Stone Temple Pilots - Tiny Music (1996)

Alhoewle ik nooit enorm weg ben geweest van STP (singles als Plush vind ik eigenlijk maar namaakgrunge) wisten ze me toch te verrassen met deze plaat. Het klinkt nog steeds wel wat depri hier en daar, maar de goed in elkaar stekende liedjes (bij vlagen zelfs poppy) overheersen toch wel. De single Big Bang Baby (it's a crash crash crah) is werkelijk subliem, maar ook dingne als Lady Picture Show en Trippin' on a Hole in a Paper Heart zijn geweldig.

Toch treurig dat naarmate ze meer uit de picture raakten, de muziek er wel stukken beter op werd.

Naar mijn mening de beste plaat die ze gemaakt hebben. Heerlijk los en vooral niet te overgeproduceerd.

vrij matige plaat, die niet echt over de hele lijn weet te boeien.
Het afwisselend hard en zacht is niet altijd even geslaagd vind ik, omdat er te weinig dynamiek in de liedjes zit.
Toch zitten er een paar leuke tracks bij zoals nr 3 en 5.

Enorm sterke plaat. Dat moet een keer gezegd worden vanwege de vaak hele negatieve kritieken op STP waarbij PJ en Nirvana dan weer overdreven worden opgehemeld. Dat is ook wel weer te begrijpen als je niet meer albums beluisterd hebt dan Core.

Whahahahaha. Dan moeten die mensen niet helemaal lekker in hun hoofd zijn, als ze alleen core beluisterd hebben. Shangri-La Dee Da en Purple zijn ook te goed voor woorden

Press Play, Lady Picture Show en Trippin' on a Hole in a Paper Heart zijn geniaal, de rest toch wat te onsamenhangend.

Uitstekend plaatje. Een meer dan waardige opvolger van Purple.
Wat jammer toch dat Scott's drugsverslaving de band uiteindelijk de das om deed, dat resulteerde in het vele malen minder geslaagde Velvet Revolver.

4,5.

Big Bang Baby (it's a crash crash crash) is toch compleet gejat van Jumpin' Jack Flash (it's a gas, gas, gas)??
...
O, ik zie dat ik niet de eerste ben die dit heeft opgemerkt.

Dat is het eerste waar ik aan dacht toen ik dit nummer hoorde , hopelijk was dat ook de bedoeling ?

Prima plaat. Beetje glamrock, beetje grunge, beetje Beatles, beetje rock, beetje poppy. Lekker mid jaren 90. Alle cd´s van STP hebben wel wat. Hopelijk komt er een vervolg. Ze zijn weer bij elkaar.

Mijn favorieten zijn: Seven Caged Tigers, Trippin'... en Adhesive.
Dit is een heerlijk 'wegluister' en tevens 'meebrul' plaat!
Zeker een waardige opvolger van Purple!

Ik kan mij eigenlijk niks meer van deze cd voor de geest halen. Geen enkele song. Terwijl ik van de eerste 2 cd's heel veel nog mee zou kunnen zingen/neurieën...
Moet misschien de cd maar weer eens opzoeken.

Licht het aan mij of is Weiland's stem anders dan op Core en Purple? Ze gaan bij dit album wel een totaal andere kant op, moet er nog een beetje aan wennen. Ik vind m wel goed!

Favorieten:
And So I Know, Adhesive, Daisy en Seven Caged Tigers

Ik vind Art School Girl en Lady Picture Show echter een beetje te poppy

ok ik begon op 3* maar ik kan het steeds meer waarderen, gaat naar 3,5.
Nummer 2 tot en met 6 vind ik het beste.

Wat blijft deze toch verschrikkelijk goed.

Is dat de kern niet? Dat je de 'depri' sound van STP (Core) gewoon niet trekt? Ik zou het zo niet noemen, eerder dat STP naar gelang de albums vorderen (zit nu op een kwart van deze TM) luchtiger wordt? Voor mij persoonlijk wordt het steeds nietszeggender, al is 12 Gracious... nog steeds een dikke 3,5* waard. Benieuwd waar ik op uit kom bij deze...
-edit- And So I Know is een heel lekker relaxnummer! Het navolgende Trippin' heeft een erg bekend zanglijntje (van een eerder STP nummer) in het couplet en het refrein is dan weer erg Layne StaleyAIC. Wel een lekker nummer op zich. Ja, het begint aan te trekken nu; ook Art School Girl is heel lekker... grillig (nu weer deels denkend aan NirvanaBleach en Beck)! Adhesive kan er goed mee door. RtC zegt me weer weinig, zoals de plaat ook aanving; niet slecht, maar ook niets bijzonders. Daisy: Tot slot SCT: tsja, ook wel weer aardig. Misschien moet ik van deze en de vorige de beste tracks eruit halen en er m'n 'eigen' album van maken.

Tiny Music krijgt een tiny cijfer: 3,0*.

het tweeluik daisy - seven caged tigers is toch wel een heel sterke afsluiter van deze plaat!

Scott naar de eeuwige weilanden maar deze nemen ze ons niet meer af. Tiny music het hoogtepunt in de reeks fijne platen van dit bandje. Een zeer afwisselend album met voor ieder wat wils. Beste nummer van STP ooit: nummer 7 van deze lp !!! Met een hoog volume op je stere-ereo. God wat heeft deze frontman er toch een puinhoop van gemaakt.

Van alle bandjes die ook maar enigszins mee hebben gelift op de grunge hype van begin jaren 90 blijft The Stone Temple Pilots voor mij een van de meest interessante acts. Het debuut van de heren stond vol van verwoede kopieerdrift, het geheel miste eigen smoel maar verkocht flink. Weiland bleek ook niet goed te liggen bij de pers en een deel van het publiek. De beste man wilde teveel op Staley lijken, had het theatrale van Bowie in zijn begin jaren en probeerde zich op vocaal gebied te nestelen tussen Vedder en Cobain. Desalniettemin heeft dit collectief in de loop der jaren zijn waarde bewezen. In plaats van door te gaan op de veilige (lees commerciële) weg kozen de heren ervoor zich te ontplooien en over grenzen heen te stappen. Niet dat de band nieuwe wegen ging aanboren of het rockgenre van inventieve details voorzag, neen, de heren gingen inspiratie putten uit diverse muzikale genres, de muzikale omlijsting werd voorzien van fraaie arrangementen en men was niet niet meer voor 1 gat te vangen. Purple bleek na Core al een grote vooruitgang, nog steeds haal ik die plaat regelmatig uit zijn hoes.

Tiny Music vormt een potpourri van stijlen en is iets onevenwichtiger van aard, maar is interessant genoeg om te blijven boeien. Bowie vormt als altijd een inspiratiebron voor Weiland maar dat stoort niet. Of het nu gaat om de easy listening van opener Press Play, de rocker Tumble in the Rough of het fraai gearrangeerde And So I Know, de mannen durfden buiten de gebaande paden te treden en dan heb je al snel mijn interesse. Niet de beste schijf van de heren, Purple en Shangri-Lee Da Dee zijn nog wat afwisselender en bevatten betere songs. Desalniettemin is Tiny Music onderhoudend genoeg om regelmatig de revue te laten passeren.

Hoewel Purple in The States maar ook daarbuiten een commercieel succes was bleek dat geen reden voor de heren om op deze plaat voort te borduren. Tiny Music is bij vlagen ontoegankelijk. En dat maakt het ook wel weer interessant. Weiland altijd al een groot liefhebber geweest van Bowie steekt zijn liefde voor The Thin White Duke niet onder stoelen of banken. Deze plaat is wat kunstzinniger van aard, bevat veel invloeden uit de zestiger en zeventiger jaren en lijkt wel een lappendeken te vormen van alles wat de voorgaande 30 jaar op rockgebied voorbij is getrokken. Een jazzy uitstapje als opener, een vleug Stooges in Pop's Love Suicide, een snuf sixties west coast rock uit de jaren 60 in And So I Know, de heren willen het allemaal. Dat maakt het geheel enorm afwisselend maar ook wat richtingloos. De muziek vormt een potpourri aan stijlen en is stilistisch gezien verder verwijderd van het debuut dan ooit tevoren. De groei van de band blijft echter opmerkelijk. Het levert een onevenwichtige schijf op maar telt wel juweeltjes als; Lady Picture Show, And So I Know, het dwingende Trippin en het kamerbrede Ride the Cliche. Een boeiende worp maar niet overal even sterk.

Tussenstand:

1. Purple
2. Tiny Music
3. Core

Laag gemiddelde voor zo'n klassieker. Minder grunge maar meer stoner/psychedelische rock op dit album. Ookal zit core in mijn hart, dit album is toch ook erg goed hoor

Op Tiny Music gingen de heren verder met het uitwerken van de muzikale koers, al ingezet bij de voorganger Purple.
Tiny Music is bij mij wat gaan groeien met de jaren ofschoon ik het nog steeds geen topper vindt.
Er staat echter wel degelijk enkele wonderschone melodieën op de schijf die hun geheimen pas na enkele luisterbeurten prijsgeven.
Ik hoor alleen met de beste wil van de wereld geen stonerrock op deze plaat. Daar is Tiny Music toch echt te lichtvoetig voor.