Charles Lloyd Quartet - Dream Weaver (1966)

Modale, psychedelische free-jazz met oosterse en rock invloeden. Beter kan ik het niet uitleggen. Met Charles op fluit en saxofoon, ik moet wel een beetje aan Rahsaan Roland Kirk denken, maar ook een heel jonge Jack DeJohnette op drums, een net met zijn carriere gestarte Keith Jarrett op piano (zonder bijgeluiden, maar hier al briljant...) en een reeds gearriveerde Cecil McBee op bas. Heel gevarieerd album met dan weer uitermate rustige passages en dan weer even helemaal losgaan. Deze mannen geven elkaar daarbij de ruimte zoals je zelden op een jazz album hebt gehoord, waardoor de overall sound heel erg open is. Dit moet een genot zijn om op een goede set te draaien. Bijzonder lekker album dus wel.

Hier hebben Jack DeJohnette en Keith Jarrett elkaar ontmoet om vervolgens samen naar Miles Davis te vertrekken en later nog veel vaker samen te spelen, met Gary Peacock uiteraard. Maar die samenwerking begon dus hier.

Op Dream Weaver is Lloyd echt volwassen geworden. Na jaren in de bands van Chico Hamilton en Cannonball Adderley als semi-leider te hebben mogen fungeren, is het met deze derde solo-plaat echt raak.

Een geheel nieuw kwartet ditmaal, met de jonge Keith Jarrett en Jack DeJohnette. Bassist Cecil McBee doet ook mee, maar is al flink wat jaren bezig, ondermeer met Wayne Shorter, Jackie McLean en Sam Rivers.

Het is verleidelijk om hier over Jarret en DeJohnette te gaan schrijven, en ik moet toegeven dat beiden erg goed spelen hier. Met name Jack laat al goed horen dat hij een veelzijdig trommelaar is. Voor de jazzrock goed en wel is uitgevonden, laat hij al de nodige rockritmes horen.

Muzikaal is deze plaat erg modaal en uitgesponnen, waarbij Lloyd veel ruimte over laat aan pianist Jarret.

Het knapste aan deze plaat zijn (zoals altijd bij Lloyd) de composities. Normaal staat Shorter bekend om zijn weergaloze gave voor puntgave composities, maar Lloyd is echt een begenadigd componist. Prachtig hoe hij een hele suite heeft weten te schrijven om de (Hongaars/Franse!) standard Autumn Leaves heen. Zal Loyd deze hebben gekozen om zijn Hongaarse vriend Gabor Szabo? Leuk om daarover te fantaseren.

Lloyd wisselt mooi af tussen tenor en fluit, waarbij hij de saxofoon laat brullen maar ook riffs speelt onder solo's van onder meer Jarrett. Op fluit is hij rustiger en subtieler. Wat mij betreft past hij prima in het rijtje van James Spaulding, Eric Dolphy en Yusef Lateef.

Ik ben ooit echt liefhebber geweest van Jarret omdat ik zijn (live-)soloplaten niet om aan te horen vind, maar nu ik hem in deze setting hoor moet ik toch eens wat van hem proberen.