Scott Walker - Stretch (1973)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 14 februari 2009, 18:09 uur
Het nummer Use Me kende ik van Mick Jagger en Lenny Kravitz dus het was een aangename verrassing toen ik het op dit album hoorde.
Minder aangenaam vond ik toch het langzame afglijden naar bedenkelijk niveau. Dit album zwalkt gewoon te veel en is een beetje stuurloos. De nummers zijn ook wat te flets.
Schokkend slecht zal ik het zeker niet noemen maar dat dit duidelijk een minder album is mag een feit genoemd worden.
Minder aangenaam vond ik toch het langzame afglijden naar bedenkelijk niveau. Dit album zwalkt gewoon te veel en is een beetje stuurloos. De nummers zijn ook wat te flets.
Schokkend slecht zal ik het zeker niet noemen maar dat dit duidelijk een minder album is mag een feit genoemd worden.
0
geplaatst: 1 november 2009, 16:39 uur
Wederom gevuld met covers, en dit keer redt zelfs Walker's stem de boel niet helemaal. Ik vind z'n stem hier en daar wat geforceerd en ongemakkelijk klinken, Scott zelf lijkt ook niet precies te weten wat hij met dit materiaal moet doen.
Muzikaal gezien is het te slap en gewoontjes allemaal, de arrangementen en begeleiding zijn op dit album flink ondermaats, net als de productie. Aalglad, zacht en risicoloos.
Walker gaat met twee nummers van Mickey Newbury aan de haal, wat op zich gedurfd is, en hoe aardig het eerste nummer ook klinkt ("Sunshine"), de country pop sound (ook weer aanwezig op andere tracks, zoals "That's How I Got To Memphis") past gewoon niet bij hem. Hij is geen Denny Doherty of Glenn Campbell.
Randy Newman's "Just One Smile" is dan een nummer dat Walker wel zou moeten liggen, maar wat er hier uitkomt is bedroevend slecht, alsof de rem erop zit, er had dan ook veel meer in gezeten.
Walker's versie van Goffin & King's "No Easy Way Down" is tenenkrommend slecht, het nummer laat in een dikke 4 minuten horen wat er zo grondig mis is met deze plaat.
Een ander nummer van Mickey Newbury, "Frisco Depot" raakt dan wel de juiste snaar, omdat het ontspannen, bescheiden en warm klinkt, en voor het eerst alle stukjes bij elkaar passen. Prachtig zowaar.
De zang is ook in orde op "Someone Who Cared", en ook dat nummer kan de keuring doorstaan, omdat het neigt naar z'n jaren '60 werk.
Het moet gezegd, Walker's zangpartijen blijven op een aardig niveau op de laatste drie nummers, maar verder slaan zij de plank mis ("I'll Be Home" is veel te zoet), waardoor het eindoordeel nadelig uitvalt.
Een onvoldoende dus.
Muzikaal gezien is het te slap en gewoontjes allemaal, de arrangementen en begeleiding zijn op dit album flink ondermaats, net als de productie. Aalglad, zacht en risicoloos.
Walker gaat met twee nummers van Mickey Newbury aan de haal, wat op zich gedurfd is, en hoe aardig het eerste nummer ook klinkt ("Sunshine"), de country pop sound (ook weer aanwezig op andere tracks, zoals "That's How I Got To Memphis") past gewoon niet bij hem. Hij is geen Denny Doherty of Glenn Campbell.
Randy Newman's "Just One Smile" is dan een nummer dat Walker wel zou moeten liggen, maar wat er hier uitkomt is bedroevend slecht, alsof de rem erop zit, er had dan ook veel meer in gezeten.
Walker's versie van Goffin & King's "No Easy Way Down" is tenenkrommend slecht, het nummer laat in een dikke 4 minuten horen wat er zo grondig mis is met deze plaat.
Een ander nummer van Mickey Newbury, "Frisco Depot" raakt dan wel de juiste snaar, omdat het ontspannen, bescheiden en warm klinkt, en voor het eerst alle stukjes bij elkaar passen. Prachtig zowaar.
De zang is ook in orde op "Someone Who Cared", en ook dat nummer kan de keuring doorstaan, omdat het neigt naar z'n jaren '60 werk.
Het moet gezegd, Walker's zangpartijen blijven op een aardig niveau op de laatste drie nummers, maar verder slaan zij de plank mis ("I'll Be Home" is veel te zoet), waardoor het eindoordeel nadelig uitvalt.
Een onvoldoende dus.
* denotes required fields.
* denotes required fields.