John Dyson - Aquarelle (1991)

Dit is naast zijn debut-album Evolution opnieuw een goed album van deze humor volle Brit. Wie de binnenzijde van het cd-velletje bekijkt weet waarom. Daarin worden in legertermen diverse mensen bedankt voor de hulp aan dit album. Naast dit gegeven zijn de optredens van John Dyson erg leuk te noemen. Grappige aankondigingen wat komen gaat met daarbij dito atributten.

En dan de muziek. Deze is opnieuw goed te noemen. Boeiende composities die heerlijk wegluisteren in een originele stijl. Min of meer sferische stukken worden afgewisseld met meer up-tempo composities. Dit alles gespeeld met een oplettend oor voor details die de moeite waard zijn in een productie die tussen goed en erg goed zit. Een track als Colorado Rainmaker begint mooi kosmisch en het geluid van de percussie doet echt denken aan regendruppels die vallen. Langzaam maar zeker wordt het landschap zichtbaar waarin dit plaats vindt. En dan is daar dat statig op een kerkorgel beginnende Analog, wat mooi uitgroeit naar iets wijds, waardoor ik een fijn gevoel krijg in mijn buik. En het einde daarvan is echt het einde.

Kortom: met Aqurelle heeft John Dyson een heerlijk album gemaakt met boeiende electronische muziek. Daarmee heeft hij duidelijk bewezen zowel als componist als uitvoerder een goed alternatief te zijn voor wie wat anders de cd-speler in wil doen dan de gevestigde orde. Met mijn ogen dicht zie ik bij de laatste track de grote schepen statig voorbij varen en denk: "Wat een heerlijke muziek heb ik gehoord tijdens het schrijven van dit stukje voor de MusicMeter".