Melissa Etheridge - Brave and Crazy (1989)

Na haar debuutalbum en de wereldwijde hit Like the way I do, leek de wereld aan de voeten van Melissa te liggen. (De lesbienes over de hele wereld iig wel )
Dit album heeft kwaliteits-song, na kwaliteits-song, en het is werkelijk ongelovelijk hoe Melissa dit in haar eentje allemaal weet te schrijven, ze treed dan wel op met band (niet altijd), maar ze schrijft elke song alleen. (en daar neem ik m'n petje voor af)

Veel commercieel succes heeft Melissa nooit gehad, ze mag niet klagen over het aantal fans en de faam die ze heeft, maar er is toch iets wat haar muziek niet commercieel maakt.
Ik vind het persoonlijk wel lekker dat haar sound niet commercieel is, alleen missen zo wel ontelbaar veel mensen de Melissa Etheridge ervaring. (om het maar zo te noemen)
De beste manier om Melissa Etheridge te ervaren is naar een concert van haar gaan.

Beste nummer van deze cd is imo "Brave and crazy".

Helaas lang niet zo goed als haar overrompelende debuut-album. Maar goed, mensen die er in slagen om in hun leven één meesterwerk af te leveren kunnen bij mij eigenlijk al niet meer kapot.
Hulde voor Melissa dus. Maar ik draai deze nooit mee.............

Dit is het laatste album dat ik van haar heb gekocht destijds. Ik vind het niet zo sterk als haar debuut, maar dat is iets waar bijna iedereen mee te maken heeft. Het moeilijke 2de syndroom. Neemt niet weg dat er een paar prachtige nummers op staan. The Angels en You can sleep while i drive zijn daar voorbeelden van.

Ik heb drie cd's van deze dame waarvan deze mij het minst aanspreekt. Desniettemin staan er toch echt wel een paar heel mooie op en één alovertreffende gigagigant: 'Royal Station 4/16'.
De rest van het album is mij doorgaans second choice. Een voldoende is, mede dankzij de enkele toppers, toch weer wél op zijn plaats: 3,5

Wel 2,5 is eigenlijk voor mijn waardering van deze plaat, toch wat aan de dunne kant. Naast Angels en You used to love, vind ik Testify, No Souvenirs en Brave and Crazy er goed mee door kunnen.

Deze is wat mij betreft beter dan het debuut. Niet veel beter maar gewoon beter. Betere songs, en vooral een betere produktie! Melissa gooit hier alle registers open en trakteert ons op geweldige songs als Testify, The angels, My backdoor, Skin deep, You can sleep while I drive, Brave & crazy en No souvenirs! Alles lijkt hier wat beter op z'n plaats te vallen op de één of andere manier. De vrouwelijke Springsteen wordt ze vaak genoemd en daar zit wel wat in. Melissa is ook een podiumbeest en haar nummers komen live nog beter uit de verf.

Redelijk album waarbij 'you can sleep while I drive' wel een heerlijke road movie op muziek is

Ik vind deze plaat beter dan het debuut ,ook al is hij dat natuurlijk niet.Het is voornamelijk een kwestie van gevoel.De nummers zijn wat meer catchy in mijn beleving.Kijk je wat verder dan je neus lang is merk je dat het ietwat simpeler is .Dat maakt het nog geen slechte plaat.Ik heb de afsluiter altijd al een heerlijk nummer gevonden en ook Let Me Go met zijn eenvoudige hakketak drums draai ik nog vrij regelmatig.Soms giert ze goed uit de bocht als in Skin Deep,maar voor de rest een degelijke verzorgde plaat waar ik wel 3 en halve ster aan kwijt kan.

..toch een halfje erbij, vooral kant A heeft het merendeel aan goede nummers. ..en muzikaal wordt er lekker gespeeld. ..goede opname ook op vinyl.

Dame die geen slechte platen kan maken.
Altijd aanstekelijke recht vooruite rockmuziek met een rauw randje, wat natuurlijk door die uit duizenden herkenbare stem komt.
Ook is dit album perfect geproduceerd, zonder tierelantijntjes, waardoor het ook altijd eerlijk klinkt.
Het titelnummer (erg goed) en You Can Sleep While I Drive (ook goed en inderdaad een Amerikaanse roadmovie op muziek) haalden hier de tipparade nog slechts en werden (waarom niet?) geen hit meer.
Testify, Brave And Crazy en The Angels zijn ook goede songs en Skin Deep rockt heerlijk.
Het prijsnummer is echter afsluiter Royal Station 4/16, wat mooi opgebouwd wordt. Een klassieker wat mij betreft.
Slechte nummers hoor ik in al die jaren nog steeds niet.
Dikke 4 sterren.

Heb deze dame ergens in de jaren 90 (weet iemand nog wanneer het precies was?) in een Double Bill samen met Bryan Adams in de Rotterdamse kuip gezien. Mij spreekt de wat meer rockende Adams meer aan. Dit album is wel aardig. Kan dat Like The way i do niet meer horen mijn ex draaide die plaat grijs toen. Dat was ook de reden dat ik als metal fan op zo'n concert terecht kwam. 2,5

Dat concert ben ik ook geweest. Was in de summer of '96 zo uit m'n hoofd...

Haar laatste concert op Bospop in Weert was super... deze vrouw houdt en geniet zichtbaar van optredens... volledige overgave en verrassende wendingen van live-nummers ten op zichte van de originele studio-nummers