Minny Pops - Sparks in a Dark Room (1982)

Wally van Middendorp galmt als die gast van Sisters of Mercy. Helaas wel met Nederlands accent, wat afbreuk doet aan de dreiging en spanning.

Toch heeft dat NL accent ook wel iets.
Toch vreemd dat veel goeds (uit die tijd) bij velen onbekend is, terwijl de rest van europa het meer waardeerde

Ik denk dat Wally 'was taking the piss' met die doemmuziek. De live-CD die eerder dit jaar verscheen, laat de band in prima vorm horen met Gerard Walhof op gitaar erbij!

De oorspronkelijke elpee heeft het instrumentale Mountain als einde van kant A (dus na Blue Roses), hoewel het album beter werkt met dat nummer als opener.
Gek ook dat de songcredits naar van Middendorp/Dekker/Mulder gaan.
Het nummer Wong komt nog uit de tijd dat Duchhart en Emmer gitaar en bas speelden, en van de andere nummers hebben bassist Leon van Zoeren en gitarist Gerard Walhof alleen A Feeling, Black Eye, Night Visit en Experience niet live gespeeld.

Waarom is de tracklist van de CD? Die bestond nog helemaal niet! Prachtige stemmige wave, zingt tegen het valse aan. Voor mij is deze een stuk beter dan Drastic of Poste. Draai m weer eens een x, was tijd geleden.

Vond de elpee een tijdje geleden op zolder. Begin jaren 80 gekocht om eens bij te luisteren naar nieuwe Nederlandse bands. Van alle bands uit die tijd is dit toch wel de meest tenenkrommende. Is dit echt of is het een persiflage op de andere Vinylbandjes uit die tijd? Waar Blue Murder opvalt door frisse pop die helaas iets te bedacht was, Mekanik Kommando door zijn vrolijk doorbubbelende bassen, Nasmak door zijn muzikale en technische kwaliteit, valt MP op door steriel gekoketteer met , tja met wat eigenlijk? Die stem is niet te harden. Hij valt steevast op het verkeerde moment in en de teksten lijken nauwelijks het puber niveau te ontstijgen. Wat dat eerste betreft zal ongetwijfeld gezegd worden dat dat nu juist de opzet was. Het cliché vermijden. Je ziet die neiging vaker bij kunstacademiestudenten. Het heilige moeten, het bestudeerd avantgardistische dat het gebrek aan muzikaliteit moet verhullen. Maar waar bands als This Heat er wel in slagen door de authenticiteit van hun streven, valt MP zwaar door de mand. Zonder de tijdgeest die het geheel de voordeel van de twijfel geeft blijft er helemaal niets over dan geposeerde aanstellerij.
Ik heb het een plaatkant volgehouden. Hij gaat naar de tweedehandsverkoop.

Blijft lekker in je donkere ziel roeren, op zijn tijd opzetten, genieten en opladen.