjes zelf strak in handen houden, met soms tegenvallende resultaten.

Zelfs de remaster lijkt niet de doffe deken die over deze plaat ligt weg te kunnen halen. Ik merk dat ik er zelfs een beetje somber van wordt. Het is een sombere plaat, om de verkeerde redenen.

Het artwork is wel weer gaaf. We zien een Golden Boy, die uit zijn oude huid kruipt. Een moderne versie van de Locust die al op het debuut te zien was.

Halve punt omhoog alleen al om een nummer als Timebomb. Verder ook hier wederom een prima Saga album, als ik al een kritiek punt heb dan is het dat kinderkoor in Follow Me. En het had misschien een ietsiepietsie puntiger gemogen en iets minder relaxed. Hierdoor mist de urgentie wat maar dat doet niets af aan het feit dat dit al met al (wederom) een lekker album is. Klinkt bij mij prima op vinyl overigens, niet dof of vlak zoals eerder werd vermeld.