The Fireman - Strawberries Oceans Ships Forest (1993)

Deze erg moeilijk te krijgen CD toch ooit weten te bemachtigen op een beurs. Ik vond deze CD een verademing na jaren van vertrutting, hetgeen bij Macca toch aan de gang was. De truttigheid begon met Ebony and Ivory in 1982 en eindige met het tenenkrommende arbeisdsvitamine achtige Off the Ground uit 1993. Met deze plaat liet Macca horen nog avontuurlijk te durven zijn en niet alleen maar platgelopen wegen in te durven gaan, lekkere plaat, die nergens meestelijk is maar wel "lekker anders", toch een kwaliteit waar vier jongens uit Liverpool groot mee zijn geworden.

Inderdaad eens wat leuk om wat anders van Paul McCartney te horen. Ik hou altijd wel wat van dat experimenteren met geluiden en nieuwe wegen inslaan. Toch vind ik de andere platen van The Fireman beter. Deze plaat is namelijk erg eentonig.
Elke nummer is gebaseerd op een groove, die groove hoor je telkens in elk nummer terug, maar dan net met een andere "aankleding" per nummer.
Op een gegeven moment gaat deze groove erg vervelen en dan heb je het toch echt na het 3e / 4e nummer wel gezien.

Hele aparte muziek,maar wel vervelend dat er zoveel nummers op elkaar lijken,dat vind ik wel een beetje makkelijk geld verdienen.

De mzuiek is redelijk gedurfd (voor McCartney) en goed gedaan, maar uteindelijk te weinig variatie om dit album echt interessant te houden.

Laten we nu eerlijk zijn: als deze plaat was gemaakt door iemand anders dan McCartney (en Youth) dan zou niemand er ook maar één woord aan vuil maken. Het is gewoon een hippe trip die met weinig inspiratie in elkaar is geflanst. Youth heeft ook toegegeven dat als hij had geweten dat zijn mixes op de markt gebracht zouden worden, hij er meer tijd in had gestoken. Er waren (en er zijn) legio van dit soort albums die minder monotoon en veel beter zijn.