Ciber People - The Return of the Ciber People (1993)

Het brein achter Ciber People is Humphrey Robertson.
Deze man heeft het synthdance-genre, voortgekomen uit het Italo Dance-genre uit de jaren '80, eigenlijk zo'n beetje van de ondergang gered, nadat hij sinds de opkomst van internet en de oprichting van zijn eigen Hypersound-platenlabel, vele synthdance-georiënteerde artiesten en groepen onder zijn bewind nam en deze aan een breder publiek bekend wist te maken. Eerst in de vorm van betaalbare compilatie-albums en later van albums van de artiesten zelf.
Humphrey was ruim voor die tijd al geen bekende binnen het genre. In de jaren '80 heeft hij albums gemaakt in de typische Italo Dance-stijl, getoerd met diverse Italo Dance-artiesten, gewerkt voor 2 Italiaanse platenlabels en later voor Arista in Amerika.
Het was uiteindelijk in 1991 dat Erik van Vliet (naast Michiel van der Kuy bekend van Laserdance), Humphrey vroeg om synthdance te maken voor Erik's platenlabel Hotsound. Dit was de geboorte van Daylight: Humphrey's belangrijkste synthdance-project. Daarna zouden er nog vele volgen, zoals Based on Bass, Futurespace en de overname van 2 oude Italo Dance-projecten uit de jaren '80, teweten Hypnosis en.....Cyber People. Hier omgedoopt tot Ciber People.

The Return of the Ciber People is het enige volwaardige album die naast de single van "The Night" door Humphrey is uitgebracht. Het is een typisch en herkenbaar album geworden, vergelijkbaar met Daylight, maar toch vooral ook Laserdance. Zelfs de vormgeving van de hoes is wel heel erg Laserdance-achtig.
De sound van Ciber People is over het algemeen logger en helaas wel wat eentoniger dan het veel meer sprankelende Laserdance. Daarbij komt dat sommige nummers te lang duren en teveel in hetzelfde patroon blijven hangen. Wat best jammer is, aangezien het album qua potentie wel het nodige in zich heeft.

Het album gaat al wat ongelukkig van start met het titelnummer, die vanwege de aanwezigheid van een zwik belachelijke samples, zichzelf bijna de das omdoet. Gelukkig is het het catchy melodietje die nog wat goed maakt.
"Warriors" is gelukkig alweer stukken beter. Een vlot, wat chaotisch klinkend nummer, die juist daardoor weer goed klinkt.
"Escape" kan er ook mee door en trekt de vlotte lijn goed door en heeft i.t.t. de voorganger een vrolijk, springerig karakter.
"Digital Dance" heeft goede bedoelingen, maar bezwijkt een beetje onder z'n eigen gewicht, vanwege de lompe drumbeat die eronder is geknalt.
"Invasion" is wel goed. Het blijft weliswaar de hele tijd op dezelfde golflengte hangen, maar de aanwezigheid van mooie melodielijnen die elkaar om de beurt afwisselen, geven het nummer een dromerig en uitgesponnen karakter met zich mee.
Zowel "Farewell" als "Runaway" kennen daarentegen eigenlijk geen verrassingen en hobbelen door zonder enige opsmuk. Wat in dit geval niet goed is voor de plaat, aangezien we al in de tweede helft van de plaat zitten.
"Last Convoy" gaat door in hetzelfde tempo als de rest van de plaat, maar weet weer wat aanstekelijker over te komen, door de aanwezigheid van typische geluids-effecten en een redelijk thema. Toch moet ik opmerken dat een rustig nummer tussendoor (iets wat Laserdance wel doet), de plaat zeker een betere vorm van afwisseling had meegegeven.
Daarna is het tijd voor de "The Ciber Megamix" en dendert praktisch het volledige album in 14 minuten nog een keer voorbij.
Verrassend is de live versie van "The Night", waarvan het origineel alleen op single is uitgebracht. Dit nummer klinkt net even anders dan de rest en heeft een swingend en lekker karakter. Alhoewel ik me afvraag in hoeverre dit wel eens live zou kunnen zijn. Gooi er wat samples van een juichend publiek achter en je kan het al snel bestempelen als zijnde live.
Het album sluit af met een dub-versie van het titelnummer, maar voegt hier tegelijkertijd weinig aan toe.

Waarmee een eind komt aan een synthdance-album die zeker wel OK is om eens te beluisteren. Echter wordt het album ontsiert door het feit dat er in sommige nummers net te weinig gebeurt en het album eigenlijk te lang duurt om te blijven boeien. Als de zwakkere nummers en van mijn part de Megamix weggelaten waren, was er zowaar wél een goed synthdance-album overeind blijven staan.
Al met al, dankzij nummers als "Warriors" en "Invasion" toch een bescheiden synthdance-klassieker die nog net een bescheiden waardering van 3 punten oplevert.