Diana Ross & The Supremes - Let the Sunshine In (1969)

Brrr, wat een slechte plaat met een erg dunne stem van Diana "gold digger" Ross, troep. La Ross heeft mooie liedjes gemaakt, wel de minste zangeres van de Supremes maar ja ander goede kwaliteiten

Ook gekocht voor de prachtige hoes (ik kocht de originele vinylplaat uit 1969), als voorbereiding voor een Diana Ross concert. Door de repertoirekeuze een album met een uiterst positieve sfeer. Beetje bang voor de zoveelste 'Hair'-interpretatie (track 7), maar deze is goed te doen, is feitelijk samen met track 8 (van Burt Bacharach) een van de meest genietbare stukken van de plaat. Nieuwe ontdekking voor mij was I'm Livin' in Shame (track 6) dat géén cover is. Onverwacht pareltje.
Verder het onmiskenbare Supremes-geluid; lichtvoetig, niet echt soul, wél een eigen touch. Met een helaas wat tegenvallende blikkerige productie. Misschien hiervan de remaster eens proberen.

Samen met The Composer en No matter what sign you are zo'n beetje de laatste hits van The Supremes met Diana. Someday we'll be together van het hierna volgende album was de allerlaatste. Ze zouden daarna doorgaan met andere zangeressen. Ik vind die Ross-loze Supremes-albums trouwens ook goed te doen. Met name de laatste twee: High energy en Mary, Scherrie & Susaye. Die hebben een wat steviger disco-inslag, maar verdienen meer aandacht dan ze tot dusver altijd gekregen hebben. Ik hoop nog altijd eens op een heruitgave.

Inderdaad, prachtige hoes. Ik zou 'm alleen al daarvoor op LP kopen als ik hem een beetje betaalbaar en in goede staat tegenkwam.