0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 5 januari 2014, 11:38 uur
Syntech bestond in eerste instantie uit Edwin van der Laag (o.a. bekend om zijn ontwerpen voor de Laserdance-albumhoezen) en Huib Schippers ten tijde van het debuut Syntech - By Trial and Error (1989). Voor info daarover: zie daarvoor mijn geplaatste commentaar. Vanwege privé-omstandigheden en gezien het feit dat Huib zich op het Trilithon-project had gestort, werd het contact tussen Huib minder en besloot Edwin zelf verder te gaan met muziek te schrijven. Deze was echter veel rustiger en minder commerciëel van aard dan het meer synthdance-achtige karakter van By Trial and Error. Toch was Erik van Vliet (eigenaar van Hotsound Records) erg enthousiast en wilde deze muziek alsnog uitbrengen op zijn platenlabel. En zo verscheen alsnog onder de Syntech-banier het tweede en laatste volledige studio-album Atmospheres.
Edwin van der Laag is altijd een groot liefhebber geweest van synthesizermuziek. Doordat hij nu de vrije hand had, kon hij al zijn invloeden in dit album proppen. Wat ervoor gezorgd heeft dat Atmospheres weliswaar geen bijster origineel album is, echter klinkt het over de gehele linie best geslaagd. Invloeden van Jean Michel Jarre, maar ook de landgenoten van Nova en Peru zijn absoluut terug te horen op dit album.
"St(art)" is een rustige album-opener die grotendeels bestaat uit gedragen synthesizer-akkoorden waar melodielijnen overheen gespeeld worden. Op zich niet bijzonder, maar het heeft wel wat en later in het nummer zitten een paar mooie overgangen die ervoor zorgen dat de aandacht niet verloren gaat.
"Supernova" had zo een nummer van Peru kunnen zijn geweest. Een lekker vlot nummer met een pakkende melodielijn. Niets meer, niets minder.
Dit geldt ook voor "Pressure", alhoewel hier weer wat meer Nova in doorklinkt, vanwege het vrolijke karakter van de muziek. Ook al doet de titel anders vermoeden.
"F= M X G" werkt erg aanstekelijk vanwege de springerige ritme-sectie. Een toegankelijk thema zorgt voor de nodige opsmuk. Tevens zorgt dit nummer ook voor de nodige afwisseling binnen de plaat, gezien hier voor een andere aanpak wordt gekozen dan de vorige 2 nummers. Ook gezien ik na Peru en Nova er nu een beetje Jean Michel Jarre in door hoor klinken.
"Fair" begint met een opvallende ritme-sectie waar wat akkoorden overheen worden gelegd. Daarna wordt de ritme-sectie nadrukkelijker en wordt de muziek pakkender. Een scala aan aanstekelijke melodielijnen zorgt voor de rest. Een omslag zorgt er in de vijfde minuut voor, dat de muziek een andere, wat meer gedragen kant opgaat, ondanks dat het nummer zeer melodieus blijft. Zo blijven ruim 10 minuten overeind staan.
Met een windvlaag begint "Forget". Een ietwat vreemdsoortig ritme laat even van zich horen, maar wordt door de windvlaag snel weer van tafel geveegd. Niet veel later kondigt zich een heel mooi thema aan, die wederom niet had misstaan op een Nova-plaat. Maar waar het bij Nova allemaal erg lichtvoetig klinkt, is de insteek hier toch anders. Het is een ietwat donkere, logge sfeer die een redelijk contrast vormt op het positief klinkende thema. Een wat lomp klinkende drumbeat zorgt tegelijkertijd voor een wat stevig smoelwerk. Overigens vind ik dit nummer ergens in de verte wel wat op Laserdance's "Electro Based" lijken, alleen is het tempo hier een flink aantal graden naar beneden geschroeft.
En daar is de windvlaag weer in het toepasselijk getitelde "Winds"! Maar wat er dan uit voortvloeit, is niets minder dan een nieuwe versie van het nummer "Mistery Invaders" van Syntech's vorige album By Trial and Error. Ik moet er wel bij vermelden dat deze versie stukken beter klinkt dan het origineel en derhalve vind ik het in dit geval wel een toevoeging.
Het tempo gaat weer een aantal graden omhoog met het stoere "Consequences". Een stuwende sequencer doet zijn intrede en stoere melodielijnen laten vrij snel van zich horen. Het had overigens zo weer een Peru-nummer kunnen zijn die zeker niet misstaan had op een album als Continents.
"Exposure" heeft in het begin zelfs wat weg van het titelnummer van Peru's Continents. Zelfs de opbouw doet hier erg aan denken. Naarmate de ritme-sectie zich meer ontwikkelt, klinkt het weliswaar allemaal wel wat anders, maar toch moet Edwin erg naar dat Peru-album geluisterd hebben. Wat overigens in dit geval geen straf is, gezien het wel erg lekker klinkt.
"Quit" sluit dit album op bevredigende, edoch wat melancholische wijze af: een rustig nummer met een mooie, beetje droevige melodielijn.
Alhoewel dit het laatste volledige Syntech-album zou zijn, zou Edwin doorgaan met het schrijven van muziek. Naar het schijnt heeft hij na Atmospheres nog een zwik nummers geschreven die hij onder het album Synth Sound wilde uitbrengen. Een promotie-copy belandde ooit op het bureau van Erik van Vliet, echter is het album nooit uitgebracht.
Des te verrassender is het dat jaren later, Erik van Vliet besloot de nummers van Synth Sound alsnog uit te brengen op twee Best Of-compilaties van Syntech, tezamen met nummers van By Trial and Error en Atmospheres. Dit is dan ook de enige manier om de nummers van Synth Sound, in bezit te krijgen.
Ergens is Atmospheres een uniek album. Behalve dat het album tegenwoordig maar lastig te krijgen is, biedt het wel genoeg fraais voor liefhebbers van toegankelijke, degelijke synthesizermuziek. Tevens is het één van de weinige Hotsound-releases die voor de verandering géén synthdance a la Laserdance bevat. En dat maakt Atmospheres best de moeite waard.
Edwin van der Laag is altijd een groot liefhebber geweest van synthesizermuziek. Doordat hij nu de vrije hand had, kon hij al zijn invloeden in dit album proppen. Wat ervoor gezorgd heeft dat Atmospheres weliswaar geen bijster origineel album is, echter klinkt het over de gehele linie best geslaagd. Invloeden van Jean Michel Jarre, maar ook de landgenoten van Nova en Peru zijn absoluut terug te horen op dit album.
"St(art)" is een rustige album-opener die grotendeels bestaat uit gedragen synthesizer-akkoorden waar melodielijnen overheen gespeeld worden. Op zich niet bijzonder, maar het heeft wel wat en later in het nummer zitten een paar mooie overgangen die ervoor zorgen dat de aandacht niet verloren gaat.
"Supernova" had zo een nummer van Peru kunnen zijn geweest. Een lekker vlot nummer met een pakkende melodielijn. Niets meer, niets minder.
Dit geldt ook voor "Pressure", alhoewel hier weer wat meer Nova in doorklinkt, vanwege het vrolijke karakter van de muziek. Ook al doet de titel anders vermoeden.
"F= M X G" werkt erg aanstekelijk vanwege de springerige ritme-sectie. Een toegankelijk thema zorgt voor de nodige opsmuk. Tevens zorgt dit nummer ook voor de nodige afwisseling binnen de plaat, gezien hier voor een andere aanpak wordt gekozen dan de vorige 2 nummers. Ook gezien ik na Peru en Nova er nu een beetje Jean Michel Jarre in door hoor klinken.
"Fair" begint met een opvallende ritme-sectie waar wat akkoorden overheen worden gelegd. Daarna wordt de ritme-sectie nadrukkelijker en wordt de muziek pakkender. Een scala aan aanstekelijke melodielijnen zorgt voor de rest. Een omslag zorgt er in de vijfde minuut voor, dat de muziek een andere, wat meer gedragen kant opgaat, ondanks dat het nummer zeer melodieus blijft. Zo blijven ruim 10 minuten overeind staan.
Met een windvlaag begint "Forget". Een ietwat vreemdsoortig ritme laat even van zich horen, maar wordt door de windvlaag snel weer van tafel geveegd. Niet veel later kondigt zich een heel mooi thema aan, die wederom niet had misstaan op een Nova-plaat. Maar waar het bij Nova allemaal erg lichtvoetig klinkt, is de insteek hier toch anders. Het is een ietwat donkere, logge sfeer die een redelijk contrast vormt op het positief klinkende thema. Een wat lomp klinkende drumbeat zorgt tegelijkertijd voor een wat stevig smoelwerk. Overigens vind ik dit nummer ergens in de verte wel wat op Laserdance's "Electro Based" lijken, alleen is het tempo hier een flink aantal graden naar beneden geschroeft.
En daar is de windvlaag weer in het toepasselijk getitelde "Winds"! Maar wat er dan uit voortvloeit, is niets minder dan een nieuwe versie van het nummer "Mistery Invaders" van Syntech's vorige album By Trial and Error. Ik moet er wel bij vermelden dat deze versie stukken beter klinkt dan het origineel en derhalve vind ik het in dit geval wel een toevoeging.
Het tempo gaat weer een aantal graden omhoog met het stoere "Consequences". Een stuwende sequencer doet zijn intrede en stoere melodielijnen laten vrij snel van zich horen. Het had overigens zo weer een Peru-nummer kunnen zijn die zeker niet misstaan had op een album als Continents.
"Exposure" heeft in het begin zelfs wat weg van het titelnummer van Peru's Continents. Zelfs de opbouw doet hier erg aan denken. Naarmate de ritme-sectie zich meer ontwikkelt, klinkt het weliswaar allemaal wel wat anders, maar toch moet Edwin erg naar dat Peru-album geluisterd hebben. Wat overigens in dit geval geen straf is, gezien het wel erg lekker klinkt.
"Quit" sluit dit album op bevredigende, edoch wat melancholische wijze af: een rustig nummer met een mooie, beetje droevige melodielijn.
Alhoewel dit het laatste volledige Syntech-album zou zijn, zou Edwin doorgaan met het schrijven van muziek. Naar het schijnt heeft hij na Atmospheres nog een zwik nummers geschreven die hij onder het album Synth Sound wilde uitbrengen. Een promotie-copy belandde ooit op het bureau van Erik van Vliet, echter is het album nooit uitgebracht.
Des te verrassender is het dat jaren later, Erik van Vliet besloot de nummers van Synth Sound alsnog uit te brengen op twee Best Of-compilaties van Syntech, tezamen met nummers van By Trial and Error en Atmospheres. Dit is dan ook de enige manier om de nummers van Synth Sound, in bezit te krijgen.
Ergens is Atmospheres een uniek album. Behalve dat het album tegenwoordig maar lastig te krijgen is, biedt het wel genoeg fraais voor liefhebbers van toegankelijke, degelijke synthesizermuziek. Tevens is het één van de weinige Hotsound-releases die voor de verandering géén synthdance a la Laserdance bevat. En dat maakt Atmospheres best de moeite waard.
* denotes required fields.
* denotes required fields.