The Alan Parsons Project - The Essential (2007)

Prachtig overzicht van de carriere van The Alan Parsons Project.
vooral CD 1 is erg mooi met nummers zoals Games People Play, Time, Lucifer & The Turn Of A Friendly Card.
CD 2 vind ik iets minder, na Mammagamma zakt het album ietwat in.

Wel mooi zo nu en dan maar ook oersaai en braaf.

Waarom deze is uit gebracht na de dutch collection?
Totaal overbodig.

The Turn Of The Friendly Card staat er helemaal op.
SnakeEye, TheAceOfSwords, NothingLeftToLose en TAOS II zijn de vier andere delen van het nummer - die soms op zijn geheel vermeld wordt, waardoor men de betitteling niet kent.
Wat mre wel laat concluderen dat je stemde terwijl je wist dat je die zogezegde songs niet kent -> ongeldige stem.
Maar je kent ze wel, het is gewoon TheTurn...

Verder is er ook een logische verklaring dat deze uitkwam. Die Dutch Collection - die bij nog vele bands werd gedaan - was een initiatief van 'The Essential' operator (omdat er hier zoveel vraag naar was). Maar daar hadden de rest van de AP fans natuurlijk niets aan. Dus Parson besloot om terug een officiële, inernationale essential uit te brengen. Die dus ook, hoewel het niet hoefde, in de Benelux verscheen.

Natuurlijk heeft een verzamelalbum zo z'n beperkingen. Helemaal ideaal is het nooit en de samenhang die we op de conceptalbums zo duidelijk ervaren, moeten we hier missen. Daarom is 5 sterren misschien net teveel eer. Goed is in elk geval dat ook het eerste album, Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976) is meegenomen met de eerste drie tracks. Dat eerste album verscheen bij Mercury, de vervolgalbums op het Arista-label en dat gaf bij eerdere verzamelaars wel eens problemen.

We gaan mooi chronologisch door de tien jaren van het Project. Buitenbeentje is No Answers Only Questions, een nummer dat we alleen bij de bonustracks op de CD-heruitgave van Vulture Culture (1985) eerder tegenkwamen: een prachtige 'kale' gitaarsong. Zo kon het dus ook.

The Alan Parsons Project bracht in die tien jaar, 1976-1986, een bijna klassiek stuk Britse kwaliteitspop voort. De meewerkende artiesten werden zorgvuldig voor ieder conceptalbum geselecteerd en ook productioneel werd weinig aan het toeval overgelaten. Daarmee is het hele nette muziek geworden, waarbij je wel eens het gevoel bekruipt dat het een beetje steriel en gepolijst dreigt te worden. Vooral bij de laatste albums is die technocratische inslag wel duidelijk merkbaar. Daarmee doe ik niets af aan de kwaliteit van de songs en de vaak verrassend goede teksten. De handtekening van Eric Woolfson (1945-2009) is onmiskenbaar. Uit de latere soloplaten van Alan Parsons blijkt duidelijk hoezeer we deze inspirator moeten missen, naast de productionele kunde van de heer Parsons zelf. Daardoor was juist deze periode zo uniek. Het effect van 1+1=3.

Goede selectie op dit dubbelalbum met ruim tweeënhalf uur luisterplezier. Mijn favorieten: To One in Paradise, Some Other Time, The Eagle Will Rise Again, Nothing Left to Lose, Silence and I, Ammonia Avenue, Let's Talk About Me, No Answers Only Questions en het wonderschone La Sagrada Familia.

Uitstekende overzicht van APP, kan niet anders zeggen.