Peter Seiler - Open Borders (1991)

Er zijn van die albums die al een prima indruk geven nog voordat ze in de cd-speler zitten. Eén daarvan is deze van Peter Seiler. Al het boekje doorbladerend wordt duidelijk wie Peter Seiler is. Zo is hij van mening dat zijn muziek krachtiger is dan die van Kitaro. Daarnaast kreeg hij van Engelse tijdschrift Q-Magazine de bijnaam "The German Synthesizer Wizard." En wie op zijn site informatie zoekt over dit album komt er snel achter dat Open Borders in 1991 is gekozen tot het beste album van het jaar door de luisteraars van het WDR1 radioprogramma Schwingungen. Op dit album wordt hij bijgestaan door vijf sessie-muzikanten.

Tot zover de informatie uit het boekje en van internet. Dit album begint al met een track om de oren bij af te likken. Angelic Touch begint wat zoekend, maar als het gevonden is volgt een stuk symfonische muziek om de rillingen van te krijgen. Het gaat echt door merg en been. Mooi is het rustige begin van The Longing For... Het doet mij wat denken aan 's ochtends de weg op te gaan terwijl iedereen nog aan het slapen is. Pas op de snelweg merk je dat dat niet zo is. De gitaar van Michael Lorenz is hier goed gekozen. Als daar later de piano van Seiler bijkomt is het feest compleet. Na twee tracks die wat druk zijn is Winds of Peace een mooi rustpunt waar het heerlijk is om even de ogen te sluiten. Silent Leaves trekt deze lijn door met klassiek piano spel van Seiler. Hymn for Voices is een statige collage van stemmen. Hier is onder andere de stem te horen van mensenrechtenactivist Martin Luther King. Als daarna Sabine Weber gaat zingen wordt het behoorlijk klassiek.

Het begin van Waiting for Fall doet een tel denken aan Tangerine Dream, maar groeit al snel uit naar iets wat geschreven had kunnen zijn door een klassiek componist. Childeren's Eyes begint erg dromerig, het doet mij denken aan mijn eerste indrukken in een speelgoedwinkel. Al dat moois om je heen. Het begin van Underwater Freedom is erg duister te noemen. Dit is echter van korte duur, want het groeit uit naar iets wat een tikje bombastisch is in de lijn van Vangelis. Balance of Power is een waardig slot van dit album. Het is alsof alles wat ik net heb gehoord als een film aan mij voorbij trekt. Hierdoor is het einde zoals een einde dient te zijn. Een boeiende overweging om je weer met beide voeten op de grond te zetten. Een gevoel alsof je de bioscoop verlaat na het zien van een bijzondere film.

Door alle genoemde factoren kan ik na vele luistersessies enkel concluderen dat Peter Seiler met Open Borders een waar meesterwerk heeft gemaakt die blijft boeien tot de laatste noot.