Mike Heron - Smiling Men with Bad Reputations (1971)

Ik was zeer benieuwd toen ik dit album binnen aan het krijgen was. De hoes was om zacht uit te drukken in ieder geval vrij waardeloos. Normaal gesproken heb ik wel zin om een keer uit mijn eigen muziek-genres te stappen, dan kom ik uit bij vrolijke balkan/ska/punk , metal, hiphop en zelfs nederlandstalige rap. Dus vol goede moed begon ik ook dit album te beluisteren.

Er vallen mij een paar dingen op ;
1) het lijkt alsof er een hele band van 8 man achter de zanger staat en aan het spelen is op een feestje voor een bepaalde sekte
2) de zang doet me soms denken aan Ben Harper wat helemaal niet verkeerd is
Tot het 7e nummer ongeveer was het goed uit te houden, enkele vrij aardige nummers en enkele nummers die nooit meer door mij gedraaid zullen worden. Na het 7e nummer begint de vermoeidheid toe te slaan. Het is niet origineel meer, het valt zwaar, de nummers zijn in het algemeen te lang voor dit genre en er is te weinig variatie. Ik wil niet zeggen dat de laatste nummers slechter zijn, alleen dat ze moeilijk te passeren zijn zo achteraan op de plaat.

Voor een plaat waarvan mijn eerste indruk was dat hij op een feestje voor een bepaalde sekte (in de negatiefste zin van het woord) opgenomen was valt hij mee. Maar het is enkele kilometers van de grenzen van de muziek waar ik graag naar luister. Ik ben altijd in voor iets nieuws, en helaas is dit geen plaatje wat ik nog vaker ga draaien. Ik noem het niet slecht (als onwetende in het genre) maar goed noem ik het ook niet.