Michel Huygen - Absence of Reality (1982)

Dit eerste solo-album van Michel Hugen begint best vrolijk met Montreal First stop. Het doet mij denken aan vele uren in de bus te hebben gezeten en dan eindelijk de benen kunnen strekken. Op de parkeerplaats heerst een prima sfeer. In een heel andere sfeer begint Absence of Reality. Het geeft mij een gevoel aan dodenherdenking door de gebruikte percussie. Daarna blijf het erg somber klinken. Lange tonen uit de synthesizer die een treurig beeld schetsen. Even voor het einde is er gelukkig nog iets te horen waar een statige sfeer vanuit gaat.

Paradises of the Sun opent met iets wat mij doet denken aan de kerk. De organist is bezig met een warming-up voor zijn handen, middels ingetogen muziek. Als daar later de gitaar van Santi Picó bijkomt moet ik heel in de verte denken aan Pink Floyd. Als de gitarist zijn partij heeft gespeeld pingeld Huygen verder door op zijn toetsinstrumenten. Wat later is daar de gitaar weer die echt nodig is om wat leven in de brouwerij brengen in dit stuk muziek waarvoor ik in de juiste stemming moet zijn.

Door al het voorafgaande is dit niet het sterkste album van Michel Huygen, maar wel eentje om te draaien als het bijvoorbeeld erg warm is en er niet al te drukke muziek is gewenst. Een middenmoter dus dit eerste solo-album van Michel Huygen.