Danny Elfman - A Simple Plan (1999)

Minder is meer in deze Elfman score met een uniek geluid, waarop de componist vanaf het begin op uit was. De kracht zit in het simpele geluid, wat conventionele elementen tracht te vermijden. Daar slaagde hij wat mij betreft goed in. De complexiteit viel mij in 1999 toen ik de film zag niet meteen op, maar dat kwam na herzieningen en de cd vaker te luisteren. Met recht een van de meer experimentele scores ooit van zijn hand, alsmede absoluut zijn meest minimalistische score ooit (nog meer als Good Will Hunting en enkele andere). Hij prepareerde een piano zo te dat ze een tikkeltje ongestemd leek, alsmede bij de banjo die gebruikt werden. Het ongemakkelijk gevoel wat deze gemanupileerde instrumenten weergeeft is van een dermate hoge efficentie. Het geheel eigen geluid maakt deze direct enkele identificeerbaar asl Elfman's A Simple Plan, in tegenstelling tot sommige andere scores waarbij dat wel het geval kan zijn. 4.5 sterren