Ayaka - Sing to the Sky (2008)

Hoewel dit soort pop normaliter niet echt aan mij is besteed (ook in J-pop bestaat eindeloze variatie) aangezien het allemaal wel erg braaf en doorsnee en zo meer klinkt, is dit toch een verrassend leuk plaatje. Slepende ballades en jazzy pop zoals ik me voorstel dat dit type muziek overal en nergens driftig de ether in wordt geslingerd, maar het geheel heeft een heerlijke productie, is gevarieerd zonder te veel potpourri te klinken, kent toch een hoop goede songs en is bovendien doorspekt van onmiskenbaar spelplezier (zoals die opener inzet, krachtig en met verve, da's knap gedaan). De vocale acrobatiek die Ayaka hier en daar meent te moeten uitoefenen strijkt mij nogal tegen de haren in (ik geloof heus dat je kan zingen) en doet de songs doorgaans meer kwaad dan goed, maar wanneer ze gewoonweg zíngt (en da's toch vaak genoeg) kan ze het geheel uitstekend dragen zonder al te veel te klinken alsof ze de scheur opentrekt om het opentrekken van de scheur. Lekker wegluisterende middenmoot. 3*