The J. Geils Band - You're Gettin' Even While I'm Gettin' Odd (1984)

Hier is blijkbaar moeilijk aan te komen.

YOU'RE GETTIN' EVEN WHILE I'M GETTIN' ODD
is de eerste en de laatste J. Geils Band plaat zonder Peter Wolf.
Toetsenist Seth Justman was de auteur van Centerfold.

Als het aan Seth lag, zou de band meer hits scoren.
Als het aan Peter lag, zou de band zijn roots trouw blijven.
En gek genoeg werd de zanger bedankt voor bewezen diensten.

En laat nu net de zang het grootste probleem zijn op dit album.
Seth Justmans stem is te licht; Stephen Jo Bladd en Magic Dick
zijn behoorlijke achtergrond zangers, maar geen lead zangers.

CONCEALED WEAPONS was het radiohitje
en een fijne doorslag van de Freeze Frame hit uit 1982.

HEAVY PETTING is niet zo heavy als het lijkt.
Te veel Justman clichees op een rijtje ... slecht gezongen.

WASTED YOUTH is radiovriendelijker en iets beter.
Ook hier weegt de zang licht, maar de gitaren snijden meer hout.

EENIE MEENIE MINIE MOE is een flauw aftelrijmpje.
Goed voor een te slechte tweede singel van het album.

Let wel op: Seth Justman is meesterlijk arrangeur
die heel veel lekkers uit de knoppen tovert, maar soms
is te zoet slecht voor je rock and roll tanden.

TELL 'EM JONESY is een avondlijke thriller van een ballad.
Prima bas en dit keer vertolkt de fluisterstem perfect haar rol.

YOU'RE GETTIN' EVEN WHILE I'M GETTIN' ODD
is het prijsnummer van het album ... een uitgesponnen compositie
die leunt op de (akkoestische) gitaren van Geils en de fretlas bas van Klein.

THE BITE FROM INSIDE is een behoorlijke albumtrack.
Instrumentaal sterk ingekleurd, maar weer met matige vocalen.

CALIFORNICATIN' toont de doortrapte zijde van de J. Geils Band.
Een supersnel en opgefunkt fuifnummer ... humor van de bovenste plank.

I WILL CARRY YOU HOME laat een gospel koor aanrukken.
Een heel Amerikaanse afsluiter met "Up With People" allures.

In 1985 zou de groep nog het titelnummer voor de film Fright Night
opnemen (meteen een van hun slechtste songs) ... en dan was het uit.

In 1999 komt er eindelijk een eenmalig reünieconcert,
maar dan wel jammer genoeg zonder de originele drummer.

Dit album is alleen in Japan op CD uitgegeven en dus moeilijk te vinden.
Aangezien het album flopte, zijn er genoeg vinyl exemplaren in omloop.
Freeze Frame fans hoeven niet te twijfelen: hij kan er net mee door.

Op vinyl aangeschaft. Behoorlijke domper. Typisch slechte jaren 80 productie met holle nep drums en inderdaad matige zang. Oh, wat missen we Peter Wolf hier. Muziek is ook stuk commerciëler dan voorgaande albums. De heerlijke ruige rock n roll en rhythm and blues van de jaren 70 wordt node gemist. Geen wonder dat de band hierna ophield te bestaan.

Het is beluisterbaar hoor, maar zeker kanshebber om als hun minste bestempeld te worden.

Subliem gemusiceerd en geproducet, moet ik bekennen maar Peter Wolf wordt gemist.
De stemmen van Justman, Bladd en Magic Dick zijn te dunnetjes om indruk te maken.

Hun minste is voor mij Monkey Island (1977) dat op de titeltrack na niet veel te bieden heeft.
Live versies van I'm Falling en I Do klinken op Showtime (1982) een pak beter.

Het laatste album van The J. Geils Band verscheen enkel in Japan op CD: peperduur.
Gelukkig heb ik ooit een digitale rip kunnen downloaden waardoor ik hem op vinyl en mp3 heb.