The Roy Hargrove Quintet - Earfood (2008)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Emarcy
-
I'm Not So Sure (5:46)
-
Brown (4:30)
-
Strasbourg / St. Denis (4:38)
-
Starmaker (7:54)
-
Joy Is Sorrow Unmasked (4:46)
-
The Stinger (4:57)
-
Rouge (2:46)
-
Mr. Clean (5:51)
-
Style (6:35)
-
Divine (5:10)
-
To Wisdom the Prize (5:43)
-
Speak Low (5:16)
-
Bring It on Home to Me (3:00)
0
geplaatst: 6 augustus 2008, 16:59 uur
Ingenieus simpele melodieen, uitgewerkt rond een thema met genoeg ruimte voor inspiratie van de verschillende solo instrumenten waarbij de harmonie altijd voorop blijft staan.
De plaat is opgenomen met de band waarmee hij al een tijdje aan het toeren is, waardoor er voldoende ruimte is voor improvisaties zonder daarbij in ellenlange vervelende solo`s te vervallen.
De band weet duidelijk de structuur van de nummers vast te houden. Daarbij is ook nog eens de helft van de nummers door Roy Hargrove zelf geschreven. De uptempo nummers zijn net lekker genoeg om relaxed te blijven, terwijl de ballads genoeg tempo behouden om niet te gaan vervelen. Daarbij blijft Roy Hargrove constant en trancedent in zijn spel. Met een eervolle vermelding voor pianist Gerald Clayton.
Je begrijpt, dit is geen plaatje voor de jazz snobs onder ons, maar gewoon earfood.....
Gemaakt om heerlijk naar te luisteren zonder dat het zich uit in enorm gefreak.
De plaat is opgenomen met de band waarmee hij al een tijdje aan het toeren is, waardoor er voldoende ruimte is voor improvisaties zonder daarbij in ellenlange vervelende solo`s te vervallen.
De band weet duidelijk de structuur van de nummers vast te houden. Daarbij is ook nog eens de helft van de nummers door Roy Hargrove zelf geschreven. De uptempo nummers zijn net lekker genoeg om relaxed te blijven, terwijl de ballads genoeg tempo behouden om niet te gaan vervelen. Daarbij blijft Roy Hargrove constant en trancedent in zijn spel. Met een eervolle vermelding voor pianist Gerald Clayton.
Je begrijpt, dit is geen plaatje voor de jazz snobs onder ons, maar gewoon earfood.....
Gemaakt om heerlijk naar te luisteren zonder dat het zich uit in enorm gefreak.
1
geplaatst: 19 juli 2022, 13:14 uur
Ik ben wel een jazz snob, maar dit is inderdaad een heerlijk plaatje om naar te luisteren, zoals platedraaier terecht opmerkt. Misschien wel de beste van Hargrove voor mij. Het album staat stevig in de jazz traditie, dus geen modernistisch geneuzel hier, maar recht toe recht aan jazz. De plaat wordt gekenmerkt door een heerlijk volle sound, swingende up tempo's worden afgewisseld met stijlvolle ballads, standards worden afgewissled met sterk eigen werk, af en toe wordt er lekker losgegaan in improvisaties, waarbij ieder instrument in de spotlight mag, om vervolgens weer terug te keren bij de over de hele linie sterke melodieen. Vooral het eerste viertal is gewoon meesterlijk. Topper was die Hargrove....
2
Mssr Renard
geplaatst: 13 oktober 2023, 12:58 uur
Na het toch al erg gave Nothing Serious doen Hargove en zijn kwintet het nog eens over. Een totaal andere line-up dan op Distractions dat wel. De enige die op beide platen meespeelt is saxofonist/fluitist Justin Robinson (moet ik ook maar eens wat van gaan opzoeken). Met name het samenspel van Justin en Roy is fabeltastisch. De ritmesectie swingt de pan uit (die eerste song van Cedar Walton is geweldig gedaan).
Als componist schiet Hargrove niet te kort. Hij heeft met zijn RH Factor al flink zijn funk- en urbanveren kunnen opschudden, maar die elementen komen doodleuk ook hier weer terug, zo heeft het rete-catchy Strasbourg / St. Denis elementen uit de funk en reggae. Geweldig, doe dat maar eens na.
De pianist die Roy in zijn band heeft (Gerald Clayton) verdient het ook om genoemd te worden.
De productie (maar dat vond ik van Distractions ook al) is echt geweldig. Het is allemaal zo kundig gemixt, er is zoveel ruimte en elk instrument is even goed te horen, zonder dat alle schuiven openstaan. Ik zocht de technicus even op en voila, niet de minste: https://www.discogs.com/artist/227789-Al-Schmitt . Onthoud die naam!
Verder lijkt dit me een prima plaat voor de snobs.
Als componist schiet Hargrove niet te kort. Hij heeft met zijn RH Factor al flink zijn funk- en urbanveren kunnen opschudden, maar die elementen komen doodleuk ook hier weer terug, zo heeft het rete-catchy Strasbourg / St. Denis elementen uit de funk en reggae. Geweldig, doe dat maar eens na.
De pianist die Roy in zijn band heeft (Gerald Clayton) verdient het ook om genoemd te worden.
De productie (maar dat vond ik van Distractions ook al) is echt geweldig. Het is allemaal zo kundig gemixt, er is zoveel ruimte en elk instrument is even goed te horen, zonder dat alle schuiven openstaan. Ik zocht de technicus even op en voila, niet de minste: https://www.discogs.com/artist/227789-Al-Schmitt . Onthoud die naam!
Verder lijkt dit me een prima plaat voor de snobs.
1
geplaatst: 24 juli 2024, 21:54 uur
Mssr Renard schreef:
Na het toch al erg gave Nothing Serious doen Hargove en zijn kwintet het nog eens over. Een totaal andere line-up dan op Distractions dat wel. De enige die op beide platen meespeelt is saxofonist/fluitist Justin Robinson (moet ik ook maar eens wat van gaan opzoeken). Met name het samenspel van Justin en Roy is fabeltastisch. De ritmesectie swingt de pan uit (die eerste song van Cedar Walton is geweldig gedaan).
Als componist schiet Hargrove niet te kort. Hij heeft met zijn RH Factor al flink zijn funk- en urbanveren kunnen opschudden, maar die elementen komen doodleuk ook hier weer terug, zo heeft het rete-catchy Strasbourg / St. Denis elementen uit de funk en reggae. Geweldig, doe dat maar eens na.
De pianist die Roy in zijn band heeft (Gerald Clayton) verdient het ook om genoemd te worden.
De productie (maar dat vond ik van Distractions ook al) is echt geweldig. Het is allemaal zo kundig gemixt, er is zoveel ruimte en elk instrument is even goed te horen, zonder dat alle schuiven openstaan. Ik zocht de technicus even op en voila, niet de minste: Just a moment... - discogs.com . Onthoud die naam!
Verder lijkt dit me een prima plaat voor de snobs.
Na het toch al erg gave Nothing Serious doen Hargove en zijn kwintet het nog eens over. Een totaal andere line-up dan op Distractions dat wel. De enige die op beide platen meespeelt is saxofonist/fluitist Justin Robinson (moet ik ook maar eens wat van gaan opzoeken). Met name het samenspel van Justin en Roy is fabeltastisch. De ritmesectie swingt de pan uit (die eerste song van Cedar Walton is geweldig gedaan).
Als componist schiet Hargrove niet te kort. Hij heeft met zijn RH Factor al flink zijn funk- en urbanveren kunnen opschudden, maar die elementen komen doodleuk ook hier weer terug, zo heeft het rete-catchy Strasbourg / St. Denis elementen uit de funk en reggae. Geweldig, doe dat maar eens na.
De pianist die Roy in zijn band heeft (Gerald Clayton) verdient het ook om genoemd te worden.
De productie (maar dat vond ik van Distractions ook al) is echt geweldig. Het is allemaal zo kundig gemixt, er is zoveel ruimte en elk instrument is even goed te horen, zonder dat alle schuiven openstaan. Ik zocht de technicus even op en voila, niet de minste: Just a moment... - discogs.com . Onthoud die naam!
Verder lijkt dit me een prima plaat voor de snobs.
Prachtig betoog, volledig mee eens. Het enige wat ik er nog aan toe wil voegen is dat dit album als de wiedeweerga een persing op vinyl verdiend!
2
geplaatst: 25 juli 2024, 09:37 uur
Heb Hargrove, volgens mij in 2018, op NSJ gezien. Destijds was het, in mijn herinnering, meer "modernistisch geneuzel" zoals Tony het hierboven plastisch uitdrukt.
Dit album uit 2008 kende ik niet, maar ben vanochtend heel blij geworden tijdens het beluisteren ervan.
Ik heb het hier al zo vaak geschreven: je leest de updates hier op MM, wordt getriggerd door een naam en gaat het album waarover wordt bericht vervolgens beluisteren. Heerlijk om op die manier de muziekkennis te verruimen. Lang leve Musicmeter.
Dit album uit 2008 kende ik niet, maar ben vanochtend heel blij geworden tijdens het beluisteren ervan.
Ik heb het hier al zo vaak geschreven: je leest de updates hier op MM, wordt getriggerd door een naam en gaat het album waarover wordt bericht vervolgens beluisteren. Heerlijk om op die manier de muziekkennis te verruimen. Lang leve Musicmeter.
1
geplaatst: 25 juli 2024, 10:31 uur
Chet schreef:
Heb Hargrove, volgens mij in 2018, op NSJ gezien. Destijds was het, in mijn herinnering, meer "modernistisch geneuzel" zoals Tony het hierboven plastisch uitdrukt.
Dit album uit 2008 kende ik niet, maar ben vanochtend heel blij geworden tijdens het beluisteren ervan.
Ik heb het hier al zo vaak geschreven: je leest de updates hier op MM, wordt getriggerd door een naam en gaat het album waarover wordt bericht vervolgens beluisteren. Heerlijk om op die manier de muziekkennis te verruimen. Lang leve Musicmeter.
Heb Hargrove, volgens mij in 2018, op NSJ gezien. Destijds was het, in mijn herinnering, meer "modernistisch geneuzel" zoals Tony het hierboven plastisch uitdrukt.
Dit album uit 2008 kende ik niet, maar ben vanochtend heel blij geworden tijdens het beluisteren ervan.
Ik heb het hier al zo vaak geschreven: je leest de updates hier op MM, wordt getriggerd door een naam en gaat het album waarover wordt bericht vervolgens beluisteren. Heerlijk om op die manier de muziekkennis te verruimen. Lang leve Musicmeter.
Mooi hè hoe dat gaat! Ik was juist het album RH Groove aan het luisteren dat Roy Hargrove destijds met leden van The Soultronics ( gelegenheidsband met oa Questlove, Pino Palladino en D'Angelo ) maakte. Dat is ook een geweldig album, maar mist toch ook een beetje een eigen smoel door de vele samenwerkingen. En even verder zoeken kwam ik zodoende op dit album uit!
Sowieso leuk om in zijn discografie te duiken, de man kon zoveel stijlen aan, elk studioalbum kent weer een totaal eigen sound.
2
Mssr Renard
geplaatst: 25 juli 2024, 10:34 uur
Ik vind persoonlijk 'Habana' de beste plaat die Roy ooit heeft gemaakt. Het is vooral afrocuban jazz, dus je moet daar wel van houden. Maar het is zo'n ontzettend relaxte plaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.