Sonny J - Disastro (2008)

Deze artiest wist me enorm te pakken met het catchy Can't Stop Moving en nu weer met Handsfree, maar luisterend naar het hele album ben ik bang dat dit de 2 hoogtepunten ook gelijk zijn. Belly Bongo en Disastro klinken ook wel aardig maar de rest past totaal niet in de sfeer waarin Sonny J de eerste twee singles heeft gereleased. Jammer, had er echt veel meer van verwacht. Zal het ongetwijfeld nog een kans geven...

Handsfree vind ik een erg lekker nummer, en ook Can't Stop Moving is wel leuk, alleen stelt die toch wat minder voor, maar ik was wel benieuwd naar de rest. Maar nu ik dit zo lees, denk ik dat ik het toch maar hierbij laat.

Nu een paar keer vaker geluisterd. Jammer genoeg maar 4 nummers die écht leuk zijn, dus maar 2 sterren voor dit album. T had zo'n machtig album kúnnen zijn, in de stijl van Basement Jaxx e.d.

Inderdaad..
Erg zwak en een zonde van m'n centjes.
Trouwens zeer druk. Je verzuipt bijna in de loops, zeker in "So Heavy".

Hmm.. "smaken verschillen" geldt dus zeker bij dit album. Ik lees namelijk behoorlijk wat negatieve reacties, terwijl ik het dus een geweldig album vind! Het is zo vreemd, zo apart, maar zo creatief en heerlijk om te luisteren, ja ik heb weer een top CD in m'n collectie gekregen! Misschien is niet iedereen fan van dit soort muziek, maar sommige nummers (zoals cabaret short circuit) klinken een beetje Moby achtig, andere nummers (belly bongo, can't stop moving) klinken als een grote amerikaanse kermis uit de jaren 70 vol met grote kleurige ballonnen. Ik ben erg blij met deze CD!

Sonny J doet me nog het meeste denken aan (wie kent ze nog?) The Avalanches.

Ik ken ze nog. Maar dit vind ik wel veel beter en gevarieerder. Wordt ook beter met het vaker beluisteren.

Pure nostalgie: de muziek en clip van 'Can't stop moving' lijkt heel hard op de frisse, leuke, naïeve filmpjes van Sesame street uit de jaren '70. Het was trouwens nahte zien van dit clipje dat ik meteen blind gans de cd heb aangeschaft. Dat is dan eerst wel even schrikken, maar het feit dat het niet allemaal van hetzelfde is, maar net een bizarre verscheidenheid heeft, maakt dit album alsmaar beter.

Het is Sonny J nooit gelukt om door te breken in zowel zijn thuisland, het Verenigd Koninkrijk alsmede daarbuiten. Daarbij is hij voor de buitenwereld altijd een mysterieus persoon gebleven en is maar weinig over hem bekend. Wel weten we dat zijn debuutalbum, ‘Disastro’, een combinatie is van dance en (ouderwetse als eigentijdse) soul. Een combinatie die niet vaak voorkomt maar wel gevormd kan worden tot een ijzersterk product. Ik kan me herrineren dat alleen ‘Handsfree’ (met de bekende Donna Hightower sample) wat airplay ontving maar daarbij is het dan ook gebleven.

Best jammer eigenlijk want dit album klinkt twee jaar na zijn release nog steeds verfrissend. De verfrissendheid zit ‘m voornamelijk in de diversiteit die dit album biedt. Niks is hetzelfde en alle nummers blijven van begin tot eind spannend gezien de hoeveelheid dynamiek die in ieder nummer is verwerkt. Mede door een bepaalde vorm van sprankelendheid die in de nummers verweven zit is dit album een zowaar meesterwerk.

Dit is een album die de weg naar het grote publiek niet wist te vinden maar voor diegene die ‘m wel heeft gevonden, zal dit een moment van plezier zal opleveren. Toen, nu en in de toekomst!