Ik zal het je zeggen
In 2002 gaf Antony samen met Current 93 twee concerten in Londen. Eén daarvan was in een klein kerkje genaamd Saint Olav.
Van beide artiesten zijn 6 nummers geselecteerd voor deze live EP.
Het opent al met het kippenvel-opwekkende
You Stand Above Me waar Antony de sterren van de hemel zingt, zichzelf begeleidend op piano en met slechts 1 lid van de Johnsons: Maxim Moston op viool.
Hierna het bekende nummer
The Lake. Wat is dit nummer toch een juweeltje; ik beschouw dit op een gedicht van Edgar Allan Poe gebaseerde nummer nog steeds als één van de mooiste nummers van Antony. Ook hier valt weer op hoe helder Antony live klinkt. Hier is hij geheel solo op piano te horen. Hoe mooi moet het geweest zijn om hier bij aanwezig te zijn in dat kleine kerkje in Londen.
Hierna volgt
Cripple and the Starfish dat start met de mededeling van Antony 'Tonight is just the two of us'. Zoals gezegd is die tweede naast Antony violist Maxim Moston. Hierdoor krijg je dus een wat soberder versie te horen van dit nummer maar het lijkt alleen maar aan kracht te winnen door deze pure eenvoud. Hemeltergend mooi en dit nummer blijft me keer op keer betoveren: ik heb er geen woorden voor. Deze uitvoering is een enorme aanwinst op de al bestaande studioversie.
Door met de 3 nummers van Current 93 (ook best wel een lieveling van mij). Het is toch even wennen na de nummers van Antony om geconfronteerd te worden met de stem van David Tibet op
Judas as Black Moth. Het nummer is afkomstig van het sobere album Soft Black Stars (waarvan Antony overigens de titelsong ooit coverde). Ook dit nummer is sober van opzet. Tibet met zijn bezwerende zing-praten en Maja Elliott op piano. Het blijft een schitterend nummer dat helaas erg kort duurt.
Sleep Has His House gaat over de vader van Tibet en is behoorlijk ontroerend te noemen. Eenmaal bij dit nummer aangekomen besef je niet meer dat je hiervoor 3 nummers van een andere artiest gehoord hebt: Tibet en Elliott weten je helemaal op te zuigen in dit nummer. Heel subtiel voeren ze de spanning op naar een schitterend hoogtepunt.
Op
Walking Like Shadow horen we gitarist Michael Cashmore. Zijn gitaarspel is erg herkenbaar en geeft het nummer daardoor een heel andere sfeer mee dan de 2 vorige nummers. Ook mooi, maar mijn voorkeur gaat iets uit naar de piano.
Al met al een zeer fraaie EP.