John Mellencamp - John Mellencamp (1998)

Nog geen commentaar op deze plaat? Zo raar.
Dit is echt een fijne singersongwrither, raar dat zo weinig mensen deze artiest kennen. Ik hou wel van zijn liedjes, neem nu your life is now of eden is burning zijn lekkere meezingers

Oproep aan de muziekmeterlezers, luister dringend naar deze ondergewaardeerde artiest!!!

Ik sluit me bij je aan! Luister vooral zijn nieuwe album, net als deze overigens, een van de betere van Mellencamp. Juweeltjes.

Heel apart. Ik heb meerdere stukjes geschreven bij zijn albums. Barrett noemt nou net de 2 nummers die ik wel ken, maar verder ken ik dit album gewoon niet. Schande. Ik denk dat het hem zit in het feit dat hij de 3 albums ervoor enigszins teleurstelde. Slecht was het nergens, maar het was meer op de automatische piloot. Na The Lonesome Jubilee volgde een soortgelijke, maar meer sobere Big Daddy. Prachtig album, misschien nog wel beter dan The Lonesome Jubilee. Toen deed hij met Whenever we wanted het enige juiste. Back to basic. De valkuil om te vervallen in semi-intellectuele folk lag op de loer en hij smeet de accordeon en de viool het raam uit. Dat wat hem zo'n succes bracht zweerde hij (voor even) af. Met Human Wheels keerde hij echter weer terug naar het folky gebeuren. Maar een beetje halfslachtig allemaal en dat zou de 2 albums erop niet veranderen. Ik was in de veronderstelling dat Cuttin'Heads de eerstvolgende was, daar ging het al weer de goede kant op. Er kwam dus nog eentje tussen. Eden is Burning kende ik al wel, maar dat dat samen ging met een album, die connectie legde ik dus niet. Maar als jullie zeggen dat het tot dan een van de betere Mellencamps is geloof ik dat meteen. Ik zal hem in ieder geval aanschaffen en kan dan een oordeel geven. Eden is Burning belooft veel in ieder geval.

Eindelijk heb ik de enige CD die ik nog niet kende binnen en zojuist voor de eerste keer gedraaid. Ik zal hem eerst wat vaker moeten horen voor ik een echt oordeel in de vorm van sterren kan geven. Duidelijk is dat tot en met de laatste 3 nummers er weinig nieuws onder de zon is (in 1998). Veel rock met een vleugje viool zonder echte hoogte- of dieptepunten. De laatste 3 nummers loopt hij wat te experimenteren. Break me off some is een soort rock reggae en ook de laatste 2 nummers zijn bepaald anders. Weet nog niet of ik dat wel leuk vind. Duidelijk is ook dat deze plaat niet het niveau heeft van The Lonesome Jubilee, Big Daddy, of zijn laatste 3 CD's. Qua niveau vergelijkbaar met Human Wheels. Maar zoals gezegd, moet hem nog een paar keer vaker draaien.

Heb hem nu een week in mijn auto gedraaid en het is toch een hele lekkere CD gebleken. Geen nummer dat verveelt, allemaal even aanstekelijk en de genoemde laatste 3 experimentele nummers geen er ook in als koek, helemaal in deze zomerse dagen. Break me of some is reggae achtig, Summer of Love en Days of farewell klinken ook zomers en hebben iets meer soul en als aan het einde de Fat Lady de Blues zingt is het over, zeg maar. Mellencamp weet als geen ander dat hij niet te vaak moet uitwijken naar dit soort stijlen, maar het zorgt er wel voor dat de CD tot het eind vermakelijk blijft. Mijn favoriete nummers komen direct na Eden is burning met de lekkere rocker Where the world began, het aanstekelijke Miss Missy en de topper van dit album Chance meeting at the Tarantula. Maar dit album is als geheel gewoon weer heel sterk. Ik dacht eerst dat hij met Cuttin' Heads de weg omhoog weer had gevonden, maar dat had hij dus al 3 jaar eerder gedaan. Knap werk.

Alweer een erg degelijke plaat, Mellencamp is tot mijn grote vreugde een ratiest die toch steeds een zeker niveau weet aan te houden. Ook deze plaat is nergens slecht, met een aantal geweldige uitschieters. "Niets nieuws onder de zon" hoeft hier geen kritiek te zijn: we want more!

Voor mij is de periode Dance Naked tot en met Trouble No More nou niet bepaald zijn beste tijd. Een tikkeltje saai en het echte vuur en inspiratie lijkt ook te ontbreken bij Mellencamp.
Dat mag je ook wel concluderen uit het feit dat hij in 1999 aan kwam zetten met Rough Harvest. Oude Mellencamp nummers in een nieuw akoustisch jasje gestoken aangevuld met wat geinige covers. Niet eens slecht overgens. Om in 2003 Trouble No More uit te brengen. Trouble is geheel gevuld met (oude?) Blues covers. Nou niet bepaald mijn cup of tea.

En deze plaat is behoorlijk te verglijken qua nivo met zijn vorige. Het is niet slecht maar daar heb ik dan ook een hoop mee gezegd. Af en toe weet hij nog te vlammen met It all comes true bijv. Maar over het algemeen blijven er maar weinig nummers hangen. Bij vlagen word het zelfs een herhalings oefening van zijn good old days. Where the World Began bijv. Of een hele blije John die mij veel te vrolijk is bij I'am Not Running Anymore bijv. Nou daar word ik nou juist absoluut niet vrolijk van. Geef mij maar de Mellencamp die mekkert,zevert en zeikt. En dat ook met vuur, oprechtheid en vooral vol passie doet. En dat is eigenlijk wat ik helemaal mis op deze plaat. Maar ook in deze al eerder genoemde periode. De nummers zijn over het algemeen grijs te noemen.

Gelukkig wist Mellencamp zich meer dan goed te revancheren met twee ijzersterke platen.
Freedom's Road(2007) en Life, Death,Love And Freedom (2009). Platen die ik tot zijn beste werk reken.

Leuk dat je er nu mee komt. Ik vind dit namelijk de ideale tijd van het jaar om dit album te draaien. lekker niets aan de hand plaatje. Ik ben iets positiever over dit album dan jij, maar het is geen album van het niveau dat hij haalde van Uh-Huh tot en met Whenever we wanted en ook niet van het niveau dat hij vanaf Trouble no more tot heden etaleerde, dat moge duidelijk zijn. Ik vind dat je Trouble no more behoorlijk tekort doet, maar ja als het je smaak niet is dan houdt het op.

Maar dit album vind ik zeker niet verkeerd na het dieptepunt dat hij hiervoor bereikte met Mr. Happy Go Lucky. Nummers als Positively Crazy, Fruit Trader en Chance Meeting at the Tarantula vind ik allesbehalve grijs. Dit album vindt nog regelmatig de weg naar mijn CD speler. Maar behalve de albums tot en met American Fool draai ik alles van Mellencamp met enige regelmaat.

Een lekker niets aan de hand plaatje is juist mijn probleem bij john. Juist bij hem!
Op het moment draait toevallig Jim Crow. Tjee Hendrik dat zijn toch oa de echte Mellencamp nummers. Daar krijg ik mijn echte kicks van. En jij ook dat weet ik zeker.
Wat mij betreft niet te verglijken met de nummers van deze plaat toch?

Zekers, maar de boog kan niet altijd strak gespannen zijn. Na Mr. Happy Go Lucky waarin hij vergeefs probeerde wat andere invloeden in zijn muziek te stoppen, kwam hij blijkbaar tot de conclusie dat zijn volgende album weer een terugkeer naar vroeger moest zijn. Gewoon lekker spelen en verder geen poespas. Zo komt het ook op mij over, lekker ontspannend. Maar natuurlijk heb je gelijk dat wanneer je een nummer als Jim Crow hoort dat je dan wel even een niveautje hoger zit.

Erg fijn album van Mellencamp, niet zo sterk als The Lonesome Jubilee & Big Daddy maar na enige aarzeling en diverse luisterbeurten bevalt het album mij steeds beter.
Lekker op Amerikaanse leest geschoeide rock en gelukkig is de viool weer prominent in zijn muziek teruggekeerd.
Vooral Positively Crazy , Eden is Burning & Summer Of Love springen er wat mij betreft bovenuit, maar alle 12 nummers vind ik van een goed niveau.