Tweede plaat van Pete La Roca als leider, wat mij betreft een tikje minder dan voorganger Basra, maar met een interessant concept (zie albumhoes) en John Gilmore als saxofonist, die van componist La Roca vrije baan krijgt. Ook Chick Corea doet zijn ding, al was het opnieuw uitbrengen van dit album onder zijn eigen naam en de titel Bliss! natuurlijk niet zo fraai. Pete Sims (zijn echte naam) mocht dan de muziekscene hebben verlaten om rechten te gaan studeren, dat liet hij natuurlijk niet zo.
Naast Gilmore is La Roca zelf de ster van dit album, met zijn krachtige en dwingend/swingende drumspel, met veelvuldig gebruik van de cymbalen ook. Geeft de tracks meer lucht, lijkt het wel.
3,5 sterren