E-X-E - Sicker Than I Thought! (1990)

Zeer fijn persoonlijk speed/thrashmetalklassiekertje. Uit de tijd dat metalbands de grenzen verkennen gingen, maar dat duurde niet heel erg lang, voor een aantal tenminste.
De zang komt in de buurt van die van Forbidden (namen doe ik even niet aan, al dat zoekwerk... ik kan me de beste man gewoon even niet herinneren).
Melodieus, maar ongenadig snel en hard, met een drummer die het soms net niet bij lijkt te kunnen benen, maar met heerlijk waanzinnige riffs en de 1e vier tracks zijn knallers. Later wordt het soms een tikje repetitief, maar nergens zwak.

Dikke acht, maar wegens unfinished sympathy een halfje erbij.

Niet gehinderd door enige vorm van jeugdsentiment, ondanks mijn grote (voor)liefde voor 80s thrash die ik, ook destijds, zeer gulzig tot me nam, maar deze band heb ik destijds gek genoeg nooit geluisterd. En dat terwijl de metalmedia-aandacht ruim voldoende was en ik de beide albumhoezen goed (her)ken.
Die drummer maakt het trouwens wel erg herkenbaar met zijn stijl van spelen, maar of dat nou een positief teken is? Hij speelt trash metal, zonder h. Op zich wel vermakelijk, bijna aandoenlijk, maar het heeft ook iets onbeholpens. De speelstijl van de band doet me doet mij denken aan de (Venice) thrashcore van Excel, No Mercy en vroege Suicidal.
Ik zie trouwens nu pas dat de band alweer sinds 2015 opnieuw bestaat en in dat jaar ook een EP'tje heeft uitgebracht. De enkeling die zich heeft gewaagd aan een mening hierover, die was niet mals.