Dead Man Ray - Berchem (1998)

Waarom hou ik zo van "Berchem"? Omdat de titel zo lekker bekt?

Beegee snelde deze cd vooraf. Dat was al een tamelijk spectaculair nummer - een éénakkoordnummer dat volgepropt leek met het geluid van een stervende taperecorder (het "zzzzzzzzzzziep!"-geluid in "Beegee" vind ik iedere keer weer verfrissend).

Vervolgens hoorde ik Chemical , iedere keer dacht ik: "waarom gaat die wekker af?"

Vlak voor we op Italië-reis vertrokken schafte ik "Berchem" aan en tapete hem op cassette. De cassette heeft gedurende die tien dagen nooit m'n walkman verlaten.

De cd klinkt in m'n oren ongelooflijk nerveus. "Berchem" bezit een soort stadsritme, vind ik. En toch klinkt hij tergelijkertijd enorm "ho-jaag-je-toch-niet-op". Ja, dat is een paradox, maar dat is toch leuk?

Daan Stuyven zei ooit in een interview: "We maken muziek met opgelapte klanken. Vergelijk onze muziek met een gestolen fiets. We geven hem nieuwe banden, een nieuwe bel. Mocht de fiets kunnen spreken, zou hij zeggen: "Jij bent een goede dief".

Curtis Mayfield, Johnny Cash, The The, Kraftwerk, Wire, Clock DVA, ... allemaal zijn ze door de Dead Man Ray-mixer gegaan - en toch bezit "Berchem" een volstrekt eigen én zéér aangenaam smoeltje.

dEUS is misschien het vlaggenschip van de Belgische rockscène, Dead Man Ray mag van mij rekenen op nét dat tikje meer sympathie van mijn kant

Helemaal eens met mijn bovenbuurman hier.
Dit is een zeer spannende plaat, heeft een 'Europeesch Grote Stads-geluid' (whatever that may be) zoals landgenoten TC Matic dat ook hadden, klasse...

Nu dien ik te bekennen dat dit geen legitieme all-time classic is. Je vindt dit niet terug in "the essential popmusic guide".

Maar zoals eerder gesteld - popmuziek hangt nu eenmaal samen met herinneringen. En mijn herinneringen gekoppeld aan deze langspeler scoren hoog op de nostalgieschaal.

Ik merk dat ik deze "Berchem" al negen (!) jaar draai op gezette tijden. Ken je het fenomeen van de rommelige boekenwinkel, waar je onder stapels rommel net die éne autobiografie van Ingmar Bergman terugvindt waar je al jaren op naar zoek was?

Een soortgelijk fenomeen steekt de kop op bij deze langspeler. Begrijp me niet verkeerd - deze plaat had me als achttienjarige reeds stevig bij de lurven. Ik merk echter dat ik nog steeds verwonderd opveer wanneer ik dat petieterige bassloopje hoor bij de aanvang van "Bones" - en dat ik nog steeds meezing met "Chemicals".

"Just like stories of coffee machines" - wàt een prachtzin waarmee Daan Stuyven deze "Berchem" opende

kan uiemand mij vertellen waar ik nog iets kan vinden van dead man ray, ik heb al veel losse liedjes gehoord, maar ik vind nergens een volledig album

Gisterennacht nog eens naar dit plaatje geluisterd..en ik vond het deze keer best goed, beter dan ik me voor de geest kon halen...de komende dagen eens proberen wat meer te luisteren en iets zinnigs te vertellen over deze vreemd klinkende plaat.

ik heb het gevonden, en ben weer eens trots een belg te zijn, dit is weer genialiteit van de bovenste plank, waarom kan daan dit nu niet meer?

Daan kan dat zeker wel nog ...

Ondertussen ben ik verkocht voor dit album, heeft eventjes moeten doorsijpelen maar nu vind ik hem zonder meer geniaal!

Eén van de beste platen uit de Belgische muziekgeschiedenis, zoniet de beste!

Vanavond brengen een selectie van Belgische muzikanten een hommage aan deze plaat op 'For The Record' in Trix te Borgerhout. Ben benieuwd.