Envy / Jesu - Split (2008)

Zo, hij staat er al op. Komt overigens 11 juli uit. Desalniettemin natuurlijk rázend benieuwd, vooral naar het Envy gedeelte. Al gelekt en pindakaasbaar op verscheidene blogs, maar ik wacht nog even af - sommige artiesten pindakaas je niet, en dit is er voor mij één van. Voorlopig uitgebracht op Daymare en dus alleen verkrijgbaar via de betere distributeurs (Inoxia wordt het denk ik, maar die moeten nodig eens de website updaten). Komt overigens in oktober ook uit op Hydra Head. In die maand staat bovendien de split van Envy met Thursday op Temporary Residence nog op stapel. Ziet ernaar uit dat het weer een mooi jaar voor Envy-liefhebbers wordt. Jammer alleen dat ze bij hun tour van twee weken deze zomer Nederland niet aandoen. Volgend jaar maar weer?

'A Winter Quest for Fantasy' . Vooral het Envy-gedeelte bevalt me zeer.

Ben redelijk verrast door het geluid van Envy op deze split. Het brute gitaargeweld en het wilde geschreeuw is tot een minimum beperkt en wat we vooral horen is een postrockerige Envy, dat wat ze ook al zo nu en dan op eerdere albums lieten horen, maar waar toen toch wel screamo-erupties de boventoon voerden. Echter was toen al duidelijk dat ze ook wel een goed potje konden postrocken, en deze drie nummers zijn dan ook verre van vervelend. 3 sterke nummers, waarbij Life Caught in the Rain er voor mij uitschiet (die gitaar woei).

Jesu daarentegen vind ik wat minder, vooral het eerste nummer duurt mij gewoon veel te lang. Gewoon niet interessant genoeg om mij 13,5 minuut te boeien. Het tweede nummer vind ik al een stuk beter, vooral dat stuk naar het einde toe woei. Ik geef Jesu het voordeel van de twijfel.

Envy 4* en Jesu 3,5* maakt 4 mooie sterretjes

Wauw, ook hier verrast! Envy klinkt alweer anders dan ze ooit hebben geklonken. Dat men zich in voorgaande jaren in een voortdurende evolutie bevond mag duidelijk zijn; ze evolueerden al van een screamoband pur sang tot één die een gigantische dosis postrock in haar muziek verwerkte (met fantastische resultaten; slepende, epische hardcore met fantastische uitbarstingen) en het instrumentarium werd uitgebreid met een door zanger Tetsuya bediende sequencer, die eerst nog voor wat willekeurige ambient geluiden mocht zorgen maar steeds een grotere rol ging spelen (Fading Vision op Abyssal bijvoorbeeld). Met de nummers op deze split klinkt Envy dus alwéér compleet anders. Opener Conclusion of Existence klinkt eigenlijk totaal niet screamo en niet bijzonder postrock ook; veel beats uit Tetsuya's sequencer, strijkers, een mooie muur aan dissonante herrie die echter niets van de muur aan gitaargeweld heeft die we gewend zijn. Winter Quest for Fantasy is een stuk traditioneler en ligt vooral in de lijn van het materiaal van Abyssal; lange opbouw en een geweldige uitbarsting. Mooie track ook. Life Caught in the Rain kent echt een bizar ander gitaargeluid (door alle evoluties heen is het (fenomenale) gitaargeluid altijd hetzelfde gebleven) en is voor mij echt het prijsnummer hier; het klinkt meer emo dan screamo (dat gitaargeluid, nogmaals wauw!), raast op een voor Envy compleet ongebruikelijk midtempo door het refrein (wat fantastisch klinkt) en is bovendien niet gespeend van Tetsuya's nog altijd fantastische screams (wat kan die man een emotie overbrengen!). Geweldig, die Envykant dus, een een ruime 4* van mijn kant daarvoor.

Met de Jesukant kan ik een stuk minder. De eerste track duurt in ieder geval alvast véél te lang (zoals Mads ook al zei). Klinkt in mijn oren bovendien lichtelijk verschrikkelijk; irritant voortstuiterende beat eronder, wat atmosferische geluiden eroverheen en een duister pratende Broadrick eroverheen; aan dit soort muziek heb ik eigenlijk de schijt. Als de beats en de vocalen er op een gegeven moment worden uitgefilterd, de atmosferische geluiden overblijven en deze op een gegeven moment worden aangevuld met wat beter geconstrueerde percussie is het allemaal een stuk beter te verteren. Desalniettemin niks bijzonders dus; materiaal dat ik had kunnen missen als kiespijn. De tweede track kent enigszins hetzelfde recept (wat is dat met Jesu; ik kon toch zweren dat die Broadrick ook wel eens andersoortige muziek maakte in plaats van dit soort kitsch) maar is iets beter te genieten omdat het wat minder vormeloos klinkt (atmosferische geluidjes die ook werkelijk wat cohesie hebben en niet lukraak onder de beats gegooid worden). Desalniettemin wéér die suffe vocalen ook, toch wat jammer. Als een wandje ruis wordt neergezet wordt er nog wat (niet oninteressante) variatie aangebracht, maar het blijft allemaal maar matig. Zoals gezegd iets beter te genieten maar geen hoogvlieger. Net een 3* voor de Jesukant omdat ik met het goede been uit bed ben gestapt. Samen een ruime 3,5*, die nog 4* kan worden als ik de Envykant naar 4,5* promoveer (wat natuurlijk vast gebeurt).

Overigens een mooie release in een zwaar kartonnen, glanzende gatefold met obi, boekje met teksten (vertaald) en een velletje met een lichting kanji die ik niet kan lezen. Maakt me benieuwd naar de release op Hydra Head; zou sowieso tof zijn als dat een LP zou worden (dat zou deze eerst ook zijn (staat zelfs nog als dergelijk vermeld op Wikipedia) maar uiteindelijk is dit dus een CD geworden). Hoe het ook zij, mooie uitgave, en dus zeker de moeite waard, vooral voor de briljante Envykant!

hihi, ik ga em ook even bestellen

edit: hihi ik vind dat eerste nr toch best wel postrockerig hoor

Haha, dat mag best hoor. Ik vind het wel dichter bij de postrock dan bij de screamo liggen (overduidelijk), maar eigenlijk echt totaal geen typische postrock; meer een electronic meets shoegaze gebeuren eigenlijk. De 'uitbarsting' (zo je die benaming erop wil plakken) heeft eigenlijk weinig van doen met de slepende gitaarmuren die postrock zo kenmerken en is meer een fuzzy electronic geluid (Tetsuya's sequencer lijkt er de hoofdmoot van te vormen, en zijn beats lopen nog steeds mee, ook al doen de 'gewone' drums ook hun intrede; die laatste overheersen nergens) dat goed bekeken ook niet eens een echte uitbarsting is (het vormt wel contrast, maar is, net als de eerste twee minuten, nog steeds een soort van understated en terughoudend; geen explosies aan geluid en hoog oplopende emoties; daarom wel bijzonder en ook erg mooi).

Hoe het ook zij, sjiek plaatje.

ok, ja, goede uitleg en ik kan me ook wel in jouw electronic meets shoegaze vinden eigenlijk nuja, het is iig een heel fijn geluid wat envy hier laat horen

en ik ga toch een halfje lager, dat eerste nummer van jesu vind ik ergerlijk worden en sla ik altijd over eigenlijk (als ik uberhaupt al de jesukant luister ) .

Half geslaagd project, want enkel de Envy nummers overtuigen, dat terwijl ik veel van Justin zijn projecten toch wel tof vind (ik noem een Conqueror).

Het eerste Envy nu,,er, zal me een tijd kosten om echt aan te wennen. Goed nummer, leuk met die elektronische distortion op het einde ook, maar het is totaal anders dan ik van ze gehoord heb.
Het 2e is een mooi post-rock achtig nummertje, waar op het einde alles uit lijkt te komen. Bij Envy vind ik juist de hard-zacht dynamiek zo leuk, maar nu lijkt het net of ze zich tot het einde in hebben gehouden.
Die dynamiek zit dan wel helemaal goed in dit 3e nummer. Apart gitaarriffje trouwens, erg vet.

Zoals ik vantevoren al zei, had ik ook van de Jesu kant wel wat verwacht. Echter, in het eerste nummer is de elektronische beat gewoon zwaar irritant aanwezig en het gitaartapijtje juist te weinig. Ook de vocalen maken geen sfeer, zoals ze dat op Conqueror nog wel deden. Het 2e nummer is in het begiin ook wat saai, maar wordt snel iets steviger en daardoor ook wel een stuk beter. Nog steeds niet overtuigend.

Voor wie nu denkt, dat Justin het langzaam een beetje aan het verleren is, die verwijs ik graag door naar J2. J2 is Justin's recentelijke split met Jarboe en klinkt heel wat donkerder, maar door de vocalen van Jarboe ook een stuk sterker en afwisselender.

Rest me nu nog het cijfer. Lastig, voor die Jesu kant heb ik niet al te veel over. De envy kant bevalt me een struk meer. 3* voorlopig, omdat de helft van de plaat dus maar de moeite waard is.